Hoi Tess,

Weer een leuk verhaal en zo herkenbaar voor mij.
Trouwens,ik heb je mail verzonden.
Geen antwoord van jouw kant.

Heb je die wel gekregen?
Hoe is je zomer verlopen tot nu toe?
Kon je die goed anvullen met leuke,gezellige,
zomerse aktiviteiten?

Trouwens het weer zit niet mee.
Maar ja, andere keer beter.

We moeten toch uitgaan van de positieve.
Hoor nog graag iets van je terug.

Groeten, Doris
D. van den Hurk | 03-08-2011 | 16:06

Hey Doris,

ik heb gisteren onder de vorige column laten weten dat ik problemen met mijn e-mail heb. Het werkt niet en ik krijg het niet opgelost. Dus ik zal het voor nu even moeten houden bij hier communiceren:)

Voor mij is het tot nu toe niet echt zomer geweest, dus de zomerse activiteiten ontbreken behoorlijk. Gelukkig begint nu voor mij het festivalseizoen, dus de komende weken heb ik genoeg leuke dingen in het vooruitzicht.
Kun jij een beetje genieten van die enkele dag met zon?

groetjes,
Tess
Tess | 04-08-2011 | 12:47

Ik begreep nooit wat nou het probleem was als ik alleen naar een bruiloft, feestje of ieders anders onschuldig ging. Steevast vertelde zij dat ik niet alleen mocht gaan en als ik wel ging dan hadden we ruzie of kreeg ik tijdens mijn bezoek SMS jes dat ze aandacht vroeg. De enorme stemmingswisselingen van totaal verliefd vol overgave tot aan afwijzend en inderdaad weglopen voor de door haar ontstane situatie. Het afwijzen van mijn ex en in mindere mate mijn kinderen. Ik mocht absoluut op geen enkele wijze contact hebben met mijn ex, ook niet over de kinderen. Als we op vakantie waren was het perfect maar zodra we weer thuis waren ging het gauw weer mis. Er vallen nu een paar dingen op z'n plaats. Ik hoor graag van anderen.
Stephan | 14-08-2011 | 21:11

Jeetje wat herkenbaar. helaas heeft mijn relatie het niet gered.
Roos | 15-08-2011 | 16:54

Hey Stephan,

verlatingsangst is heel erg moeilijk. Het is vreselijk om zelf te moeten voelen, maar het is ook vreselijk voor (meestal) de partner. Ik ben me er heel erg bewust van dat hij helemaal niets verkeerd doet en dat het allemaal in mijn hoofd zit. Gelukkig accepteert mijn vriend dat wat er op dat moment in mijn hoofd zit voor mij realiteit is. Op het moment dat mijn gedachten met me op de loop gaan IS hij daadwerkelijk vreemd gegaan in mijn wereld. Ergens achterin mijn hoofd zit een stemmetje dat me probeert te vertellen dat ik echt wel weet dat dat niet echt is.. maar dat stemmetje is nog erg zwak.
Mijn vriend en ik hebben afgesproken dat ik als ik een aanval van verlatingsangst krijg ik even een time-out neem (wandelingetje of gewoon even in een andere kamer) en dat ik hem daarna vertel wat er voor mij was gebeurd. We hebben ook afgesproken dat hij tot bepaalde hoogte rekening houdt met mijn angsten voor andere meisjes, maar dat hij absoluut niet meisjes moet gaan ontwijken. Want dan zou ik nooit leren hoe ik daarmee om moet gaan. Hij mag zijn zoals hij is. Ik ben heel erg dankbaar dat hij de tijd neemt om mij gerust te stellen iedere keer dat ik bang word. En ik moet zeggen dat ik al minder heftig reageer dan in het begin van onze relatie. Dus laat ik afsluiten met: Er is hoop:)
liefs
Tess
Tess | 16-08-2011 | 13:04

Lieve Roos,

wat naar om te horen! Heb je het idee dat de verlatingsangst de grootste oorzaak was van dat het niet werkte of denk je dat er meer niet goed zat tussen jullie?

liefs
Tess
Tess | 16-08-2011 | 13:06

Lieve Tess, kun je me een prive bericht sturen? Je bericht aan Stephan raakt mij echt en ik wou dat mijn relatie die tijd had gekregen. Ik heb de hoop dat als ik stabieler word we ook een stabiele relatie kunnen krijgen.

liefs Roos
Roos | 18-08-2011 | 22:54

Nog maar een berichtje van mij. Mijn partner weet niet wat er aan de hand is en vind dan ook dat zij volledig in haar gelijk staat. Ik kan met argumenten komen doch iedere keer worden die gewoon van tafel geveegd. Nu is de situatie zo dat ze in een keer de knop heeft omgedraaid en is vertrokken voor een lange vakantie. Ik weet dat ze bij een vriend verblijft die zeker interesse in haar heeft. Hoe dring je door bij iemand met Borderline zonder dat je haar kwetst en kom je samen tot hulpverlening ? Zonder hulp zal iedere verdere relatie die zij aangaat kapot gaan. Ik hoor het graag.
Stephan | 20-08-2011 | 10:08

Lieve Roos,

als je me even wilt uitleggen hoe ik een prive bericht kan sturen:p... Ik ben echt een nachtmerrie met computers.

liefs
Tess
Tess | 24-08-2011 | 11:15

Stephan,

ik kan me voorstellen dat je in een hele nare positie zit. Het lijkt me vreselijk moeilijk voor een partner om zich in te leven en nog erger om dan te merken dat je zo weinig kunt doen omdat je maar niet kunt doordringen. Om hier echt een goede tip in te geven vind ik ook lastig omdat het voor ieder persoon weer heel anders is. Op een gegeven moment moet iemand met borderline er zelf achter komen dat er iets mis is en dat je hulp wilt zoeken. Als je geen hulp wilt is het ontzettend moeilijk om echte veranderingen teweeg te brengen.

Voor mij persoonlijk is het goed geweest als mensen (mijn therapeut en daarna mijn huidige vriend) me wat harder aanspraken op mijn gedrag. Ze werden niet boos en gingen niet schreeuwen, maar ze confronteerden me wel met waar ik mee bezig was en wat dat als gevolg zou kunnen hebben. Daardoor werd ik me ervan bewust dat hoewel mijn pijn en woede echt waren, zij daarin geen aandeel hadden (of maar heel klein). Ik denk dat het heel erg belangrijk is dat jij je grenzen hierin aangeeft aan haar, maar dat het helpt om haar ook te troosten als ze zich zo rot voelt. Want ik weet van mezelf dat als ik me heel erg aangevallen voelde ik niet meer kon nadenken over wat nou realistisch was, dan ging ik me alleen nog maar verdedigen.
Misschien dat het haar ook al veel zou helpen om een kijkje te nemen op het forum hier en de verhalen van anderen te lezen. Op die manier ziet ze hoeveel mensen door hetzelfde heengaan en hoe zij daarmee omgaan. Als jij daar behoefte aan hebt zou het voor jou ook misschien een fijne plek zijn om je ei kwijt te kunnen. Maar wederom dit is iets dat voor iedereen anders is en hangt volledig af van waar jullie behoefte aan hebben.
Heel veel sterkte!
liefs Tess
Tess | 24-08-2011 | 11:25

hallo allemaal,
ik heb dit nog nooit eerder gedaan ! en ik heb dan ook pas sins kort internet
ik heb ook bordeline en herken mezelf heel erg in het verhaal van het meisje met verlatingsangst!
dat heb ik ook heel erg! ik heb nu wel al vier en een half jaar een relatie maar blijf achterdochtig en wantrouwig want ik denk altijd wie kan er nou van mij houden ik ben helemaal niet leuk of mooi hij zou mij vast wel bedriegen want ik ben het niet waard om van te houden!! mijn vriend kan er redelijk goed mee omgaan, al haal ik als ik zo n bui zit wel zijn bloed onder zijn nagels vandaan en kwets ik hem erg het verpest ook vaak situaties die leuk hadden moeten zijn dat verpest ik dan met mijn onzekere gedrag en daar heb ik echt heel veel last van maar ook mijn vriend of andere mensen in mijn omgeving ! ik voel mij eigelijk elke dag een last liever kwijt dan rijk ! hier laat ik het maar even bij Groetjes kitty .
kitty | 24-08-2011 | 15:09

Hallo,
komen hier wel mensen die de berichten lezen en reageren? dat had ik er wel van verwacht ! zo dat er een gesprek op gang komt met lotgenoten die zich kunnen herkennen in het verhaal of gevoel
Groetjes kitty .
kitty | 26-08-2011 | 16:21

Kitty,

wat naar om te lezen dat je last van deze gevoelens ook niet minder wordt. Heb je het vaak met je vriend over hoe jullie hier allebei mee omgaan? Dan kunnen jullie kijken naar wat jullie allebei nodig hebben om je er minder rot onder te voelen.
Ben je op dit moment in therapie? Daar leer je ook hoe je beter met dit gevoel om kunt gaan.

Er komen hier mensen die de berichten lezen, tenminste dat hoop ik wel... En het is geweldig als er een gesprek op gang komt. Maar voor directe reacties is het forum waarschijnlijk fijner. Hier zijn de reacties niet dagelijks.

liefs
Tess
Tess | 26-08-2011 | 19:15

hoi Tess ,
leuk dat er eindelijk iemand reageert!
ik heb een vraagje werk jij voor deze stichting? en heb je zelf ook bordeline? want dat begrijp ik wel uit eerste verhaal bovenaan klopt dat .ja het is erg vervelend om je zo te voelen ik ben altijd bang dat ik bedrogen word of al ben in mijn hoofd teminste wel al 100 keer en dan dus in de steek gelaten word want ik weet niet beter, ik heb van mijn 6 de tot mijn 16 de in kinder te huizen gewoond en bij pleegouders 3 jaar. en toen ik weg liep uit het kinder tehuis op mijn 16 de, bijna 17 heb ik nog anderhalf jaar bij mijn moeder kunnen wonen gelukkig .
ik was altijd bang haar voorgoed kwijt te raken en dat gebeurde ook ze kreeg een hartaanval en overleed een paar dagen voor kerst. en daar stond ik dan. er voortaan helemaal alleen voor wat ik helemaal niet gewent was ik had altijd mensen om mij heen. al was dat altijd tijdelijk en durfde ik mij dus nooit aan mensen te hechten, want om de twee jaar verhuisde ik wel weer en nu was ik van de 1 op andere dag alleen ! ik moest voor mezelf gaan zorgen ! gelukkig had ik net een paar maanden eerder mijn diploma als helpende gehaald en werkte ik al een jaar in een verzorgings tehuis. ik ben in het huis van mijn moeder blijfen wonen ik ben daar ook geboren, ik woon hier nu samen met vriend mijn hondje en twee katten. ik heb therapie gehad medicijnen geslikt maar schiet er niet echt heel veel mee op ! het gaat wel steets beter de jaloezie en de angst om in de steek gelaten te worden of bedrogen te worden ik begin wel steets meer te geloven dat hij echt van mij houd , maar af en toe heb ik er wel weer erg last van! maar de aanvallen en ook zijn reactie daarop is voor drie kwart minder dan in het begin van onze relatie!
Groetjes kitty .
kitty | 26-08-2011 | 20:25

Jeetje het is echt of ik mijn eigen verhaal lees!
Bij mij komt het ook altijd als ik naar bed ga,of nou mijn vriend gaat stappen of mijn beste vriendin met anderen.
Ik zeg altijd van te voren,ga lekker en maak plezier.
Zodra ik lig begint het precies zoals jij ook schrijft.
een niet te beschrijven onrust in mijn lichaam,duizelig,koud,hartkloppingen en 100 gedachtes.
stuur de hele tijd berichtjes en weet eigenlijk dan al dat ik verschrikkelijk fout bezig ben!kan het alleen niet stoppen.Als de ander dan niet snel genoeg of niet reageerd ga ik bellen,en ben dan nog boos ook als ik ze eindelijk spreek.echt heel verschrikkelijk vind ik dit vanmijzelf.
bij mij is 2 weken geleden de diagnose gesteld en ben eigenlijk blij dat ik nu weet dat het niet mijn slechte karakter is!vroeg mij al zolang af waarom ben ik zo anders?Juist door dit gedrag raak je mensen kwijt!terwijl dit ook mijn grootste angst is.Echt heel appart om jou verhaal telezen.Bij mij gaat het precies zo, groetjes
chantal | 27-08-2011 | 04:00

Hoi Tess,

Jouw verhaal klinkt me zooooooooooo bekend in de oren, jammer genoeg dat familie en/of vrienden dit niet altijd begrijpen!
Mijn relatie van 5 jaar is recent gestopt, ondanks mijn 3 schatten van kindjes voelt dit zo verlaten, en éénzaam aan!

Grtjs
Sophie | 27-08-2011 | 08:07

Hoi Tess,

Jouw verhaal klinkt me zooooooooooo bekend in de oren, jammer genoeg dat familie en/of vrienden dit niet altijd begrijpen!
Mijn relatie van 5 jaar is recent gestopt, ondanks mijn 3 schatten van kindjes voelt dit zo verlaten, en éénzaam aan!

Grtjs
Sophie | 27-08-2011 | 08:07

Hey Kitty,

wat een zwaar leven heb jij gehad! Ik kan me voorstellen dat je heel erg bang bent om je te hechten aan iemand. Je hebt het al heel vroeg heel erg alleen moeten doen.
En verlaten worden doet vreselijk veel pijn. Maar als je jezelf alleen maar beschermt tegen die pijn door mensen niet dichtbij te laten komen, heb je altijd pijn door de eenzaamheid. Ik vind het heel erg knap dat je wel een relatie bent aangegaan die toch al zo lang duurt! En ik hoop heel erg dat de jaloezie steeds meer zal afnemen totdat je er vrijwel geen last meer van hebt. Is er iets dat je gedaan hebt of afgesproken hebt met je vriend waardoor het steeds minder wordt?

Ik werk inderdaad bij stichting borderline, ik kreeg zelf mijn diagnose ongeveer 4 jaar geleden. Inmiddels ben ik klaar met schematherapie en moet ik het alleen gaan proberen.

liefs
Tess
Tess | 29-08-2011 | 19:35

Hey Chantal,

de neiging om berichtjes te sturen en te bellen ken ik heel goed! Alleen durf ik dat niet... dus ik lig mezelf gewoon kwaad te maken tot hij weer thuis is of totdat ik iemand weer spreek. En te lang opgekropte woede heeft de fantastische neiging om er als een explosie uit te komen.... niet erg zinvol.

Het is zeker niet je slechte karakter!! Je voelt pijn en hoewel die meestal niet veroorzaakt wordt door degene in het heden, maar door herinneringen aan het verleden, is die pijn wel echt. We moeten alleen een goede manier vinden om ermee om te gaan, om troost te vragen voor de pijn, en om niet de woede bot te vieren op mensen die niets gedaan hebben om die te verdienen.
Begin je ook met therapie nu?

liefs
Tess
Tess | 29-08-2011 | 19:40

Hey Sophie,

wat rot om te lezen dat zo'n lange relatie ten einde is gekomen!!! Dat moet vreselijk moeilijk voor je zijn. Kun je wel troost vinden in je omgeving? Want ik denk dat je wel wat steun kunt gebruiken nu.

Van mijn kant in ieder geval een dikke virtuele knuffel!
Tess
Tess | 29-08-2011 | 19:42

Hoi Tess,
leuk dat je weer reageert ! tja ik heb best wel een zwaar leven gehad en ik denk ook dat daar de bordeline vandaan komt. er was altijd al wel iets mis met mij maar ze wisten nooit echt goed wat, ik kon door mijn moeilijke jeugt ook nooit goed leren en heb altijd op speciaal onderwijs gezeten en ook een andere diagnose gehad maar of die echt klopt weet ik niet zeker soms denk ik van wel maar vaak ook niet want ik kan me aardig goed redden in de maatschapij het kan beter dat dan weer wel want ik heb ik nu al 3 jaar geen werk meer. ik kon het niet meer aan en zit nu in de wia uikering ben afgekeurd voor 80 a 100% .
ik heb ook het geluk dat ik een hele lieve vriend heb die niet snel van opgeven weet! en mijn angst ook best begrijpt en ook zegt dat het echt niet nodig is hij bedriegt mij niet en hij laat mij niet in de steek! maar je begrijpt denk ik wel dat ik dat niet altijd geloof ik denk dan van het zal wel, en op zulke momenten is het ook best heel moeilijk voor hem en denken we alle twee wel eens van we stoppen ermee! maar we zijn nog steets bij elkaar gelukkig. de jarloezie is al een stuk minder dan 4 jaar geleden en ik hoop ook dat het ooit eens helemaal verdwijnt dat lijkt mij zo lekker en een stuk rustiger .
oke bij jou is dus 4 jaar geleden de diagnose gesteld en je hebt schema therapie gedaan hoe is dat jou bevallen heeft het je goed geholpen ? omdat je het nu zelf weer moet doen. ik heb ook mijn psycoloog gebeld alleen nog niet te pakken gekregen maar ik wil het met haar erover hebben of schamatherapie ook iets voor mij kan zijn ?want ik ben nu al een tijdje niet echt meer in behandeling
ik had nog nooit van schematherapie gehoort tot dat ik hier op de site kwam, ik weet dus ook nog niet echt goed wat het inhoud maar lees wel veel goede resultaten van mensen ! ik heb wel de DGT gedaan en verder terug in het verleden heb ik dagbehandeling gehad niks heeft echt goed geholpen .
en tess mag ik vragen hoe oud je bent ?
het is bij mij op mijn 18 de officeel vastgesteld. ik had het waarschijnlijk al veel eerder maar dat kon niemand toen echt plaatsen in welk hokje en welke stempel.ik word nu bijna 26
Groetjes kitty .
kitty | 30-08-2011 | 19:58

ik heb trouwens een bloed hekel aan die hokjes en stempels !!
maar zo werkt het helaas wel in deze maatschapij!
anders snappen de de gewone mensen het al helemaal niet ! het is dus meer voor hun bedoeld dan van toepassing op ons.
Groetjes.
kittty | 30-08-2011 | 20:38

47 jaar....en nog steeds zo herkenbaar voor mij. Hou je taai....
Bettine | 03-09-2011 | 00:57

Wat doet mij dat een deugd om al deze uitwisselingen te lezen aan de hand van de columns die Tess schrijft! Dan levert het echt iets op, en dat is waar wij als stichting naar streven!

Tess mijn complimenten over je advies/raad/ reactie!

Serge (bestuurslid van de stichting)
Serge | 08-09-2011 | 15:45

En ik vind het ook geweldig dat deze stichting en zijn medewerkers bestaan! In al mijn eenzame wanhoop vanavond kon ik niets anders bedenken dan op internet naar herkenning te zoeken en dat is gelukt en ja, het maakt iets minder eenzaam. Uiteindelijk wil een mens toch graag begrepen worden of herkenning vinden; en hoe lief en meedenkend mijn vriendin (1 van de weinige) vanmiddag ook was, zij ervaart niet hetzelfde en ik wil niet te lang blijven doorgaan over het bange kind in mij, bang om vrienden af te stoten. Ik zou nog ellenlang willen doortypen over alles wat zo moeilijk voor me is in mijn leven, maar ook wil ik -u lezer- niet vervelen. Ik zou wel vrienden willen worden met mensen met borderline problematiek om zo niet weer een heel weekend alleen door te brengen, maar hoe regel je zoiets (anoniem?) en hoe zorg je ervoor dat je elkaar niet meezuigt in ellende? het lijkt erop dat er genoeg eenzamen achter de computer zitten; waarom niet elkaar opzoeken, of zouden we dan weer 'gek' worden van elkaar? Iedere 'borderliner' is natuurlijk ook weer verschillend. Ben zelf nogal een introvert type die zich snel isoleert. En doe ook niet aan automutilatie, wel aan zelfkwelling.. wordt het toch nog lang.. sorry.
Liefs aan allen, Hedy
Hedy | 09-09-2011 | 22:38

hoezo vervelen het is juist heel intresant wat iemand mee maakt in het leven of mee heeft gemaakt want dat heeft jou gevormd en ieder van ons ik bedoel borderline krijg je ook niet zomaar en het lucht erg op ! om lekker van je af te schrijfen en andere kunnen zich dan ook beter herkennen en advies of steun geven en dat kan hier aardig anoniem toch.
Liefs Christina.
christina | 11-09-2011 | 21:15

Wat herkenbaar.. Het geeft mij troost om te lezen dat ik niet de enige ben met die verschrikkelijke verlatingsangst.
Verlatingsangst is bij mij het grootste struikelblok van mijn borderline.
Het maakt mij en mijn relatie kapot.
Ik ben gediagnosticeerd met borderline, en het is ook heel erg aanwezig, alleen moet ik proberen het te onderdrukken als ik mijn vriend niet kwijt wil.
Hij gelooft er niet in, hij komt niet uit onze westerse cultuur en voor hem bestaat het ook niet, hij vind dat het gewoon in je karakter ligt en dat je je gedrag gewoon aan kan passen.
Begrijp me niet verkeerd, verder is het een hele lieve jongen en hij is erg goed voor me, hij gelooft alleen niet in borderline..
En dan heb ik nog eens die verschrikkelijke verlatingsangst!
Het is zo erg dat ik al chagerijnig wordt op het moment als hij nog bij me is, maar ik aan het moment denk dat hij weg gaat.
En elke keer als hij de deur achter zich dicht trekt ben ik panisch omdat ik elke keer denk dat hij nooit meer terugkomt, ik doe er dan ook alles aan om dit te voorkomen, 20 x bellen of sms'en niks is te gek!
Maar het maakt mijn relatie er niet beter op, op een dag zal dit waarschijnlijk de reden zijn dat ik hem van me afstoot.. Maar ik kan het gewoon niet tegenhouden!
Ik vraag me af of er ooit een dag gaat komen dat deze waanzin voorbij is, want ik wordt ook moe van mezelf.
Maar ik las hierboven dat het in ieder geval minder wordt in de loop van de jaren, daar doe ik het ook voor!

Groetjes
Marjai | 12-09-2011 | 22:09

Hey Marjai,

Wat rot om te lezen! En zoooo herkenbaar, vooral dat je al chagrijnig wordt als hij er nog is en alleen al denkt aan dat hij weggaat.
Het lijkt me moeilijk dat hij borderline niet kan begrijpen. Staat hij er wel voor open om samen te praten over wat er met jou gebeurt? Dan laat je alle diagnoses even weg en noemt alleen de gevoelens, zodat jullie kunnen kijken naar wat jullie allebei nodig hebben. Misschien wilt hij jou wel enigszins tegemoet komen? Dan kan hij op zijn beurt weer aangeven wat hij moeilijk vindt en wat jij zou kunnen doen om het voor hem wat makkelijker te maken.
Ze zeggen inderdaad dat het als je ouder wordt, allemaal af zal nemen. Ik denk dat we daar allemaal voor duimen:)
Hoelang zijn jullie al samen? En zegt hij wel eens iets over jouw gedrag en gevoelens? Ik kan me voorstellen dat hij zoekende is naar hoe jullie er samen beter mee om zouden kunnen gaan.
Heel veel sterkte in ieder geval!!! Verlatingsangst is iets afschuwelijks, van mij mag het afgeschaft worden.
liefs
Tess
Tess | 12-09-2011 | 23:21

Hey Hedy,

dit is net de plek waar je even lekker je hart kunt luchten!!! Als mensen geen zin hebben om lange verhalen te lezen doen ze dat gewoon niet:) En degene die het wel willen lezen doen dat wel.
Hopelijk kun je wat troost vinden hier en op het forum. Hier is sowieso alles zo anoniem als je zelf wilt.
Ik denk dat het heel goed is dat je nadenkt over dat als je meer contact krijgt met mensen met dezelfde problemen je moet oppassen voor dat je elkaar meer de put in helpt dan iets anders. Dit is heel belangrijk om voor op te letten. En ik denk dat af en toe zal dit gebeuren. Ik heb een paar vriendinnen overgehouden aan mijn groepstherapie en die zijn me ontzettend dierbaar. We hebben periodes gehad dat het met ons allemaal slecht ging en dat we elkaar alleen maar verder de put in praatten. Dit was meteen een leermoment voor mij, om er ook voor te zorgen dat we daar niet allemaal in bleven hangen. Soms heb je gewoon wel even een baalmoment samen nodig, zolang het niet te ver gaat.
Sterkte! En schuw vooral niet om af en toe lekker van je af te schrijven hier! Dat kan al heel veel goeds doen:)
liefs
Tess
Tess | 12-09-2011 | 23:27

Bedankt voor de reacties. Ik zal vast nog wel eens van me afschrijven. Heb me aangemeld op het forum
hedy | 14-09-2011 | 22:29

Lieve allemaal, wat een herkenbare verhalen hier zeg. Pff; bij mij is onlangs borderline vastgesteld en ik ga nu pas na vele jaren hulpverlening te hebben gehad eindelijk de goede kant op qua hulpverlening; donderdag heb ik een intakegesprek en zal daarna pas op de wachtlijst komen te staan. Ik ben 41 jaar, voor de derde keer getrouwd en moeder van twee meisjes. Verlatingsangst staat bij op nummer 1. Ik ben al op jonge leeftijd verlaten door mijn vader die nooit iets met mij te maken wilde hebben naar mijn gevoel; er was altijd ruzie in huis en nooit deed ik iets goed. Ik had nooit vriendinnen en was altijd op zoek naar liefde van mijn ouders. mijn vader is donderdag overleden maar heb hem dikke 15 jaar niet gezien en nu heeft hij mij verlaten zonder mij antwoorden op de vragen die ik nog had. Ben zo boos op hem waarom hij nooit een deel van mijn leven uit heeft gemaakt. Mijn eerste huwelijk is geiendigt toen we net drie maanden getrouwd waren; van de een op de andere dag werd hij uit mijn leven ontnomen, nu 16 jaar later ben ik aan mijn derde huwelijk en ontzettend bang om in de steek te laten geworden. Maar over een paar maanden ga ik in therapie en hopelijk kan ik dan beter met mijn verlatingsangst omgaan.
angelique | 17-09-2011 | 10:35

Hoi! Ik ben een partner van iemand met (een lichte vorm van) borderline. Ik wilde eerst niet geloven dat zij borderline heeft. Iedereen leeft tenslotte zijn leven met flinke bergen en dalen, dus dacht: met hard (ver)werken komen we er wel! Ook zij heeft een flinke vorm van verlatingsangst. Laatst wilde ik een paar dagen weg omdat de sfeer thuis voor mij even niet te doen was. De ochtend van vertrek haalde ze alles uit de kast om mij niet te laten gaan (crisiscentrum of voor de trein o.i.d.) Maar ze wist wel wanneer ik weer thuis zou komen. Wanneer mijn partner in 'haar bui' schiet, krijg ik haar er niet meer uit. Dit kan dus dagen duren. Ik weet ondertussen niet meer wat ik moet doen, wat ik kan doen en zij kan het maar moeilijk aangeven. Zolang ik handel zoals het voor haar goed is, gaat het goed. Maar dat gaat niet altijd. Na ruim 1,5 jaar lijkt haar angst een angst te worden die uit gaat komen. Ik weet namelijk echt niet meer wat ik moet doen om onze relatie nog te laten slagen! Is dit echt haar borderline of kan het iets anders zijn. Maar nu ik hier meelees, is zoveel herkenbaar! Tips en truuks zijn welkom :-) zal mij ook aanmelden op het forum.
Karin | 22-09-2011 | 15:22

Karin,

Wat goed om ook jouw bericht te lezen! Wij, als stichting Borderline, willen ook veel meer aandacht gaan geven aan naasten (familie/partners/vrienden, etc.) van mensen met Borderline. Hopelijk heb je goede ervaringen met het forum, maar wellicht heb je (eventueel) ook interesse in deelname in om naasten te betrekken?

Dit is een geheel vrijblijvende vraag, hopelijk voel je je niet voor een blok gezet. Wij willen als stichting echter graag meer mensen die naasten zijn betrekken, als deze wens bij hen (in dit geval bij jou) ook ligt. Zo niet, ook helemaal prima. Dan hoop ik dat jij er met je vriendin uitkomt en steun vind.
Serge | 22-09-2011 | 16:14

Hoi Serge,
Hoe meer de mensen weten en delen hoe beter lijkt mij?! Wat is dan precies de bedoeling?
Karin | 22-09-2011 | 16:31

Hoi Karin,

Mijn excuus voor mijn schandalig late reactie!

Ik wil je hier graag meer over vertellen, maar het lijkt mij verstandiger om dit via e-mail te doen. Hopelijk heb je nog interesse, na mijn late reactie. Zo ja, dan kun je een mail sturen naar: bestuur@stichtingborderline.nl .

Alvast ontzettend bedankt en nogmaals mijn excuses.
Serge | 01-10-2011 | 11:03

Hoi hoi,
Wat een bekend verhaal! Zelf ben ik oolk erg wantrouwend naar mijn vriend waar ik al 5,5 jaar een relatie mee heb. Ik lees sms-jes en probeer steeds te controleren waar hij si geweest en met wie. Eenmaal heeft hij recht in mijn gezicht gelogen waardoor ik steeds meer paranoide word. Ik wil dan weer met de relatie stoppen maar doe dat toch niet want ik weet dat m ijn relativerend vermogen me soms in de steek laat. Wel hebben we sinds een half jaar een latrelatie. Soms als ik gedronken heb dan word ik zo woedend dat ik hem sla. DE volgende dag echter komt er dan weer spijt om de hoek kijken omdat ik dan weer kan relativeren dat ik mogelijk wel erg oveerdreven heb gereageert. Gelukkig kunnen we op zo'n momenten voortaan in ons eigen stulpje terugtrekken. Ik verlang wel eens naar een normale stabiele rekatie maar die lijkt voor mij niet weggelegd....
Ikke | 31-10-2011 | 20:06

Hoi lotgenoten,
Ook ik heb borderline en mijn leven is op dit moment een puinhoop..
Ik ben impulsief gaan samenwonen met een vriendin enkele maanden geleden en dat loopt helemaal stuk vanwege mijn grillige emoties en het feit dat ik graag alleen ben maar dat niet gaat als je op 50m2 woont en je huisgenootje juist heel veel tijd samen wil doorbrengen. Mijn zoveelste studie loop ik vast mee. Ik kan in deze toestand niet werken en heb nooit relaties en vriendschappen kunnen behouden. Ik kan woon vanwege de situatie met mijn huisgenoot tijdelijk thuis (wat ik ook vreselijk vind) en mijn vriend (die werkelijk fantastisch is) kan mijn emotionele buien en claimerige gedrag niet meer aan.. Ik ben sinds kort aan nieuwe medicatie en moet nog een paar weken wachten op mijn laatste intake gesprek bij een psychologisch instituut, maar ik voel me intens alleen en soms heb ik geen hoop meer voor de toekomst.. Ik zou heel graag met mensen in contact komen wiens leven ook continue vast lijkt te lopen. Mijn emailadres is esvdveen@hotmail.com. Liefs Esmee
Esmee | 06-11-2011 | 18:27

Hallo Tess,

Ik lees door mijn tranen door je verhaal...het is zo herkenbaar! Door relatieproblemen ben ik uitgekomen op een persoonlijkheidstest, waaruit blijkt dat ik borderline ben/heb (hoe zeg je dat?) Ik heb nu twee gesprekken achter de rug met een therapeut, dus help is on the way.

Op het moment voel ik me eenzaam, angstig, weet ik totaal niet wie ik ben en wat ik wil en zou ik t liefst in een hoekje ergens rustig willen inslapen. Het enige dat me nu nog doet opstaan is mijn dochter van 1 jaar oud...dat meisje verdient gewoon een goede mama en daar vecht ik nog voor...al heb ik t gevoel dat ik iedere dag weer faal. Gelukkig heb ik een man die heel graag wil begrijpen en steunen...het lukt m niet en dat neem ik m op de 1 of andere manier ook nog kwalijk ook, maar zijn intentie is een fantastisch begin.

Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb...het doet me goed dat ik blijkbaar niet helemaal alleen hierin sta...al voelt dat in de dagelijkse praktijk wel nog zo.

bedankt voor t delen van je verhaal.

jeanine
jeanine | 09-11-2011 | 14:28

Wat een bekende verhalen allemaal...

Ik heb de 23ste te horen gekregen dat ik ook borderline heb,
Geschrokken maar ook opgelucht eindelijk weet ik waarom ik 'zo' ben

Ik vecht al jaren met deze gevoelens en ook erg impulsief
Maar ik moet er voor gaan begin van het jaar hoor ik meer over me diagnose en de verdere behandeling
Voor mezelf en de 2 mannen naast me me vriend en zoontje van 1,5

Ik ben zelf 25

Iedereen alvast de beste wensen
En we zijn niet alleen

Tess you are doing à great job

Groetjes Eve
Eve | 29-12-2011 | 15:49

Dag allemaal,

wat confronterend om dit te lezen. het is zo ontzettend herkenbaar. Ik ben wel al een tijdje in therapie en de term 'borderline trekjes' is lang geleden al gevallen, maar dit roept veel weerstand op bij mij. Op de één of andere manier sta ik heel dubbel tegenover dit stukje; enerzijds lijkt het me fijn om 'een stempel' te hebben, omdat je dan veel kunt verklaren waarmee je aan het worstelen bent. Ik merk ook wel echt dat ik veel steun haal uit het lezen van al deze verhalen; dat ik niet de enige bent met de fucked op redeneringen die je doen panikeren.

Anderszijds lijkt het me erg om echt de diagnose borderline te hebben. Juist omdat het beeld van mensen die borderline hebben zo negatief is.. Klinkt dit raar? Moet ik me hiervoor schamen dat het mij erg lijkt om deze diagnose te krijgen? Hoe stonden jullie hierin? Is dit dan je problemen niet willen inzien? Zijn er meer mensen die zich in deze gedachtengang herkennen?

Ik ben erg aan het twijfelen wat ik eraan zou kunnen hebben als ik me erop zou laten testen. Is dit dan altijd een meerwaarde? Ik heb nog nooit ergens over zoiets gepost en ik vind dit best spannend. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Groetjes,
Maria
Maria | 05-01-2012 | 23:09

hallo , ik ken mijn vriend vanaf mijn 13e ben 16 jaar getrouwd heb 2 lieve kinderen en ben 43 jaar oud . Heb naar miin eerste kind een ppd gehad , daarna overgegaan in een pms . Naar mijn 2e kind die ik een jaar lang borstvoeding gaf weer pms gekregen . Stond 10 tot 14 dgn van de maand op zijn kop .Kan niet goed organiseren en structuren .Heb altijd een heel liefdevolle relatie gehad zonder enige jaloezie , ik was ook altijd de enige voor hem .
In 2003 overlijd zijn vader , mijn lieftallige schoonvader en hij sluit zich volledig af .Ik kan hier niet tegen en zoek elders mijn aandacht en mijn gevoelens nemen een loopje met me .Ik ben echter heel erg trouw .
Zoek mijn weg weer terug naar alles opgebiecht te hebben .
Vanaf dat moment gaat hij praten met andere vrouwen .
Wanneer onze dohter in 2009 erg ziek word en wij haar bijna moeten afgeven doet hij weer hetzelfde .
Emotionele ontrouw noemen ze dat , hj vertrekt uit huis een aantal weken en ik heb het al heel erg moeilijk maar hij komt nog iedere dag thuis .
Daarna aat het een tijdje beter en in mrt 2010 verlaat hij weer het huis , binnen een week zit hij in een caravan en nu ga ik alles te buiten smssen , bellen , langsrijden , niet meer eten etc . IK doe een poging tot zelfmoord Ze stoppen me in een rusthuis in wijchen , echter daar moet ik weer weg omdat het een persoonlijkheidsproblematiek is die zich in de thuissfeer zou afspelen . Op dat moment is er niet direct hulp thuis en ga ik eigenlijk van kwaad tot erger.
het gaat fout naar het definitieve woord en ik doe een zelfmoord poging .
Ik wordt opgenomen 8 wk opgenomen en zit 3 mnd op dagbehandeling .
Vaqnaf jan 2011 ben ik volledig thuis met 1 keer in de week een pitt en wekelijks een afspraak met een systeem therapeut .
In het begin gaat het goed thuis wel heeft ons sociale leven een dramatische wending gekregen .
Vooral het laatste halfjaar ging het slechter ik vertrouw niemand meer en wantrouw alles , ik ben mezelf in juli 2010 kwijt geraakt en het kost me grote moeite om mezelf weer te vinden .
Ondanks dat ik vanaf sept . injecties krijg die mijn cyclus stilleggen heb ik 2 tot 4 dagen nog veel last van emoties .
Nu Jan 2012 gooit hij het bijltje er weer bij neer en weer doe ik een poging tot zelfmoord .
Nu wordt ik echter niet opgenomen , zit alleen in een huis mijn man zorgt voor de kindjes en ben de wanhoop nabij , ik wil echt niet meer , ik wordt volledig genegeerd en niemand begrijpt me .Ik bel , sms , ga naar huis tot grote ergenis , maar ik heb niks meer .
Deze man is mijn leven en vanaf 2010 ben ik ook ineens een borderliner . Ik heb allerlei curcussen gevolgd maar weet het nu echt niet meer . Van mij mag de wereld vergaan .
IK heb 30 jaar ( normaal ) geleefd met dit vriendje , jongen , man , echtgenoot en vanaf 2009/10 heb ik geen leven meer , ik kan niet zonder hem en de kindjes .
inge | 04-02-2012 | 22:17

Hoi Tess,
Wat een zeer herkenbaar verhaal!
ik ben zelf 24 en er is 4 jaar geleden bij mij Borderline vastgesteld. ik heb 15 maanden intensieve therapie gehad. ook voornamelijk voor dit onderwerp.
Ik werd gek van die gedachten en ze lijken ook wel nooit te verdwijnen. het is zo'n contante strijd die je keer op keer met jezelf moet voeren. na mijn behandeling is het wel veel beter gegaan maar idd die gevoelens van het heeft alleenmaal toch geen zin... zo zinloos alles. die zijn er nog steeds. maar gelukkig kan ik ze nu beter reguleren.
ik lees veel op deze site. je bent niet allen we zijn niet alleen.
maar je kan je soms verdomd alleen voelen in je eigen borderline wereldje...
zet hem op allemaal!
Kim | 13-07-2012 | 12:13

Mijn vriend heeft Borderline. Ik ben er juist achtergekomen. HIj is vreselijk impulsief, agressief, verlatingsangst zwartwit denken. Wat het onleefbaar maakt is dat hij me telkens voor iets kleins de relatie verbreekt. We zijn 3 jaar samen. Ik ben wel meer dan 30 keer gedumpt en weer terug opgeraapt. Altijd ben ik een wrak als hij me verlaat. We hebben voor zijn agressie relatietherapie gehad. Daar vertelde hij na een ruzie ook dat hij me kotsbeu was en ging verlaten. Ik moest m niet meer smsen geen contact. Ik zei de therapeut huilend dat hij dat niet serieus moest nemen omdat hij dat altijd zegt. Nee zei hij er doorheen NU MEEN IK HET ECHT!! Ik zei, maar dat zegt hij ook altijd. De therapeut zei dat hij hem geloofde. Ik zei op dit moment meent hij het ook echt maar over een paar dagen niet meer. Ik had gelukkig gelijk. HIj komt altijd terug. Het is alleen vaak ben ik na dagen of weken ook door een proces van loslaten en pijn gegaan. In het begin sms ik hem plat met smeekbedes. Hij is dan zo boos en reageert niet. Neemt niet op. Is nergens te bekennen. Tot ik op een punt kom dat ik verder ga met mijn leven. Dat ik me weer leuk aan kleed en al een tijdje niets van me heb laten horen. DAN STAAT HIJ PLOTS VOOR MIJN NEUS! Hoe kan dat? Hij is zo moeilijk te doorgronden. Het lijkt er oop dat hij mij verlaat voordat ik dat kan doen. Zo verlatingsangst dat hij zelf verlaat. Maar hij wil me niet kwijt. Tijdens een ruzie flapt hij er gewoon zoiets uit. Hij is ook al een keer vreemd gegaan.. hoewel het geen vreemd gaan is want hij had het gedaan gemaakt. Nu is hij weer weg. Ik lig ziek van liefdesverdriet zoals altijd op de bank. Ik moet met sterk voordoen anders duurt het nog langer voor hij terug is. Ik hoop dat er hier een Borderliner is die hem begrijpt want ik weet het niet meer. Ik wil het graag begrijpen. Hij is vroeger emotioneel vewaarloosd geweest.
Esther | 14-07-2012 | 20:09

hey Esther.

dat is echt een gevalletje van aantrekken en afstoten dat doe ik ook meestal als ik me kut dan duw ik iedereen van me weg en op het volgende moment kan ik poeslief zijn en doen alsof er niets gebeurt is ik leef er al sinds men 5e mee (borderline) is pas op men 18e vast gesteld omdat het dan vast gesteld mag worden daarvoor was ik: emotioneel beschadigt, bipulair of schytzo dus weet er wel wat vanaf.
maak er altijd een geintje van ik was 12 toen ik therapie ging toen ik 12,5 jaar in therapie was WAAR WAS MIJN BLOEMETJE?? maar ja nooit gekregen ben nu 13 jaar in therapie weet dat ik men hele leven zal vallen en op moeten staan maar gelukkig zit ik nu in men zonnige piriode athans dat denk ik maar heb al 2 dagen niet geslapen dus ben mezelf weer aan het straffen naja zie het wel als ik wakker wordt in een afdelingbed in welke periode ik zit heb ieder geval een jaar in een goede gezeten en niet gesneden en daar ben ik trots op :D

liefs jessica
jessica | 21-08-2012 | 03:21

Profeet Walter verwelkomen u het hele in mijn wereld
Mijn naam is Profeet Walter en ik ben een professionele
Traditionele Spells Healer, gespecialiseerd op het gebied van
Liefde, geld, macht, succes, geluk en Witch Craft. Ik kan je helpen met eventuele
probleem of wens dat u zou kunnen hebben.
Ik heb meer dan 25 jaar ervaring op het gebied van Spell
Gieten / Geestelijke Genezing. In de loop der jaren heb ik gewerkt voor
duizenden klanten in meer dan 50 landen over de hele
wereld. Mijn diensten zijn enorm in trek, die het bewijs van de
succes Ik ben het bereiken op een dagelijkse basis.
Heeft u de liefde problemen / kwesties die je nodig hebt uitgezocht?
We hebben een verscheidenheid van liefde spreuken die je leven zal veranderen
voor altijd. Heb je een dierbare verloren? Ben je verliefd op
iemand die niet lijken te geven over jou? Is uw geliefde
verliefd op iemand anders? NU contact met mij op en ik zal roepen alle
mijn krachten om uw dromen waar te maken.
Bent u het vechten om rond te komen? Ervaart u een
financiële crisis en je niet kunt betalen al uw rekeningen? Ik weet
hoe het voelt. Laat me je helpen door het gieten van een van mijn veel gezocht
Na Geld spreuken. Ik kan u helpen verhogen van uw inkomen, grond
die baan en u wilt, kunt u het behalen van succes in vele
velden, het verbeteren van uw geluk, en veel meer ...
Woon je in voortdurende angst? Heeft u behoefte aan een bescherming
Spellen? Nu contact met mij op (prophetbaz@gmail.com) en ik zal
wierp een zeer krachtige bescherming spreuk dat zal je beschermen
en uw dierbaren van het kwade. Wacht niet tot het te
NU late.Contact ons.
Ik ben gespecialiseerd in verschillende gebieden van Spell Casting. Ik kan u helpen
u bij eventuele problemen die u zou kunnen worden geconfronteerd. Nu e-mail me
(prophetbaz@gmail.com)
Dr baz | 01-09-2012 | 16:56

Mijn naam is Suuske en ik ben 45 jaar, ik heb ADD. Ik heb 2 kinderen waarvan een zoon met het syndroom van Asperger.Bekend met borderline ben ik ook door mijn zus.(ADD met borderline kenmerken)
In een wanhoopspoging ben ik op zoek gegaan naar lotgenoten/ in de categorie partner van.(Ik zou graag contact willen met Esther van 14-07)Wat enorm fijn om de stukken hierboven te lezen.
Ik heb naast ADD en ook verlatingsangst, vooral nu mijn vader vorig jaar overleden is. Herkenbaar al die verhalen hierover.
Over mijn vriend(die ik voor 80 % super vindt)Aantrekken en afstoten, impulsiviteit, enz.Hij weet wel dat hij de kenmerken heeft maar een echte diagnose vindt hij eng.
Ik voel me zelf erg onbegrepen en alleen, omdat de meeste mensen uit mijn omgeving vinden dat ik hem moet dumpen. Ik begrijp zijn gedachten golven echter heel goed, de mijne zijn ook zo bij tijden.
De onbetrouwbaarheid in afspraken daar heb ik het zo moeilijk mee, want dat doet mijn verlatingsangst versterken.(Ga ik juist meer checken en dat wil ik niet)
Ook dat hij me steeds in woorden afwijst, soms keihard, en de volgende ochtend is het alsof er niets gebeurd is. Hoewel hij wel weet wat hij gezegd heeft.
In de afwijzing van hem ligt, als hij boos op me is, dat hij zijn acties richt op vrouwen, op facebook, soms ook bekenden van mij, vriendinnen.Ze stalken met sexueel gericht praat en de volgende dag zijn ze gelijk van facebook verdwenen, heeft hij ze ontvriendt, zegt hij dat hij klaar met ze is, ze niet mogen en daarom uitdagen. Maar ja ik krijg natuurlijk de confrontaties...
Mijn zus vertelde me dat dat isoleren 'heet. Herkent iemand dat?
De cirkel waar ik nu in zit is dat hij vind dat ik hem controleer, dat ik jaloers ben, maar dat hij zelf aanleiding geeft door -het over de grens gaan gedrag-, dat ziet hij niet. Hij zegt dat het maar internet is en dat dat slechts woorden zijn.
Waar ligt de grens in afspraken en hoe doorbreek ik de cirkel?
Wellicht kan iemand me daar advies bij geven.

Alvast bedankt.
Suuske | 05-09-2012 | 02:28

Hallo,...

Wat ik hier allemaal lees is zo verschrikkelijk herkenbaar,... Ik heb een relatie van 5 jaar met een man die me afstoot en weer aantrekt,... het ergste dan is dat hij alle schuld naar anderen toe bij mij legt, of wisselvallig het op zichzelf betrekt, ik heb letterlijk alle kanten van zijn Borderline gezien tot zelf snijden aan toe,....

Ook ikzelf heb een rugzakje en had voor hem 2 scheidingen achter de rug,... als ik er nu over terug denk,.. ben ik ook medeverantwoordelijk ervoor,.. omdat ik erg bang was om verlaten te worden en soms jaloers kon reageren....

In mijn huidige relatie is het vrij heftig gegaan en mijn parnter heeft officiele onderzoeken laten doen daar kwam uit dat hij een borderline persoonlijkheidstoornis had, een angststoornis, dwang stoornis en nog 1 stoornis waar ik nu ff niet opkomen kan...... na mij weer in de steek gelaten te hebben en ik daar een ellendige opmieter van heb gehad omdat ik er niet overheen komen kon,.... werd ik na 4 maanden opgenomen met een angst spychose,... 3 mnd later mocht ik eindelijk weer naar huis en had medicijnen,.. waar ik nu inmiddels anderhalf jaar later geheel vanaf ben...

Mijn huidige parnter nam ineens weer contact met me op en we kwamen weer bij elkaar,.... na een maand vroeg hij mij ten huwelijk wilde bij me gaan wonen, want hij vond dat we elkaar nooit weer uit het oog verliezen mochten,......

nou vanalles regelen,.. de dag dat hij zijn huur etc opzeggen zou,... gingen we met z,n twee op de scooter boodschappen halen, ik stapte van de scooter af, en hij er als een haas vandoor en liet me alweeeeer staan en nu voor de ingang van de winkel, me tas met alle belangrijks had hij mee,... hij bleek mij tas 20 kilometer verder gedumpt te hebben me geld eruit gehaald en de politie kwam bij mij thuis omdat mijn id alles erin zat,..... ik begrijp er werkelijk helemaal niks van hoe hard ik ook mijn best doe door de jaren heen....

Ik weet dat ik zelf ook probleem heb,.. blijkbaar door wat ik allemaal meegemaakt heb,... ik ben onzeker, kan me van het ene op het andere moment beroerd voelen,... kan jaloers zijn ,...alleen krop ik dat op en uit het niet,... bang extreem bang voor verlating zelfs dat ik niet slapen kan,.... bang dat hij andere vrouwen beter of mooier vind dan mij en erg bang om gebruikt of misbruikt te worden,... het is een hel voor mij die gevoelens te hebben,.. ( als ik geen relatie heb dan heb ik helemaal nergens last van).... en ben dan vrij zeker van mezelf..

Nu ist ook weer zover,... hij is er ineens weer vandoor en sluit zich op in zijn woning, ik ben erheen gegaan om te kijken of hij wel in orde is ( omdat hij in verleden pogingen tot zelfmoord heeft gedaan).... ik ondanks dat ik de sleutels heb kon ik de woning niet in hij liet me gewoon staan voor de deur,.. ben achterom gegaan en toevallig stond daar een hoogwerker die ik gevraagt heb of hij me op balkon kon zetten omdat ik er niet in kon die deed dat zo kon ik via sleutel van balkon naar binnen,...

hij zat in donker film te kijken en toen ik de kamer inkwam vroeg hij hoe ik binnenkwam ik zei hem hoe,.. hij was warrig en belde politie want ik moest weggaan want ik had ingebroken..... wat niet zo was want ik had de sleutel van hem gekregen dan kon ik er altijd in zei hij,... ik wilde praten wat er nu weer aan de hand was omdat ik er niks van snapte, hij zei je moet weggaan want ik kan zo als ik nu ben niet praten ik bel je volgende week wel op......

en daar kon ik het mee doen,... en ben weggegaan een reis terug naar huis,....... vol angst,...gekrenkt, boos, verdrietig en voelde me erg afgewezen,.. ik weet het soms niet meer dit gedrag breekt me dwars door twee....... omdat ik ook mijn eigen angsten en gevoelens heb!!!

grt Aukje
Aukje | 20-09-2012 | 16:07

Hallo,

Mijn vrouw heeft recent de diagnose borderline gekregen en ik hoop hier veel te kunnen leren van jullie verhalen, zij durft namelijk nog niet openlijk over haar 'gedachten' met mij te praten.

Keep it up, ik lees mee.

groetjes

Robert
Robert | 11-12-2012 | 18:04

zo herkenbaar! en, voor een ieder onder ons: ik ben 42, heb relatie nummer zo veel en hou dit altijd. het wordt steeds ergen want als je ouder word word je ook nog steeds lelijker en zijn er niet alleen mooiere vrouwen maar ook jongere. dit maakt bij mij veel kapot
jabi | 15-01-2013 | 23:56

Dit is een getuigenis dat ik zal vertellen aan een ieder om te horen. Ik zijn getrouwd vier 4 jaar en op het vijfde jaar van mijn huwelijk, een andere vrouw had een spreuk om mijn geliefde weg te nemen van mij en mijn man liet mij en de kinderen en we hebben geleden voor twee jaar totdat ik ontmoette een post waar deze man Dr . AGBO Mopa hebben iemand geholpen en heb ik besloten om hem eens te proberen om me te helpen breng mijn geliefde terug naar huis en geloof me ik heb net mijn foto sturen naar hem toe en die van mijn man en na 48 uur als hij mij hebt verteld, ik zag een auto reed naar het huis en zie, het was mijn man als hij zijn gekomen om mij en de kinderen, en dat is de reden waarom ik ben blij om een ieder van u maken in vergelijkbaar met een ontmoeting met deze man en je geliefde terug te hebben om je zelf.
Zijn e-mail: supremelovespell@gmail.com
Deborah | 13-02-2013 | 16:27

My is nema blessing i want to thank this wonderful man who has brought light to my life.My God will continues to bless him for his good work for casting a good spell for me because he has help me.i must testify that this man is bless with his wonderful power as a spell caster and i must thank my friend who introduce me to this wonderful man called dr ogboni who make me find happiness in my life again.After 1 day when this wonderful man cast this spell for me my life change automatically my Divorce wife who has left me for another man for the pass 2 years came back to me for begging for forgiveness which i never could have say no to her. But now my family is very happy that we are together now his email address is ogbonispelitemple@hotmail.com
blessing | 28-04-2013 | 19:38

My is nema blessing i want to thank this wonderful man who has brought light to my life.My God will continues to bless him for his good work for casting a good spell for me because he has help me.i must testify that this man is bless with his wonderful power as a spell caster and i must thank my friend who introduce me to this wonderful man called dr ogboni who make me find happiness in my life again.After 1 day when this wonderful man cast this spell for me my life change automatically my Divorce wife who has left me for another man for the pass 2 years came back to me for begging for forgiveness which i never could have say no to her. But now my family is very happy that we are together now his email address is ogbonispelitemple@hotmail.com
blessing | 28-04-2013 | 19:40

My is nema blessing i want to thank this wonderful man who has brought light to my life.My God will continues to bless him for his good work for casting a good spell for me because he has help me.i must testify that this man is bless with his wonderful power as a spell caster and i must thank my friend who introduce me to this wonderful man called dr ogboni who make me find happiness in my life again.After 1 day when this wonderful man cast this spell for me my life change automatically my Divorce wife who has left me for another man for the pass 2 years came back to me for begging for forgiveness which i never could have say no to her. But now my family is very happy that we are together now his email address is ogbonispelitemple@hotmail.com
blessing | 28-04-2013 | 19:42

Ergens onderweg ben ik het kwijt geraakt... De handleiding van het complete pakket: liefde, hart en ziel... Waar en wanneer precies weet ik nog niet de tijd gaat mij helpen zoeken naar het antwoord.. In de tussen tijd ben ik n meester geworden in het aangaan van intense liefdes relaties. Ik geef en ontvang pure liefde, omhult met lust en emoties.. Blijkbaar nestelt mijn manier van liefde geven diep in n vrouwenhart.. En blijkbaar nestelt zo n gevuld vrouwenhart zich rotsvast op mijn ziel.. Liefde is bedoelt voor geluk.. Sex voor genot.. Ik hoop maar dat het mij snel duidelijk wordt waarom ik niet volledig geniet van sex en ik mij door de liefde telkens ongelukkig voel. Dat zou ik wel begrijpen als ik niet voldoende zou ontvangen en meer zou geven dan ik aan kan.. Maar dat is niet het geval. Overal om me heen vind ik liefde. Kon ik nou maar terug vallen op de handleiding daarvan en de juiste dosering hanteren. Want ik ben bang dat het de laatste maanden behoorlijk overgedoseerd is... Of de juiste dosis maar niet op de juiste persoon losgelaten.. De handleiding ben ik voorlopig nog wel kwijt maar Zoals bij menig overdosering geldt: raadpleeg een arts... En dat is wat ik nu ga doen. Ik denk dat ik om een hartband ga vragen.. Als die banden voor een te grote maag werken durf ik die gok wel aan! Als er niet veel liefde meer naar binnen kan, slinkt het bedorven ding vanzelf.. De andere optie is JUIST geen band. Precies het tegenovergestelde.. Een bandeloos hart met een tatoeage erop: Genieten op eigen risico..

Borderline heeft mijn relatie gekost en t probeert nu m'n ziel ook nog op te vreten. Nu probeer ik met alles wat in me zit om het te overwinnen. Maar dat lijkt bijna onmogelijk. Overwinnen zal geen optie zijn, maar on t leefbaar te maken voor iedereen om me heen inclusief mezelf... Dat is m'n doel. Jouw verhaal is zoooo herkenbaar! Heb je tips? Voor mij werkt het beste om Zsm, totaal tegen m'n zin in, iets heeel leuks en fijns te gaan doen. Ook al is dat het laatste wat je op dat moment wil. Dus de grens dik overschrijden en jezelf Zsm naar een 'up' pushen!! Ik ben er klaar mee om m'n leven (en dat van mensen die dicht bij me staan) te laten controleren door borderline.. Hoe doe jij dit?
Rob Boekestijn | 19-05-2013 | 12:05