Soms dan zegt iemand iets, en dan wordt ik meteen boos. Dan kan degene kapot vallen of haat ik degene. Soms heb ik dat zo erg, dat ik met alles en chaoot ben. En als er dan eenmaal een ruzie is, dan wil ik liever dood. Want ik kan toch niks goed doen en het is altijd maar mijn schuld. En als er iets gebeurd, dan kijk ik gewoon naar waar ik last van heb. De rest boeit me dan ook niet. Ik zie alleen in het leven wat ik wil zien. Soms gaat het super goed met me, maar dan gaat het maanden weer helemaal fout. En elke keer als ik hulp wil, dan moet ik zo lang wachten. Want ik wil hulp, maar ik krijg het maar niet. Het wordt te veel uitgesteld. Nu ben ik mega vrolijk, maar dalijk ben ik weer verdrietig. Hoe kan ik nu leven met mezelf? Mijn leven heeft geen kleur. En iedereen denkt dat het makkelijk is, maar zelf niet weten waarom je bepaalde dingen doet, is niet echt fijn. Mijn vriendinnen steunen me ook al niet. Steeds wordt ik kwaad, maar ik wil het niet. Soms denk ik te veel aan mezelf, en soms denk ik te veel aan anderen. Ik voel me een opgesloten iemand, iemand die niet vrij komt. Ik kan ook niet vertellen hoe ik me voel. Ik trek liever een muur om me heen.
Sarah Wilbers | 28-09-2011 | 16:21

als ik verhalen lees van mensen die ook borderline hebben voel ik wat zij voelen.
alleen ken ik geen woedeuitbarstingen, maar meer een heel leeg gevoel die geen toekomst ziet, omdat ik geen plannen heb, en ik weet sinds 2007 pas wat ik had, toen mijn ex mij wilde verlaten en ging samenwonen met een hele goede vriendin van ons, ik liet mij meteen opnemen toen mijn ex mij zo opeens zei niet meer van mij te houden, toen was ik al depressief door een ontslag dus het werd veel erger nog, heb 3 zelfmoordpogingen gedaan dat jaar, heb bijna dat hele jaar opgenomen gezeten, heb in 2008 nog een zelfmoordpoging gedaan , want elke dag is weer een strijd om de dag door te komen, mijn lichaam staat stijf van de spanning,waardoor ik doodmoe van word en heb totaal geen eigenwaarde, durf geen contcten aan , heb in 2007 mijn dochters aan mijn ex toegewezen omdat ik het niet meer aankon om alleen te moeten zorgen voor mijn meiden, ik woon sinds 2008 in een andere plaats, weg gevlucht voor diegene met wie mijn ex woont en voor al die mensen die mij niet begrepen,niemand die begreep waarom ik dingen zei of deed, mijn meiden ook niet en heb al die jaren een heel moeilijke relatie met hen, zie ze bijna nooit en ze willen alleen contact als ik niet gek doe maar een normale moeder ben,wie wil dat nou niet, gewoon een normaal leven, maar hoe ik ook vecht, o het is zo moeilijk om soms te doen alsof het goed gaat en even heerlijk de meiden te zien,ze zijn 19 en 22 dus gelukkig hebben ze mij alleen nodig voor de warmte, maar ik ook, ik weet ook dat het heel moeilijk is om met mij te leven, wil wel een arm om mij heen, maar wil ook alleen zijn zodat niemand ziet hoe ik ben, iemand die het leven niet zie zitten, die geen familie meer heeft, en op goede dagen, dat zijn er zo'n 3 in de week ga ik schoonmaken, maar ken nog niemand hier, als ik dat dan ging doen en eerlijk zou zeggen wat ik heb,dat zou misschien wel fijn zijn en goed want ik heb sinds vorig jaar al 4 x in coma gelegen, ik voel het niet aankomen en ben dus zo weg,ben gelukkig toen optijd gevonden door een vriend die ik nu niet meer heb maar ik heb een bacterie die bloedvergiftiging en ernstige longontsteking veroorzaakt en word met beademing op de ic wakker, maar de laatste keer was ik echt even aan de andere kant, mooi licht,dus ik ben niet bang meer om alleen te zijn.
ik wil iedereen die borderline heeft ontzettend veel sterkte toewensen, zonder advies want die heb ik niet.
hetty ten hove | 07-10-2011 | 19:00

Wat vind ik dat erg om te lezen hetty, ik voel je helemaal.
ik woon samen met mijn man en kinderen, maar hij ziet het soms niet meer zitten. Ik ben ook zo moe van het verstoppen voor anderen, ik ben nooit boos, nooit verdrietig. anderen kijken op als ik vertel wat ik heb. Jij? jij bent toch altijd vrolijk? Ze moesten eens weten. Soms voel ik me alsof ik heel de dag kan huilen, maar ik doe het niet, en daar word ik zo moe van. Van het hele dagen vullen met net doen alsof.
Ik zorg voor onze kinderen, en gelukkig heb ik hen...Want ik weet niet wat ik zou doen zonder... Mijn hooft draait overuren en allemaal zo negatief! Ik haat mezelf.
Esther | 08-10-2011 | 16:46

ja ik herken het,het altijd doen alsof..ik heb goede en slechte periodes.ik kan nooit van mezelf opaan omdat ik niet van te voren weet hoe ik me voel.ik voel me het meest alleen in een groep,daarom ben ik liever alleen.en altijd angst,om negatief beordeelt te worden, ik wou dat er een wondermedicijn voor was! iedereen sterkte
nathalie | 12-10-2011 | 12:08

Ik zit hier met tranen in m,n ogen te lezen.
Hoe herkenbaar,...eng bijna,ik weet nu sinds 2maanden dat ik ,inderdaad, iets mankeer...daar bedoel ik mee,ik dacht dat ik gek was en vreemd,anders dan anderen,een aanstelster,een nietsnut.....nou ja noem het maar op!
Mijn leven heeft altijd in het teken gestaan van verslavingen,woede uitbarstingen,huilbuien en ik wilde niet meer leven,ondanks dat ik twee kinderen heb waar ik zielsveel van houd.
Ik ben opgenomen geweest na een zelfmoord poging en er is een diagnostisch onderzoek gedaan en daar kwam dus uit dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb,genaamd,borderline!...ergens geeft het me een goed gevoel dat er wel degelijk wat met me aan de hand is en dat het erkent wordt,het wordt zo allemaal duidelijker waarom ik de dingen doe die ik doe....waarom ik denk zoals ik denk....enz,enz,...
Ik zie het ook een beetje als een opluchting ofzo.....čen gedachte kan ik dus uitbannen.....ik ben niet gek!!!!!
Wat is het leven mooi ;)
corinne | 17-10-2011 | 11:00

Hey Sarah,

wat klinkt jouw stukje verdrietig! Heel erg naar om te lezen dat je je zo opgesloten voelt in jezelf.
Het is heel erg rot dat de wachtlijsten voor hulp zo lang zijn, tegenwoordig. Sta je nu nog ergens op in de wacht? Want, en dan spreek ik voor mezelf, therapie kan zoveel veranderen voor je! Het heeft mijn hele leven verandert. Ik zou degene die ik voor de therapie was amper nog herkennen. Natuurlijk zijn oude gedachtepatronen nog steeds aanwezig, maar ik kan er vaker afstand van nemen dan ik me ooit had kunnen voorstellen.
Ik hoop dat je de energie kunt opbrengen om hulp te zoeken, want het is het uiteindelijk meer dan waard. Het is alleen al heerlijk om iedere week even je ei kwijt te kunnen.
Hier alvast een digitale dikke knuffel!
liefs
Tess
Tess | 23-10-2011 | 22:25

Lieve Hetty,

Wat moet jij je eenzaam voelen! Zo machteloos!
Ik hoop dat je snel wat mensen in je omgeving leert kennen, zodat je je wat minder alleen gaat voelen. En het is voor anderen die nooit met zoiets als borderline zijn geconfronteerd, natuurlijk ook best heftig. Veel mensen zullen niet weten hoe ze erop moeten reageren. Maar als ze eerst jou leren kennen, voordat ze het verdriet gaan zien, snappen ze misschien beter waar bepaalde dingen die je doet en zegt vandaan komen. Communiceren over waarom we zijn zoals we zijn, is natuurlijk ook niet zo gemakkelijk gezegd als gedaan.
Als ik je stukje lees, voel ik heel erg met je mee! Ik hoop dat je misschien hier en op het forum een beetje begrip en troost kunt vinden. Mensen die heel goed begrijpen hoe je je voelt en die precies weten wat je bedoelt.
Heel veel liefs,
Tess
Tess | 23-10-2011 | 22:31

Hey Esther,

Heel herkenbaar! Het bekende masker. Één van de meest vermoeiende maskers die er bestaat. Het zuigt je energie op en laat je leeg achter. Het is zo belangrijk om dat masker regelmatig even af te zetten en gewoon jezelf te zijn. Ook als jezelf iemand is die alleen maar kan huilen en troost nodig heeft. Dat verdriet zit in jou en dat moet eruit. Beetje bij beetje moet het eruit worden gelaten. Vind jouw man dat heel erg moeilijk? Of zijn het andere dingen waar hij het moeilijk mee heeft? Ik hoop dat je mensen in jouw omgeving hebt waarbij je af en toe even mag uithuilen en verdrietig mag zijn!
Gelukkig vind je iets van vreugde in jouw kinderen. Dan weet je misschien weer even waar je zo hard voor vecht, de hele tijd.
Heel veel liefs,
Tess
Tess | 23-10-2011 | 22:36

Hey Nathalie,

Helemaal mee eens! Laat dat wondermedicijn maar komen! Liefst in de vorm van een lekker drankje of snoepje.
In groepen valt het inderdaad nog meer op hoe eenzaam je je vanbinnen voelt. En de oordelen komen, voor je gevoel, van alle kanten op je af.
Ik ben sinds kort bezig met yoga en ik moet zeggen dat het helpt! Als ik in een grote groep ben, of op stap, en ik merk dat ik nerveus word, dan ga ik me op mijn ademhaling concentreren. Dat kalmeert me. En het voelt alsof alle anderen even wat verder van me verwijdert zijn. Ook lijken ze dan wat minder belangrijk. Misschien werkt het voor jou ook een beetje!
liefs
Tess
Tess | 23-10-2011 | 22:39

Hey Corinne,

je bent zeker niet gek!!!:) En wat fijn dat je eindelijk een naam hebt gekregen voor je problemen! Ik heb dat ook ervaren als een enorme opluchting. Eindelijk kun je dingen gaan plaatsen en het is mogelijk om eindelijk gericht hulp te gaan zoeken.
Hopelijk ga je ook verschil merken in je leven. Ik hoop dat het wat dragelijker gaat worden! Het is al heel moeilijk en zwaar om te leven met deze stoornis als je weet wat er aan de hand is, maar nog erger wanneer je rondloopt met de gedachte dat je de enige op de wereld bent die alle contact met de realiteit verloren is.
Ik zou zeggen: welkom bij de club:)
liefs!
Tess
Tess | 23-10-2011 | 22:43

lieve meiden, ik ben verdrietig wat ik hier lees. mijn een moeder van 6 kids. mijn jongste dochter heeft ernstig borderliner met ptts. ze is op dit moment in het ziekenhuis met weer overdosis pillen. de hulpverlening belden haar omdat ze niet op de afspraak was, en hoorden aan haar dat ze pillen had genomen. ze hebben haar gezegt, ons beleid is dat je zelf een taxie of ambulance moet bellen, je kan het nog, wij doen het niet. toevallig belde ik haar een uur later omdat ze niet reageerde op sms. ik hoorde het aan haar stem, ze verbrak de vebinding, in overleg met ribw heb ik via politie een ambulance gebeld. en moest ze in het ziekenhuis blijven. ze had de pillen de avond ervoor al genomen. het ,,beleid,, van haar behandelaar kan haar leven kosten, omdat ze ernstig sucidaal is, en dit een paar weken geleden ook al is gebeurt, met een grote dosis. ze woont pas op zichzelf, en was tussendoor 7 weken opgenomen, door de vorige poging. ze heeft ernstige verminkingen aan haar armen, niet krassen maar diep snijden. dat doet ze sinds een jaar niet meer, ze heeft dgt therapie gehad, met induvidueel, maar ik zie steeds weer regressie. ik voel zo met jullie mee, ben op vingers getikt, omdat ik mijn dochter steeds in crises opvang, ook de weekenden is ze bij me. ik ben ten einde raad, hebben jullie wat tips voorme, dank voor jullie aandacht, en veel lieve knuffels hoor, dat hebben jullie nodig. michelle.
m v maasbommel | 25-10-2011 | 06:52

Yesss!!! Ik heb eindelijk een hobby gevonden om mijn leegte te vullen!!!!
...................................een alcoholverslaving!!!! ....Fuck my life..

Nee ik heb niet alleen Borderline, ik ben daarnaast ook ongelofelijk cynisch! En eerlijk? IK HOU ERVAN!! Ik bedoel mensen die dat kunnen hebben, kunnen superhard om mij lachen, maar ze lachen dan niet zo hard als mij. Mijn gelach is zo hard alsof het een oerkreet is. Niet normaal, maar ja, dat ben ik ook niet. Maar soms vind ik dat helemaal niet erg. Zoals nu niet, een halfuur geleden wel. Maar ja over weet ik veel wanneer dan ben ik niet te genieten en jank ik overal om. En als mijn vriend dan vraagt, met die drie vreselijke woorden geformuleerd tot die achterlijke vraag: WAT IS ER? Dan sluit ik me lekker op in de badkamer en kom ik er zo een uur niet uit en dan loop ik lekker te schreeuwen van: GA WEG!!! ....maarja toen was het bijna 6 uur en dan moet ik koken.... deur opent zachtjes.. 'Schatje.. wat wil je eten?' ..hij kijkt me aan en zegt... 'KIP PATAT EN APPELMOEEEEES!!! ..want hij kan met mijn leven.. Hoe? Dat zal mij altijd een raadsel blijven.. nouja.. tot hij dan uit mijn leven is.. Maar tot die tijd, zal ik altijd naar hem kijken als hij voldaan zn bordje opheeft.. en dan ben ik eventjes INTENS gelukkig..
Silva | 25-10-2011 | 19:21

Mag ik daar ff op terugkomen? Ik heb mezelf weer opgesloten omdat mijn eigen VRIEND notabene! liegt over de reden dat hij geen sex met me wil! Ja ik weet dat ik dik ben maar dat komt door die KLOTEMEDICIJNEN tegen deze KUTZIEKTE!!! ..en al zeg ik het zelf. Ik WAS verdomme nog een lekker wijf ook.. dankje!
Silva | 25-10-2011 | 22:27

ik weet het niet meer ik wordt gek van de angst hoe ga jullie daar mee om ik word gek van het alleen zijn.
kan het leven niet meer aan hebben julli dat ook gehad.
hoe is het leven een beetje dragelijk voor jullie?
ik wil graag kontakt kan nog niet reageren op de verhalen zit
boordevol met problemen zoek hulp weet niet waar ik zoeken moet misschien kan iemand mijn helpen kan niet zo goed met de computer omgaan haat ook die klote medicijnen waar je kilo,s van aan komt.joke
joke de waal | 26-10-2011 | 16:35

lieve joke, meis ik lees je noodkreet, lieverd, wat mij als moeder opvalt, is de warmte die jullie zo missen. ik geef het steeds weer aan mijn dochter, en dan is er weer een sprankje hoop. meisje zoek hulp, heb je al contact met een hulpverlener? een ervaringsdeskundige van de instelling waar je eventueel onder behandeling bent, kan met je praten, zij hebben zelf problemen gehad. en ja die medicatie is afschuwelijk, en in amerika zeggen deskundigen, dat de medicatie aan vooral jonge mensen juist kan aanzetten tot automutilatie en zelfmoordgedachten. er zijn meer sides over borderliner via google, daar kun je ook informatie lezen, en op forums. lieve joke, ook jij bent het waard om te leven hoor meissie. je mag me best terugmailen, en dat geld ook voor anderen hier. vecht al acht jaar met mijn lieve dochter om de borderline de baas te worden, en de hulpverlening met hun soms bizarre beleid, zie bovenstaand stukje, dag lieverd kopje op ok? michelle.
m v maasbommel | 27-10-2011 | 06:34

Leuk he Borderline. Ik ben een man 57 en weet sinds 10 jaar wat ik heb. Ik ben wel gek maar niet dom, zeg ik altijd tegen mijn kinderen. Die vragen, waarom ben jij geen normale vader. Zij mogen dit vragen , vind ik eigenlijk wel leuk. Immers zij houden veel van me. Mijn partner is 2 maanden geleden weggegaan,na 17 turbulente jaren. Vandaag vertelde ze dat ze weer wil proberen omdat ze me mist. Snap je dat ?? Hoe kan je iemand missen dit oberekenbaar is. Zemoet wel veel van me houden. Weet je hoe schuldig ik mij nu vind ? Mijn 15 jarige zoon is natuurlijk blij dat moeder terug wil komen. Ik ook maar ben tegelijk bang. Weer turbulentie, schuldgevoel. Toch weet ik nu al dat we verder gaan samen. Gewoon omdat ik niet kan stoppen van haar te houden.

Sterkte jullie allemaal op de achtbaan.
rudolf | 31-10-2011 | 12:28

Hoi allemaal, Heftig om te lezen allemaal. Zelf ben ik 34 en heb afgelopen vrijdag te horen gekregen dat er een erg grote kans is dat ik borderline heb. Vind dat niet tof om te horen maar anderzijds verklaart het wel een hoop en kan ik nu gericht aan de slag met mijn problemen. Word steeds heen en weer geslingert door mijn emoties. ook verslaving speelt al mijn hele leven een rol waarvoor ik 9 jaar geleden ben opgenomen. Zit nu al 6 weken thuis, werk zelf in de hulpverlening en ga nu dus weer een fase in waarbij ik 2 petten op heb. Lijkt wel alsof ik steeds verkeerde keuzes maak in mijn leven en heb steeds het gevoel dat ik een rol speel en nooit helemaal mezelf ben. Dit heb gewijt aan het feit dat ik mezelf moest leren kennen zonder drugs maar nu blijkt borderline dus een grote rol hierin te spelen. Ik hoop dat ik met een goede behandeling weer wat meer rust kan creeren in mijn leven. Liefs mijn en allemaal veel sterkte!!
Ikke | 31-10-2011 | 19:10

Dag mensen.

Ik ben 29 en weet sinds een jaar of 10 dat ik borderline heb. Ondanks dat ik op mijn 7e voor het eerst depressief was en vanaf mijn 11e heel wat therapeuten heb versleten, ben ik er zelf achtergekomen toen ik in het blad Psychologie een verhaal las dat geschreven was door een meisje met borderline. Dat verhaal had ik zelf kunnen schrijven, een ´feest´der herkenning dus. Niet lang daarna werd ik op een ochtend wakker en had ik mezelf helemaal zwart geschilderd, om er vanbuiten net zo uit te zien als ik me vanbinnen voelde. Ik was in de rouw, voor mijn zusje dat ik verloor toen ik vier was, om mijn broer, die zelfmoord pleegde toen ik zestien was en om mijn eigen verloren jeugd, die onmogelijk werd gemaakt door twee manisch depressieve ouders. Het liefst zou ik mezelf ook van deze wereld hebben geholpen, en nog vaak, maar ik kan mijn vader en moeder, ooit de ouders van 4 kinderen, niet met maar een kind achterlaten. Toen heb ik mijn toenmalige psychiater gebeld, en die reageerde met iets als; dat klinkt toch wel ernstig. Ik heb toen gezegd dat ze een andere baan moest gaan zoeken, en heb vanaf dat moment mijn behandeling in eigen hand genomen. Ben bij meerdere centra geweest en heb ,de dag voor de uiteindelijke opname in Eindhoven, een verwijsbrief bij mijn huisarts gehaald. Ik heb daar bijna anderhalf jaar gezeten. Daar heb ik wel het een en ander opgeruimd, maar we zijn nu zo'n 9 jaar verder en ik ben nog steeds onderhevig aan enorme moodswings, onuitstaanbare zelfhaat en een leegte die met geen pen te beschrijven is. Maar jullie weten denk ik wel waar ik het over heb. Vaak heb ik gehoord dat het na je 30e kan uitblussen, maar ik ben nu 29 en het overspoeld me nog steeds met grote regelmaat. Ben nog steeds een grensgeval. Het liefst laat ik me gaan in alcohol en drugs, heb het gevoel dat dat de enige manier is om mijn regisseur (zo noem ik wat Tess haar straffer noemt) het zwijgen op te leggen. Maar ik heb nu een vriend (al 3 jaar, hiervoor duurde mijn relaties meestal niet langer dan een maand), die dat niet toestaat, en ook al weet ik dat hij het beste met me voor heeft, haat ik hem daarom. Hij staat tussen mij en 'verlichting'. Ooit zat ik op het atheneum en dat ging me makkelijk af. Nu sta ik eigenlijk op het zelfde punt, alleen meer dan een decennia later. Voel me nix en niemand. En als alternatief op er helemaal niet meer zijn, lag ik het liefst in coma. Zit op het moment weer in een erge kutfase, dus vandaar... Morgen kan het weer beter zijn, zeggen mensen, ja, zeg ik dan, en overmorgen weer zwaar klote... Dat is een realiteit waar wij allen, ben ik bang, mee moeten leren omgaan. Succes daarmee. Sterkte en liefs, Roos.
Roos | 01-11-2011 | 13:34

Oh, ja, ik wou nog even zeggen dat ik heel veel medicijnen heb geslikt, tegen vanalles, maar ondanks de anti-psychotica werd ik psychotisch, ondanks de anti-depressiva werd ik depressief en van al die stemmingsonderdrukkers werd ik wel een heel slap aftreksel van mezelf. Nu slik ik al jaren niets meer, en het gaat zeker niet slechter dan met al die troep. En ik herken mezelf nog. Wel rook ik elke avond een jointje, of wanneer ik zonder reden heel boos word. Mij helpt dat, maar dat wil niet zeggen dat iemand anders daar niet hartstikke gek van wordt. Je houdt er in elk geval geen vocht van vast, en een psychologe van mij vond het geen slecht idee. groeten van op het randje Roos
Roos | 01-11-2011 | 13:43

Mijn jongste dochter heeft Borderline. De diagnose is een paar maanden geleden gesteld. Van de week is ze opgenomen omdat een sessie te heftig was. Gisteren kwam ik erachter dat ze bekend had dat ze haar kind mijn kleinkind sloeg. En dit doet zo pijn te weren dat je kleinkind die nog maar 3 jaar is geslagen wordt. Mijn dochter is altijd al een probleemkind geweest die heel veel aandacht nodig had. En als ze dat niet kreeg ging ze leugens vertellen. De instantie heeft nooit contact met me opgenomen. Toen ik vandaag de arts belde om te vragen wat er nu verder ging gebeuren kreeg ik als antwoord dat ik geen informatie kreeg. Mijn dochter moet daar toestemming voor geven. Je staat er als ouder helemaal alleen voor. Mijn dochter zet zich tegen me af. Ze begrijpt niet dat wat ze me vertelde me over het slaan (soms wordt het zwart voor mijn ogen en dan ga ik slaan ) vertelde ze me. Dat ze me met die mededeling mijn rust zeker tot dat mijn kleinzoon een jaar of 12 is, kwijt ben omdat ik zo bang ben dat als het weer zwart voor haar ogen wordt het mannetje misschien zo erg gewond raakt dat het zijn oogjes misschien niet mer opendoet. Ik heb haar meerdere malen hulp aangeboden zeker omdat ze er als ouder alleen voor staat. Maar die hand slaat ze weg. Ze wil geen hulp. Ik woon te ver weg om mijn kleinzoon af en toe te zien en het voorstel dat hij in het weekend naar mij komt gaat waarschijnlijk niet gebeuren. Dat is niet goed voor hem. Terwijl hij een tijdje geleden met een rugzakje in zijn handen stond en zei dag ik ga bij oma wonen. Dit voelt zo machteloos ik wil haar leren begrijpen maar ook dat zit er niet in. Ik ben opzoek naar een praatgroep voor ouders maar kan niets vinden. Groetjes van een verdrieige oma.
Astrid | 02-11-2011 | 19:38

Ik verdien dit niet! Ik weet nu al bijna meer dan 2 jaar dat ik borderline heb en het is steeds weer vallen en opstaan! Ik heb een boel foute dingen gedaan en ik heb mensen pijn gedaan en dat spijt me enorm! Ik probeer nu alles goed te maken voor mezelf en voor mijn vriend, het gaat steeds beter met me alleen die klotemedicijnen! Ze hebben me dik gemaakt, dit is niet mijn lichaam! Mijn vriend geeft me geen aandacht meer qua genegenheid maar dat heb ik toch ook nodig? Ik werk nu ook keihard om beter te worden en fouten recht te zetten en dat lukt ook wel maar ik haat mijn lichaam! Als ik wat meer genegenheid zou krijgen zou ik mijn lichaam misschien niet haten maar alles is veranderd toen ik met die medicijnen begon en ik kan niet zomaar stoppen met die kutmedicijnen. Medicijnen zijn slecht! En als ik vraag aan hem waarom ik minder genegenheid krijg dan begint hij weer oude koeien uit de sloot te halen en dan vergeet hij dat ik er nu keihard aan werk! Dan ben ik ineeens weer een op hol geslagen borderliner wiens stemming zomaar is omgeslagen. Hou op me te bestempelen! Hoe durf je tegen mij te zeggen nu klootzak dat ik mijzelf haat! Ik haat mezelf niet ik ben juist bezig de laatste tijd om alles beter te maken en mezelf weer te waarderen en dan kom jij met dit! Zeg gewoon eerlijk dat je niet met mij kan leven en dat je liever een perfect meisje wil zonder problemen met een prima figuur! Je leeft in een kleine wereld, ik dacht dat je van me hield en dat je daarom ondanks alles bij me blijft. Je vind me gewoon zielig en je bent bang dat ik gekke dingen ga doen als je me verlaat, omdat ik zogenaamd enorme verlatingsangst heb, wat je ergens in een foldertje heb gelezen!
Silva | 02-11-2011 | 23:13

Hallo allemaal,

Ben 42 en weet pas sinds twee weken dat ik o.a. borderline heb. Dat geeft je toch wel een keiharde klap die je door je hele lichaam voelt. Zie je nu wel dat ik gek en gestoord ben, pfffff. Als het nieuws eenmaal is ingedaald lucht het inderdaad op. Nu snap ik waarom mijn leven zo door mekaar geschud is. Nu snap ik mijn actie en reacties. Nu snap waarom ik de einduitgang in dat labyrinth niet vind. Nu snap ik waarom mijn energie kraan wordt dichtgedraaid door mijn lichaam. Mijn regisseur heeft ontslag genomen. Wie ben ik vandaag, welke boom zoek ik vandaag uit waaraan ik me in gedachte zie hangen. hartstikke gek wordt je van jezelf. Een eeuwig gevecht zonder einde. De enorme innerlijke leegte laat je overnemen door een hongergevoel. Liever honger en een eetstoornis dan me leeg en donker voelen.
Je denkt alleen te zijn......... en dan lees je de verhalen van lotgenoten en denkt gelukkig ik ben niet de enige idioot die geen uitweg vindt. Dit geeft me steun. Jullie helpen zonder het te weten.
Bedankt voor de hulp.
xxx dikke knuffels van Bucky
Bucky | 09-11-2011 | 08:20

M. van Maasbommel wat zou ik graag even in contact komen. Ik denk dat mijn dochter er ook last van heeft maar weet niet wat ik moet doen.
Anneke | 22-11-2011 | 07:16

Hey Bucky,
Als ik jouw verhaal lees doet het me heel erg aan mezelf denken; dat gek worden van jezelf,die leegte(af en toe),wie ben ik?... en doordat je je zo leeg voelt,wil je eten...klopt, dat heb ik dus ook....maar je weet dat het niets op lost...toch???? Je gaat(ik praat dan nu over mezelf) je steeds waardelozer voelen,zo van zie je wel!!..Laat het allemaal maar,het boeit me niet meer,maakt niet uit hoe ik er uit zie......maar ondertussen...
Het is zeker fijn om te weten dat er meer mensen zijn met het zelfde probleem en ik moet zeggen dat het me goed doet om dat te lezen.
Ook denk ik dat iedereen op deze forum echt wel weten dat we elkaar op zo,n manier steunen.
Het ga je goed Bucky!!!
Liefs,
Corinne
Corinne | 11-12-2011 | 22:47

Jij ook bedankt Tess....ik denk dat je een hele steun bent voor iedereen!!
We slepen elkaar er wel doorheen!
Liefs,
Corinne
Corinne | 11-12-2011 | 22:50

Ik zou graag op het forum willen komen,weet iemand hoe ik dat moet doen??...ik ben n.l. niet zo heeeel handig met computers;-(
Klopt het dat je dan ook met elkaar kan chatten.
Liefs,
Corinne
Corinne | 11-12-2011 | 23:01

Lieve allemaal
Het kan dus nog erger allemaal! Ik leef heel erg mee met jullie. Ik heb het zelf gelukkig niet zo heftig maar begrijp jullie heel goed en kan me erg inleven. De meeste gevoelens herken ik. Ook ik ben borderliner en in mijn omgeving wordt het vaak weg gewuifd.Jij???? Nee joh dat heb jij niet. Maar als ik nu terug kijk op mijn hele leven gaat eindelijk het kwartje vallen en vallen de puzzel stukjes in elkaar. Het maakt me heel erg verdrietig maar ik moet verder!
Ik heb geen keus. Ik heb alle verslavingen nu goed in de hand en ook de excessen. Moet nu alleen uit kijken dat ik me niet te veel ga opsluiten, in deze fase zit ik n.l. nu(52 jaar oud nu)Veel spotren, yoga en mindfulnis zijn die dingen waardoor ik vrij stabiel blijf. Maar op mijn werk blijft het knokken en ook liefdes relaties gaan vroeg of laat stuk, maar men begrijpt je emoties gewoon niet en je kunt het ze niet kwalijk nemen. Maar daardoor voel je je vaak zo onbgrepen, wat je dan weer cynisch maakt of te krities, depresief, terug getrokken enz.Je verlangt zo naar geluk en liefde maar kan het nergens vinden en het zoeken maakt je zo moe en eigelijk ben ik dat steeds op nieuw probereb aan het opgeven. Dit saaie leven is dus mijn leven, zonder de passie in werk en geluk in een relatie te kunnen vinden.Ik ben zo bang om mijn baan te verliezen omdat ik dit niet ga volhouden en zo bang om in mijn eentje oud te worden. Het liefst zou ik nooit meer wakker worden, eindelijk rust!
Dikke kus Sungai.
sungai | 28-12-2011 | 12:44

Ik wil iedereen veel sterkte wensen.

Omdat het op dit moment niet goed gaat met mij wil ik mijn verhaal kort houden.
Sinds oktober 2011 weet ik dat ik o.a. lijdt aan borderline. Op dit moment loop ik met mijn ziel onder mijn armen.
In december 2011 het ik citalopram en seroquel gekregen. Ben in therapie en mag binnenkort met schematherapie starten.
Ook ben ik bezig met mijn outplacementtraject. Ik kan het piekeren over mijn toekomst maar niet stoppen. Wil wil er nog een 38 jarige borderline aannemen.

Groetjes,
Patricia
Patricia | 06-01-2012 | 16:57

hallo collega-borderliners! ik kan me jullie verhalen zo goed voorstellen! vooral jou silva,ik sluit me namelijk ook regelmatig in mijn badkamer op! er hangt daar een afzuiger,en als ik me ogen dicht doe is het net of ik de zee hoor.waarom ga je dan niet naar het strand denken jullie mischien,maar het gaat erom dat ik me heel veilig voel in de badkamer op momenten dat het niet gaat..want de deur zit op slot en niemand kan bij me in de buurt komen!en ik bepaal wanneer de deur opengaat. verder ben ik al 10 jaar afhankelijk van xanax,ik haat die pillen maar als ik ze niet neem krijg ik afkickverschijnselen,ik kan en durf niet zonder pillen.nu voel ik me deprie,maar morgen ben ik mischien weer een ander mens,je weet het nooit he. hou vol allemaal! samen staan we sterk! veel liefs
nathalie | 10-01-2012 | 15:47

ik ben nieuw hier en lees al jullie verhalen.
ik wil astrid de oma van haar kleinzoon dit zeggen.
probeer met u dochter te praten als zij een goed moment heeft.
probeer haar uit te leggen dat zij een alleenstaande moeder is en als haar wat overkomt (door ziekte of ongeval) dat haar zoon
naar een pleeggezin gaat als er niets geregeld is.
u bent zelf moeder en uw dochter is moeder dus probeer voogd te worden op u kleinzoon, dat kan tot zijn 21ste jaar.
u kan hem wat hij ook graag wilt een weekje te logeren krijgen
als u dochter zich niet lekker voelt, het is voor uw kleinzoon
beter en voor u dochter een ontlading!
de notariskosten verschillen overal maar met 260 euro hebt u al
een akte-testament.
ik hoop dat u dit leest en wens u veel wijsheid.
en voor alle bordeliners op deze site,
zorg voor veel afleiding
doe veel met vrienden en vriendinnen
probeer je dagen goed te vullen en zet als het enigzins kan de negatieve gedachtes over naar positieve gedachtes.
en af en toe mag je zwart-wit kijken en woede hebben.
het is jullie overkomen en zoals nathalie het zegt,
hou vol allemaal samen staan we sterk.
als het thuisfront goed is hebben jullie al veel gewonnen.
respect voor allemaal.
opgewekt | 21-02-2012 | 00:32

Lieve mensen.

Het doet mij pijn , maar tegelijkertijd sterkt het mij zo om jullie verhalen te lezen. Ik heb bewondering voor jullie openheid en eerlijkheid, alleen voor dat stuk ben ik jullie allemaal dankbaar.
Ik ben een jonge vrouw van 28, en ben sinds kort gediagnostiseerd met Borderline en MPS. In eerste instantie was dat een enorme klap en wou ik het niet aan.Echter heb ik mijzelf toch gedwongen om mijn probleem onder ogen te zien...ik heb een probleem. Zolang ik mij kan herrinneren voel ik mij eenzaam, vreselijk onzeker, niks waard..waardeloos stuk afval. Heb helaas geen voorbeeld jeugd gehad( mishandeling, verwaarlozing,sexueel misbruik ,eetstoornis etc) , maar goed...wie heeft wel een voorbeeld jeugd gehad? En eigenlijk heb ik mijn gevoelens altijd geweten aan mijn jeugd omdat ik de gevolgen ervan wel kon zien. Vertrouwens issues, verlatingsangst, neiging tot zelfdoding en ga zo maar door...als er immers lang genoeg tegen je gezegd word dat je niks waard bent etc, uiteindelijk geloof je het ook nog!
Ik ben inmiddels 10 jr mijn ouderlijk huis uit, woon 10 jaar samen met dezelfde man. En de gevoelens van zelfhaat en dus 0 zelfrespect werden er niet minder op. In 2010 waren we getrouwd, en eind dat jaar krijg hij een ( ervaring) , waardoor we uiteindelijk gingen scheiden. De periode daarna heb ik dingen gedaan die ik mijzelf waarschijnlijk nooit kan vergeven, de periode is 1 grote waas en herrinner me er nagenoeg niks van. Pas na een maand of 4 kwam ik terug in de realiteit , maar het kwaad was al gedaan. Dat was voor mij de reden om aan de bel te trekken...dit kan zo niet langer. Als ik nu geen hulp zoek, is mijn leven voorbij. Nu eindelijk een jaar verder heb ik mijn diagnose, en wordt er een behandelplan opgesteld om mij hier verder mee te helpen.
Ik wil mij niet meer eenzaam en waardeloos voelen, ik wil mijzelf niet meer pijnigen , het moet stoppen..ik ga kapot!!
Nu is het vechten om de dag door te komen , en hoop blijven houden dat het beter gaat worden.
Hou vol lieve mensen, houd hoop..zonder hoop voel ik mij kansloos.
Met heel veel dankbare liefde, Deborah
Deborah | 28-03-2012 | 13:39

Beste Lotgenotenm

ik weet zelf al jaren dat ik anders ben dan anderen alleen heb ik me nooit willen laten onderzoeken omdat ik gewoon geen stempel wil en de wacht tijden zijn toch altijd zo lang.. ik had er ook helemaal geen zin, ik speelde altijd met dokter en psygologen, zei precies wat ze wouden horen zodat ik lekker naar huis kon gaan. Tot paar maanden geleden,, ik zag me leven steeds meer achter uit gaan. steeds slechte en gevaarlijke gedachtes en acties die ik ondernam, dingen doen zonder bij na te denken, mezelf zo slecht vinden, steeds schuld gevoel, mensen geen pijn willen doen maar toch doen en niet snappen hoe het komt dat ik steeds maar terug val.. niets kunne afmaken, heel erg blij ergens aan beginnen, studie, werk, relatie maar niet kunnen afmaken .. Altijd maar negatief. Als ik uit raam keek en een hoog gebouw zag, mezelf op de dak zien en sec aftellen hoelang het zou duren totdat ik na beneden ben geflikkert.
Impulief zijn en niet nadenken.. Mensen of heel aardig vinden of de ergste ziektes van de hele wereld wensen, Geld uitgeven zonder bij na te denken. Woede niet onder controle kunnen houden, super snel boos worden, en als er dan ruzie is, super klein en verdrietig voelen. Mezelf altijd als de fout en stichter zien. Ene moment van de dag boos, paar uur later lachen alsof er niets aan de hand is, soms blijft me woede en boosheid wel paar dagen maar soms ook niet. Soms weet ik dat het goed komt maar dan weer niet. Ik voel me altijd leeg. Zit opgesloten in me zelf, het voelt alsof ik levenslang heb gekregen van mezelf en nooit meer vrij kom.
Zovaak gevochten, vreetbuien hebben, ene dag super veel eten en ander dag niets..
Soms kan ik gewoon 2 dagen lang slapen zonder wakker te worden om even naar de wc te gaan, en als ik dan wakker word uiteindelijk of wakker gemaakt word.. super boos worden dat ik wakker ben geworden want ik was met gedachten na bed gegaan van.. ik word deze keer gewoon echt niet wakker, dan heb ik me rust!
Me rijgedrag is soms gewoon gevaarlijk. ik heb mijn mooie nieuwe auto in 2010 kapot gereden. Tegen boom.. Was bijna dood. Daarna zoveel schaamte gevoelens gehad tegen over fam en vrienden en politie en mensen die het hebben gezien dat ik naar station was gelopen om voor de trein te springen maar toch niet gedaan omdat ik me moeder voor me zag.. Zij gaat me wel weer vergeven ook al is dit de 10000000000.000000000.00000000 ste keer dat ze me vergeeft.
Ik maak mensen helemaal kapot maar ik wil het niet..
Vreemd gaan, maar als me vriend bijv. uitgaat of iets gaat doen blijven denken en wakkrliggen gaat die vreemd? houdt die wel echt vn me? super veel onrust in me lichaam. Nooit stil kunnen sitten, steeds bezig zijn met herhalende dingen,Met pen op tafel geluidjes maken, of friemelen met me handen, nagels bijten, make up 100 x bijwerken.
Ik ben het zat zo te leven...
daarom nu bezig met onderzoek en hOpelijk geven ze me diagnose snel zodat ik weet waar ik aan toe ben.
Sterkte allemaal.
We zijn niet gek!!!!
We zijn uniek!

X. BoO
BoO | 09-05-2012 | 18:13

Beste mensen,

Ik herken mij zoveel in jullie verhalen. Het is echt fijn om hier herkenning te vinden. In mijn omgeving begrijpt niemand mij. Ik heb wel dagelijks ruzie met iedereen, wordt er ziek van. Ook al wil ik t goed maken, weet ik niet eens meer waar het om ging, of ik voel me te goed. Ik denk altijd dat ik de enige ben die zichzelf haat, waardeloos vindt. Soms wil ik weg, voel ik mij opgesloten maar ik kan geen kant op en dat maakt mij benauwd. Soms haat ik een persoon dat ik zin heb om diegene wat aan te doen. op dat moment doe ik mijzelf zeer en haat ik mijzelf nog meer. ik voel me altijd eenzaam.Ik ben 27 jaar en vrijgezel, want o wee als iemand dichtbij komt dan ben ik al weer weg. Ik zie mezelf als een sexobject, vind mijzelf dan smerig. misschien komt dat door mijn verleden. Ik leef allemaal met jullie mee en wens jullie het allerbeste. We hebben gewoon veel meegemaakt waardoor we ziek zijn geworden, maar als we willen komen we waar we willen zijn. zoals vele hier al zeggen. Blijven hopen anders gaan we eraan. liefss
roosjes | 11-06-2012 | 22:01

Lieve allemaal,

Er is al een tijdje geen reactie geplaatst zie ik, maar hopelijk zijn er mensen die dit bericht toch lezen.
Ik ben Charlotte, 21 jaar en studeer International Media & Entertainment Management in Breda. Voor een opdracht voor school is het de bedoeling dat ik twee soorten scripts schrijf voor een talkshow (denk aan Oprah of Dr. Phil). Het script wordt verder niet in uitvoering gebracht en dus ook niet uitgezonden.
Als thema heb ik gekozen voor Borderline, dit omdat ik zelf ook al zeker zes jaar last heb van deze rotziekte en alles wat het maar veroorzaakt. Dus ik weet precies hoe het voelt!

Mijn vraag is of jullie mij misschien kunnen helpen met mijn schoolopdracht? Het is misschien wat persoonlijk, maar ik zal er zeker geen misbruik van maken.

Als je me wil helpen, kan je contact opnemen via e-mail:
charlottedriessen@hotmail.com

Super bedankt!

Liefs,
Charlotte
Charlotte | 12-09-2012 | 16:13

Zo herkenbaar! .... meer schrijven lukt op dit moment even niet!
Caroline | 16-10-2012 | 12:48

Wat een herkenbare verhalen allemaal..
Zoveel emoties kwamen naar me boven maar dan toch ook weer haat en greep ik snel weer naar me verslaving'' om even weer die leegte te vullen en door te lezen.
Ik kan me niet consentreren dus ik heb er maar een stuk of 20 gelezen.. Daarna kon ik het niet meer volgen.

Zelf heb ik al vanaf me 13e erstige bordline symtonen. Mezelf diep snijden waar niemand het zag zodat ik het niet hoefde te verbergen. Maar dat doe ik nu niet meer zoveel. Wel vaak op me wang kouwen. Stomme gewoonte Haha

Vaak ben ik hele stukken kwijt van de dag.. Gewoon hele gesprekken kwijt.. Geen idee wat ik allemaal heb gezegt best vernederend afentoe voor de ander want waarschijnlijk was ik weer teveel met mezelf bezig waardoor ik iedereen weer heb weggejaagd met me haat buiten.
Ze zeggen dat ik gek ben .. Of labiel pas nog..

This ook niet makkelijk uitteleggen waarom ik denk en dingen doe waarom ik dat doe.
Ik heb al 10 jaar Borderline. Het beinvloed heel me leven .
Alles wat ik zeg of doe. is goed op me eigen manier. Meestal bedoel k het ook anders.

Ik ben iedereen kwijt geraakt in me leven . Heb ze gewoon een soort van weggepest ofzo..

Nee ze wouden me niet begrijpen. Ze wouden niet accepteren dat ik gewoon zo ben. En uiteindelijk is er ook maar 1 die me begrijpt . Me Zus.

Maar als ik zo jullie verhalen lees. Ben ik niet alleen.. :)
Hoewel een ziekte is , vind ik het meer een zegen.

Het heb me gemaakt tot wie ik ben. En heb er veel van geleerd. Omdat je anders denkt . Vind ik dat je slimmer ben dan de rest.
Want wij weten toch alles ;)
En je leert zoveel van andere mensen omdat je meestal toch sgijt heb aan alles. enzo .

Zo slecht is het allemaal niet.
Sjaar | 28-10-2012 | 22:50

Met een borderliner valt niet te leven het zijn zeer egocentrische mensen die alleen met zichzelf bezig zijn ze hebben het zo moeilijk ze zijn zo zielig ze zien het leven niet meer zitten want ze moeten toch begrip voor hun borderline ze mankeren toch wat,ook moet je niets met hun bepraten als ze rustig zijn dat helpt niet zorg liever voor u eigen anders eindig jezelf in een inrichting door deze mensen ze kunnen hun problemen prachtig verwoorden daar zijn ze super in maar hun gedrag in toom houden nee dat kunnen ze niet die arme bordies maar wel anderen kapot maken zoals familie vrienden kinderen etc zet ze allemaal bij elkaar ergens dan kunnen ze lekker met elkaar liegen bedriegen stoken inzichzelf snijden enz dan hebben wij er geen last van ik heb geen enkel begrip voor deze mensen ik raad aan als je in een relatie zit met een borderliner stop er dan mee je leven is een hel het enigste waar ze begrip voor hebben is hunzelf,en ze vinden het prachtig dat hun gestoorde gedrag een naam heeft namelijk bl dus ja zie je wel ik ben niet gek maar wel ziek hoor dus heeft u aub begrip voor ons gedrag het einige waar ik begrip voor heeft is de familie en partners etc die gaan hun hele leven door een hel
britt | 31-01-2013 | 13:41

Hoi, ik heb al 5 jaar een relatie met mijn vriend, waarvan ik sinds kort denk dat hij borderline heeft. Ik kan zeggen dat ik5 jaar lang ups en downs met hem heb gehad en als t ware door een hel ben gegaan en eigenlijk nog steeds ben. Een huis gekocht een kindje en toch zijn gedrag aanhouden, ik heb teveel meegemaakt voor een meid van 23 jaar. Ik heb Overmatig alcoholgebruik en drugsgebruik met hem meegemaakt. Strafblad voor geweldpleging (niet tegen mij hoor) verwijtingen naar mij toe dingen kapot maken van hem zelf voornamelijk, mij uitschelden voor de ergste ziektes. Tis verschrikkelijk en toch nog van hem houden omdat je die andere kant kent + de vader van je kind is. Het is geen excuus voor mensen om zich zo te gedragen en te zeggen dat het komt omdat je borderline hebt, ik geloof dat ze hun gedrag kunnen veranderen als zij het maar willen. Ik heb Zoveel loze excuses gehoord en dat hij veranderd maar helaas na 5 jaar weet ik het niet meer, ja ik hou van hem maar ben ik gelukkig?! Nou dat geluk en vertrouwen is ver te zoeken. Hoe kun je je geliefde zo'n pijn doen? Ik heb mijn leven heel anders voorgesteld geen idee wat ik moet doen. Het ging een tijdje goed maar deze week doet hij weer raar ruzie maken over een huissleutel ik had het volgens hem niet goed gezegd?! Zijn eigen kind niet verschonen terwijl die bij haar is en dan mij roepen dat ik dr kont moet schoonmaken, dan doe ik ook nog is wat. Wil ik geen seks dan ben ik weer een kk wijf. Verschrikkelijk en dan de alcohol! Ik weet niet wat ik moet doen, ik wil mijn kind niet aan iemand blootleggen die zijn eigen geliefde door een hel laat gaan. Zal hij ooit veranderen?? Pfff tuurlijk mensen met borderline jullie vragen er niet om maar en tis voor jullie ook geen pretje maar bedenk wel hoe het voor je geliefdes is dat het voor hun misschien wel 100x erger is, ik voel mijzelf niet meer als zijn vriendin maar als slaafje en pispaaltje :-(
Kim | 10-02-2013 | 10:00

Ik krijg steken in mn hart door jullie verhalen te lezen, ik begrijp zo goed hoe je je voelt. Ik weet mn hele leven al dat ik 'anders' ben.. al als klein kind op de basisschool wou ik niet spelen maar zat ik ergens in een hoek boos te kijken naar hoe de andere kinderen wel plezier konden maken en als ik voelde dat een ander mij beledigde werd ik snel fysiek. Ik had als jong kind nooit echte vriendinnen want die waren bang terwijl ik juist zo graag lief gevonden wou worden. Achteraf gezien konden de leraren wel weten dat er iets mis was bij mij thuis maar zij zagen het als adhd of gewoon gemeen. Op het voortgezet onderwijs had ik opeens wel vrienden en kon ik de schijn goed ophouden dat ik zelfverzekerd en spontaan was. Nog had ik veel vechtpartijen maar dat vonden ze daar opeens stoer omdat ik gewoon voor mezelf opkwam. De docenten nodigden vaak mijn moeder uit voor een gesprek en spraken uit dat ze vermoedden dat ik aan de drugs zat omdat ik vaak wegdroomde of juist heel druk was. Dit was toen nog niet het geval. Thuis had ik het zwaar, mijn vader (waarvan ik nu vermoed dat hij ook borderline had) was een enge grote man die niets tolereerde en snel of bijna altijd boos was. Hij maakte altijd ruzie met mn moeder en de sfeer thuis was ontzettend gespannen omdat deze geschreeuw weer gauw in geweld kon omslaan en mn moeder dan schreeuwde om onze hulp (we waren allemaal nog klein). Gelukkig ging mijn oudste zus altijd in paniek erger proberen te voorkomen, maar ik en mn andere zusjes bleven altijd doodstil in de keuken. Ik heb nog steeds last van bepaalde beelden van vroeger, zoals mn vader die mn moeder bewusteloos had geslagen en ik net van school kwam en dacht dat ze dood was. Thuis was het te zwaar voor mij en reageerde ik met woede. Ik sloeg mn zussen op een gegeven moment en alle spullen in huis gingen kapot met name de deuren. Achteraf gezien was dit allemaal een schreeuw om hulp. Zo ben ik doorgegaan tot ik nu 23 ben en op mezelf woon, wat ontzettend moeilijk is omdat ik zo slecht alleen kan zijn. Ik zit vanaf mijn 15e al in langdurige moeilijke relaties omdat ik het niet alleen kan. Alleen thuis zijn is voor mij het ergste omdat ik de wereld ga zien als eng en dat ik er niet bijhoor en alle negatieve gevoelens nemen mij over. Ik ben bij de verslavingszorg omdat ik al jaren teveel blow en ik mezelf niet in controle heb. Hier heb ik eindelijk (na jaren verschillende therapeuten) iemand gevonden die mij begreep en zo kwam de diagnose borderline na een psychologisch onderzoek, samen met pttss angststoornis en depressieve klachten. Dit te horen viel me eerst zwaar maar ik wist altijd al dat er iets mis was. Toen ik het aan mn moeder vertelde was haar reactie: Ohhh borderline och schat ik was hier altijd al bang voor.. We zijn thuis niet zo open, en over het verleden of over de ruzies word echt nooit gesproken. Ik heb het moeilijk om door te gaan en iets te maken van mn leven. Mn vriend heeft het ook zwaar met mij, altijd ruzies dan is hij alles dan is hij niets meer ellende, soms ben ik stil dan wil ik teveel praten, hij doet bijna alles verkeerd in mijn ogen en hij is de bron van mijn ellende. Wat natuurlijk niet zo is, hoe hij het met mij volhoudt is wonderbaarlijk. Bij hem kwam de diagnose ook niet uit de lucht vallen en hij zei gelijk dat ik niet bang hoefde te zijn dat hij wegging, wat een opluchting terwijl iki het soms zie als beklemmend en wil ik dat hij wegloopt, KIES VOOR JOUW LEVEN zeg ik dan, ik ben slecht. Voor iedereen hier als tip: ik zit tegenwoordig op kickboksen en dit is voor mij de beste hulp ooit, ik kan hier mijn pijn kwijt en fysiek bezig zijn en beter worden helpt mij door een week. Uiteindelijk wil ik gewoon stabiel worden en een gezinnetje waar ik wel veiligheid en geborgenheid en openheid wil, daarvoor vecht ik nu, ik wil niet dezelfde fout maken als mijn vader door er niet aan te werken. Ik hoop voor iedereen hier dat het allemaal wat beter word en dat we toch een keer gaan leven ipv overleven! Ik zou graag contact willen om hierover te praten met een lotgenoot ik hoor graag van jou als jij dat ook wilt. Sterkte iedereen!
Deborah | 24-02-2013 | 13:14