HOMESITEMAP

Stichting Borderline


Postbus 1147
8500 BC Utrecht
030 276 70 72
stichting@stichtingborderline.nl

Behandeling


Niet iedereen met Borderlineproblematiek hoeft behandeld te worden in de GGz, ook buiten de GGz bij vrijgevestigde psychologen/psychiaters en in het alternatieve behandelcircuit wordt goede hulp geboden. Zeker bij ernstige problematiek is het echt aan te raden contact te zoeken met een gespecialiseerd programma van een GGz instelling aangezien een dergelijk programma met gespecialiseerde hulpverleners en een ruim aanbod aan behandelactiviteiten jou waarschijnlijk het beste kunnen helpen. Natuurlijk kun je hier ook terecht met minder ernstige borderlineproblematiek.

De meeste Borderlinebehandelingen vinden ambulant plaats (gesprekken op polikliniek).
Een andere mogelijkheid is om een deeltijdbehandeling te volgen (2-3 dagen in de week ambulant een programma volgen).
Ook is het mogelijk een klinisch programma te volgen. Je wordt dan gedurende 5 dagen in de week klinisch (opgenomen) in een gespecialiseerde kliniek behandeld en in de weekenden ben je thuis.

Kijk voor verschillende behandelcentra en behandelvormen op de site www.moeilijkemensen.nl .

Welke vorm van behandeling voor jou het beste is hangt af van diverse factoren bijvoorbeeld:

- de ernst van je problematiek
- je prive (gezins)omstandigheden
- je werk
- je draagkracht (wat je aankan)
- je reisafstand

Het is belangrijk, dat je voordat je een keuze maakt, je uitgebreid laat informeren over de behandelmogelijkheden met de voor- en nadelen.


Inmiddels weten we uit wetenschappelijk onderzoek dat de prognose op verbetering van de klachten in de loop der jaren aanzienlijk is verbeterd, dus wacht niet te lang!

Zelfbeschadiging, ook wel automutilatie genoemd, komt vaker voor dan we denken. Niet alleen bij mensen met borderline, maar ook bij mensen met een andere stoornis of zelfs geen stoornis. Toch hangt er een soort van taboe overheen. Er wordt niet openlijk over gepraat en je loopt er meestal niet mee te koop. Je wilt dan ook het liefste dat niemand het weet omdat je je ervoor schaamt en bang bent voor de reacties van anderen. Toch is het goed om iemand in vertrouwen te nemen, een goeie vriend(in), je partner, een familielid of je hulpverlener. Zij kunnen je een helpende hand bieden en je laten merken dat je er niet alleen in bent. Soms kan het ook helpen om erover te praten met iemand die er zelf ervaring mee heeft of heeft gehad, alleen bestaat daarbij wel de valkuil dat je erdoor kan worden getriggerd.