ERVARINGSVERHAAL > Borderline en angst

Veel mensen met borderline leven met de angst om verlaten te worden. Dit is echter vaak niet de enige angst waarmee ze leven. In feite kan iedere angst of fobie voorkomen bij BPS, bijvoorbeeld hoogtevrees, angst voor spinnen, faalangst, etc.
Om een beeld te schetsen van de manier waarop borderline en angst elkaar beïnvloeden, heb ik een aantal mensen met borderline gevraagd wat hun grootste angst is en of zij hier iets over wilden vertellen.

Amber (28)

Wat is jouw grootste angst?
‘Mijn grootste angst is om afgewezen te worden. Het gaat hierbij zowel om afwijzing op liefdesgebied als op alle andere gebieden, dus eigenlijk alle vormen van afwijzing die je tegenkomt in het contact met andere mensen.
Ik wil door iedereen aardig gevonden worden en ben heel bang dat er mensen zijn die mij niet aardig vinden. Ik ben nogal verlegen en ben snel bang dat mensen me af zullen wijzen omdat ik stil ben en in eerste instantie weinig te vertellen heb. Ik kijk meestal eerst de kat uit de boom.’

Hoe kom je aan deze angst, denk je?
‘De oorzaak voor deze angst ligt in mijn verleden: ik ben vroeger op school gepest, werd dus afgewezen door leeftijdsgenoten.
De reden hiervoor was dat ik stil en verlegen was en hoge cijfers haalde.’

Hoe ga je ermee om?
‘Ik ben geneigd contacten met anderen uit de weg te gaan. Ik heb niet veel vrienden. In het contact met de mensen in mijn omgeving doe ik erg mijn best om aardig gevonden te worden. Ik word bijv. bijna nooit boos en schik me vaak naar wat de ander wil. Wanneer ik boosheid of irritatie ervaar jegens een bepaald persoon, dan vermijd ik deze persoon tot deze gevoelens gezakt zijn. Ik spreek mij hierover bijna nooit uit, behalve tegen mijn vriend.’

Wat zijn de gevolgen als je angst werkelijkheid wordt?
‘Op liefdesvlak is afwijzing voor mij het allerpijnlijkst. Word ik afgewezen door iemand op wie ik verliefd ben, of wordt een liefdesrelatie beëindigd, dan is de kans groot dat ik wegzak in een diepe depressie. Ik ga mijzelf beschadigen en misschien doe ik zelfs een poging mijn leven te beëindigen.
Wanneer ik mij afgewezen voel door een vriendin of familielid dan is automutilatie vaak ook een gevolg, of ik word boos en vermijd deze persoon tot mijn boosheid gezakt is.’

Karin (21)

Wat is jouw grootste angst?
‘Ik ben erg bang om verlaten te worden door de mensen die belangrijk voor mij zijn.’

Hoe kom je aan deze angst, denk je?
‘Ik ben vroeger misbruikt van mijn zevende tot mijn zestiende en kon in die tijd nergens heen. Ik was heel erg bang, kon er niets tegen doen en mocht het tegen niemand zeggen. Ook zijn er veel mensen in mijn leven overleden, zoals mijn twee zusjes en mijn oma, bij wie ik me juist zo prettig voelde. Ook ben ik mensen kwijtgeraakt die ik vertrouwde: ik hoor of zie niets meer van ze nu. Dat heeft mij veel pijn gedaan en ik ben bang om nog meer mensen kwijt te raken.’

Hoe ga je ermee om?
‘Ik heb er heel veel moeite mee mensen te vertrouwen. Eigenlijk ga ik er van tevoren al vanuit dat wanneer ik iemand ontmoet bij wie ik mij prettig voel, ik deze persoon toch wel weer kwijtraak. Voor ik iets tegen iemand zeg, denk ik wel twee keer na, uit angst iets verkeerds te zeggen en diegene kwijt te raken.’

Wat zijn de gevolgen als je angst werkelijkheid wordt?
‘Ik geef mezelf er de schuld van als ik verlaten word: ik denk dan dat ik niet goed genoeg ben en dat ik lelijk ben. Vaak krijg ik ook gedachten over zelfmoord of ik ga mezelf snijden. Ik heb last van een stem in mijn hoofd die mijn verleden terughaalt en me bang maakt. Als ik deze stem hoor, dan kruip ik doodsbang in een hoekje, wachtend tot iemand het merkt.’

Els (20)

Wat is jouw grootste angst?
‘Mijn grootste angst is om alleen te zijn. De angst om alleen te zijn werkt nu door omdat ik bang ben voor de stem in mijn hoofd. Die is het ergst als ik alleen ben. Als ik mensen om me heen heb, hoor ik de stem niet. De stem is van mijn vorig jaar geaborteerde dochter. Ze schreeuwt dat ze er voor zal zorgen dat ik alles en iedereen om me heen kwijt zal raken. Als ik ook maar het lef heb om tegen iemand te zeggen dat ze bestaat, zal ze er voor zorgen dat ze denken dat ik gek ben en raak ik iedereen kwijt. Dit omdat zij vindt dat ik het niet verdien om mensen om me heen te hebben na wat ik haar heb aangedaan.’

Hoe kom je aan deze angst, denk je?
‘Vroeger ben ik altijd gepest op school omdat ik hoge cijfers haalde. Ik had nooit veel vrienden en niemand mocht bij mij thuis komen spelen. Vroeger ben ik misbruikt op een van de meest vreemde momenten aller tijden: zo ongeveer de enige keer dat ik echt alleen thuis was. Ik kon nergens heen omdat ik er met mijn ouders niet over kon praten en met mijn vriendinnen ook niet. Daarbij was hij de vriend van mijn zus, dus ik zweeg sowieso wel, anders zou ik problemen krijgen. Nu nog zijn er maar twee mensen die hier vanaf weten: mijn beste vriend en ik.’

Hoe ga je ermee om?
‘Ik nodig zo veel mogelijk vrienden uit en zorg altijd dat ik in huis heb wat zij willen. Bij mijn ‘tiener’vrienden is dat vaak drank, bij mijn beste vrienden is dat juist eten of waar ze op dat moment ook maar om vragen. Als ze me nodig hebben, ben ik er altijd direct voor hen. Ik zou echt alles voor ze doen, zodat ik de gedachte heb nodig te zijn en dus niet alleen ben. Er wordt aan me gedacht, want ze vragen dingen aan me. Die gedachte houdt me gaande op dat moment.’

Wat zijn de gevolgen als jouw angst werkelijkheid wordt?
‘Als ik echt alleen ben (me alleen vòel, want ik heb mijn zoontje van drie) wijs ik alles en iedereen af, ga stil in een hoekje zitten wachten tot ik gebeld word. Dit kan soms weken duren. Word ik uiteindelijk gebeld, doe ik alsof er niets aan de hand is en (afhankelijk van hoe lang het duurde) ga weer door alsof er niets gebeurd is. Meestal vergeet ik de gehele tussenperiode na een tijdje. Zo kan het voorkomen dat ik weken uit mijn geheugen mis, omdat ik in die tijd alleen maar gesproken heb met de stem in mijn hoofd.’

Esther (25)

Wat is je grootste angst?
‘Mijn grootste angst is gezichtsverlies. Dit bestaat uit allerlei deelangsten. Bijvoorbeeld dat mijn beste vrienden, de enige mensen die ik echt vertrouw, mij voor gek zetten en laten vallen in het openbaar. Of dat ineens blijkt dat ik een enorme sukkel ben.’

Kun je een concreet voorbeeld geven?
‘Twee uiteenlopende voorbeelden hebben met de twee belangrijke liefdesrelaties uit mijn leven te maken. De eerste man werd steeds gewelddadiger en gemener. Dit durfde ik aan niemand te vertellen, omdat ik immers zelf voor deze jongen had gekozen en de schaamte van toegeven dat ik de foute keus had gemaakt te groot zou zijn. Ik werd liever geslagen. De tweede man (mijn huidige vriend) durfde mij niet te vertellen dat hij had gescharreld met zijn toenmalige huisgenote. Iedereen om hem heen wist ervan, behalve ik, terwijl ik probeerde vriendschappelijk met haar om te gaan. Toen ik er uiteindelijk wel achterkwam, ontplofte ik. Het gezichtverlies, dat mensen het achter mijn rug om hadden geweten en mij hierom konden uitlachen, was veel pijnlijker dan het feit op zichzelf.’

Hoe kom je aan deze angst, denk je?
‘Als ik dat nou eens wist... Misschien heeft het te maken met het feit dat ik erg perfectionistisch ben, door mijn opvoeding of aangeboren, dat weet ik niet. Ik stel hoge eisen aan mijzelf en aan de manier waarop mensen mij zien. Ik ben ook opgevoed met het gevoel dat je emoties altijd onder controle dient te hebben. Emoties mogen alleen rationeel en logisch zijn (anders krijg je straf) en dat kunnen ze alleen zijn wanneer je alles zou weten en alles goed zou doen en daardoor dus nooit gezichtsverlies kunt leiden. Of zo... Ik weet het eigenlijk niet.’

Hoe ga je ermee om?
‘Ik kan heel erg neurotisch van deze angst worden. Zo ben ik altijd op zoek naar de waarheid en vervolgens bezig deze waarheid, als hij pijnlijk is, weer te verstoppen voor anderen. Ik wil niet dat mensen iets weten dat ik zelf niet weet of wat ze tegen mij kunnen gebruiken. Door altijd alles te weten, bijvoorbeeld dus het volledige liefdesverleden van mijn vriend, kan ik nooit verrast worden door een opmerking van iemand anders, nooit het lachertje van de groep zijn. Ik word er helaas ook heel hard van: sla anderen verbaal, voordat ze mij kunnen slaan. Wanneer ik gezichtsverlies moet lijden, dan de ander toch minstens twee keer zo erg: daar zorg ik wel voor.’

Uit de bovenstaande voorbeelden uit de praktijk blijkt dat de angsten van mensen met borderline voornamelijk ten grondslag liggen aan een groot gevoel van wantrouwen en onveiligheid, veroorzaakt door traumatische gebeurtenissen in het verleden. Angst voor afwijzing, voor verlating, om alleen te zijn en angst voor gezichtsverlies hebben allemaal te maken met gebrek aan vertrouwen in andere mensen en in jezelf. Hoe ermee omgegaan wordt, is verschillend, maar kort door de bocht komt het hierop neer: te allen tijde proberen te voorkomen dat je pijn gedaan wordt door anderen.

De namen in dit artikel zijn omwille van de privacy van de geïnterviewden veranderd.

Auteur: diversen

Terug naar overzicht

Reacties

ik vind het een goed verhaal hier kan ik wat mee want ik heb er ook heel erg moeiluk mee want ik heb ook borderlijn en kan er nog niet mee om gaan na anlijding van jau verhaal ga ik ook meer heulp vraagen die ik kan vertrauwen het zau wel moeluk gaan maar ik ga wel het brobeeren bedank voor jau uit leg wat ik er mee kan doen
jannie van steenwijk | 17-06-2009 | 19:24

Heel herkenbaar deze verhalen. Ik heb verscheidene angsten. Naar mijn mening door het opgroeien in een onveilige gezinssituatie. Het is zo moeilijk om deze kwijt te raken, terwijl mijn verstand wel beter weet.
Ik probeer mijn angsten zoveel mogelijk onder ogen te komen, maar soms kost mij dit gewoon teveel.
Dank jullie wel dat julie je verhaal wilden delen dan voel ik mij even niet zo alleen.
Hope | 19-09-2009 | 18:09

Zo herkenbaar. Ik ben in mijn jeugd seksueel misbruikt en toen iknaar de middelbare school ging ben ik verkracht. Ik ben kort daarna verslaafd geworden en kampte met allerlei problemen. Ik ben nu half jaar gestopt met drugs. Ik ga binnenkort in therapie; Linehan, speciaal voor Borderliners. Ik heb last van stemmen en erge onzekerheid. Ik voel me erg eenzaam ondanks dat ik een hele leuke lieve vriend heb. Maar dat maakt me angst om verlaten te worden nog enger.
Lena | 26-09-2009 | 22:30

ik wist al 3 jaar lang dat ik last had van borderline. ik was op de basisschool verlegen en kon ook bijna niet praten. ik keek altijd de kat uit de boom. ik ben een x aangerand toen ik op de basisschool zat en heb het toen aan niemand verteld, ondanks ik een goede band hadmet mijn ouders. Later toen ik in de 3e zat van de middelbare school verloor ik mijn beste vriendin, verloor mijn vader zijn eigen bedrijf, ging ik om met iemand die lijd aan borderline en zichzelf sneed. Mijn wereld draaide dus compleet om. ik was ook heel erg verliefd om iemand die mij aan het lijntje had gehouden 2 jaar lang. op het laatste zij die dat ik totaal niet zijn type was enz. Ik ging daarna naar het hbo en ik was opeens heel gewild en iederen zag me staan. dit is zo'n geval van onzekerheid. dat ik eerst niet gewild was een soort nerd was op school en nu vinden ze me juist geen nerd. maar alles gaat juist slechter. ik weet niet wta ik wil worden in de toekomst en ik loop stage in de horeca, en ik word er erg onzeker van. als ik bv in de bus zit of loop dan kijken mensen me aan, dan draai ik juist mijn hoofd om en heb ik alles in me hoofd dat mensen mij niet mogen of lelijk vinden. mijn vrienden en vriend en ouders zeggen juist dat ik knap ben en geweldig. dit zie ik gewoon allemaal niet... ik vind mezelf een wrak
Jennifer | 02-10-2009 | 23:16

Hallo.
die angsten om verlaten te worden en om afgewezen te worden zijn zo herkenbaar!bordeline en angst..
ik kan er niet mee omgaan zodra er iemand in me leven is of het nu liefde is of vriendschappelijk..word ik eigenlijk bot gezegt knettergek! zelfs by mijn dochter heb ik er last van bang dat ze het by de opvang leuke vind dat by mij!
twijfels over iedereen of ze wel eerlijk tegen me zijn of ze me wel mogen of ik wel goed doe!
ik vind het vresselijk.en ben blij dat er ook mensen zijn met dit alles!
Sunshine | 27-10-2009 | 11:15

Ik ben ook heel bang om afgewezen en verlaten te worden. Bij mij is 2 jaar geleden borderline geconstateerd, maar ik heb nu pas de juiste therapie, Linehan. Het snijden is zo fijn, maar ik probeer het te vermijden. Een paar maanden geleden heb ik een zelfmoordpoging gedaan en het was bijna gelukt en ik baal dat het niet is gelukt. Ik weet nog niet of ik blijf leven. Ik heb een leuke vriend, een mooi appartement, werk, lieve vrienden, maar dat kan allemaal zo weg zijn, geen controle meer. Het is zo naar om deze verhalen te lezen, omdat nog meer mensen zich zo voelen, dat is heel verdrietig en herkenbaar. Ik hoop dat we met z'n allen op een dag gelukkig worden.
Audrey | 28-10-2009 | 22:47

Hallo allemaal. Ik vind het heel erg fijn om al jullie verhalen te lezen. Ik heb momenteel een angstaanval maar het voelt goed om te lezen dat ik niet de enige ben. Ik heb ook een zware jeugd gehad, thuis maar op school werd ik ook altijd gepest. Dus het was nergens veilig. Ik herken mezelf in zoveel dingen. Ik snijd gelukkig niet in mezelf maar weet wel wat het is. Mijn zusje deed het en nichtje. Ik vreet mezelf kapot. Daar word ik ook gek van. En het gevoel niets te zijn, niet meer verder te willen. Ik slikte als kind kraaltjes van mijn moeder der kapotte ketting die zouden dienen als zelfmoordpil. Ik heb nooit echt een poging gedaan maar het beheerst wel mijn leven. De gedachte eraan, ik fantaseeer over hoe ik mezelf opensnijd. Elke dag weer. En hoe ik mijn aders kan openhalen. Vreselijk vind ik dat. Ik dank jullie van harte, kweet pas sinds een paar maanden dat ik borerline heb. Ik loop bij mentrum maar hoop gauw in behandeling te gaan. Ik dank jullie van harte omdat ik jullie verhalen lees, ze herken maar het zelf nooit zo zou kunnen schrijven. Ik heb vaak gehoord dat ik zeer goed kan schrijven op school maar ik zou nooit mijn gevoelens kunnen verwoorden zoals jullie dat doen. Angst vreet mij van binnen op, het maakt me helemaal stuk van binnen. Ik heb een vriend in het buitenland en ik ben bang dat hij amper weet wat borderline is. Ik wil hem vertellen dat ik anders ben dan anderen, maar ik ben ook bang hem kwijt te raken. Of dat ik het hem vertel en hij het niet serieus neemt. We hebben trouwplannen en dit maakt me zo bang. Dat hij weet wie ik ben als we onder 1 dak zijn. Ik ben bang dat hij me gestoord gaaat vinden en niet meer zal mogen. Dat hij mij gaat haten en verlaten. Jullie zijn een grote steun voor mij. Ik heb nooit vriendinnen mogen hebben, toen ik er een beetje de gelegenheid voor had wist ik er niet mee om te gaan en wist ik nooit een meisje te vriend te houden. Afbellen nooit komen opdagen etc. Ik voel me soms een erg slecht mens en haat me zelf ook meestal. Mijn grootste angst is dat ik nooit voor mezelf zou kunnen zorgen. Dat ik nooit echt een gezin kan hebben. Ik ben gescheiden en mishandeld door mijn exman. Hij heeft mij 8 maanden lang opgesloten en geslagen. Als ik het van me ouders pikte, dan waarom niet van mijn exman. Ik was het gewend om geslagen te worden. Ik breng het grootste gedeelte van de dag angstig door. Het spijt me als ik jullei demoraliseer, misschien is het lezen van andermans leed een verlichting voor wat iedereen meemaakt. Je bent niet de enige en het kan alijd erger. Hopelijk voelen jullie je beter hierdoor. Ik hoop dat een ieder gelukkig wordt. Dat we dit ver achter ons zouden kunnen laten op een dag. Ik droom er persoonlijk van om in de armen van me vriend te liggen nu. Daar zou ik me nu zo veilig voelen hhh. Ik schrijf voor het eerst iets online over mijn borderline. Ik hoop dat het niet al te eentonig is.
salome | 12-11-2009 | 19:45

Ik ontken al jaren dat ik borderline heb. Ben ervoor behandeld ging een tijd goed en nu zit ik weer behoorlijk vast in mijzelf. Het verleden speelt parten... Iedereen zegt dat ik niet aan deze stoornis lijd, maar weet zelf wel beter. De verhalen zijn zo herkenbaar. De verlatingsangst de angst voor gezichtsverlies. Ik heb bereikt wat ik allemaal wilde bereiken en nu is mijn kracht op lijkt het wel...

Mijn gedachten zijn zeer destructief. Al doe ik hier niets mee behalve zo nu en dan flink drinken. Ik zie groen van jaloezie en controleer de telefoon van mijn partner...

De wachttijden voor hulp zijn gigantisch en alles wat ik opgebouwd heb begint langzaam door de vingers te glippen...

Hoe kom je uit die neerwaartse spiraal? Zijn er nuttige tips waarmee ik de situatie kan verbeteren? Die angst is nu mijn grootste vijand...
Ramsey | 14-11-2009 | 18:06

Ik lees sinds mijn 18 over borderline verhalen(kben nu 24) en ik ben helemaal niet blij dat wij meer moiete moeten doen dan de meeste mensen om 'neutraal' of heel soms 'gelukkig' te zijn.De laatse komt voor mij vanzelf, ik kan niets doen om gelukkig te zijn: ik beslis het helemaal niet meer.

Het verhaal van ELS raakt mij harder aan, omdat ik ook geaborteerd heb, toen ik 21 was.Ik zou Els graag willen helpen.

Verlatingsvrees en paranoia's da wij hebben zijn zwaar,kan iemand eigenlijk ons begrijpen?Ik voel me soms zo misverstaan.

Ik ben in psichiatrische instellingen geweest, niet mijn vrienden.
Die begrijpen niet wat ik bedoel,wat ik voel,mijn pijn, ook als nu wat stiller kan als vroeger,maar niet altijd.
Ik weet gewoon niet wie ik ben.
Ik erken mezelf in elke levensverhaal.
Hopelijk gaat het beter voor jullie....
Cristina | 17-11-2009 | 12:03

ik ben blij n aantal verhalen te zien waar ik me in kan vinden weet zelf al n tijdje dat ik borderline heb maar het is pas gisteren echt vastgesteld hier lees ik dat jullie al bezig zijn met behandeling of al klaar misschien kan iemand van jullie me vertellen wat dat allemaal inhoud ze zeiden te denken aan n intensieve {3 dagen p.w.} behandeling in een groep nog wel dit maakt mij heel onzeker want kan totaal niet praten of dergelijke in groepsverband klap ik meestal helemaal dicht en zet ik mijn masker weer op : zo van met slechte mensen gaat t toch altyd goed maar voor ik afdwaal alvast bedankt voor de adviezen, reacties en antw die ik hopelijk ga krygen
tamara | 16-12-2009 | 06:23

Hallo allemaal,

Ik vind het fijn dat ik deze verhalen lees.
Bij mij is het nog niet geconstateerd dat ik borderline heb of omderzocht.

Ik herken wel een aantal dingen in deze verhalen. Ik heb het alleen nooit als angst beschouwt (verlaten worden).
Ik heb nu bijna 2 jaar een vriend, hij heeft echt alles over voor mij.

Laatst hadden we ruzie en hij kan niet zo goed meer met mij omgaan (mijn karakter). Ik ben 21, heel serieus en ik heb best vaak stemmingswisselingen, vaak van blij naar boos/verdrietig. Ik wil ook altijd meningen van andere horen en ga ook vaak me eigen gedragen naar hoe andere dat graag zien om maar leuk en aardig gevonden te worden.

Ik zou graag met iemand over die problemen praten en tips krijgen.
Priscilla | 21-12-2009 | 13:49

In 2005 is bij mij borderline gekonstateerd met schizotype trekken. Onlangs heb ik er zelf maar de diagnose floride psychose van gemaakt, omdat het steeds terugkomt, die angsten dat ik in een verkeerd leven steek, bijv. Ik ben nu 46, en heb tot voor 3 a 4 jaar terug ook een soortement van automutilatie uitgevoerd. Ook was ik sexueel heel erg aktief. Zelf ben ik (gelukkig) nooit misbruikt, wel ben ik in mijn jeugd gepest.
Wat ik eigenlijk zoek is een club of persoon/personen om echt in gesprekken met elkaar tot beter inzien te komen, en ook te zien dat ik niet de enige ben met mijn waanideeen, zoals reincarnatie-ideeen en over hoe deze wereld in elkaar staakt e.d. Wie weet zo'n club in Amsterdam e.o.? 1 persoon alleen mag natuurlijk ook, gewoon uitkletsen en er hopelijk beter van worden. Groetjes allemaal!
Ronald Erkelens | 22-12-2009 | 15:30

beste mensen ..
hier even mijn verhaal..
ik heb altijd al thuis gewoond dat ging niet erg goed ..
ik ben dan van de ene depressie in de andere gezakt
ik dacht dat het een depressie was , niet dus ..
Ik heb te maken gehad met zelfmoordpogingen , stemmingswisselen, automutilatie, angsten ..
voor van alles en nog wat ..
uiteindelijk , ben ik van de ene psychiatrie in de ander geraakt en zo hebben ze ontdekt dat ik 'borderline ' heb ..
het is ook erfelijk..
mijn tante heeft borderline , mijn moeder ..
op dit moment doe ik het heel goed ..
ik werk full-time , woon alleen , heb een leuke jongen leren kennen..
en dat is me allemaal gelukt dankzij mijn opname in sint-camillus ( vennen 2)
daar krijg je een speciale behandeling ( hoe omgaan met angsten , met andere mensen )
IK zou het echt iedereen aanraden !!!
het heeft mij enorm vooruit geholpen !!!
doen , dus !!
veel liefs mel .
melissa | 26-12-2009 | 00:44

en ps . mensen borderline heeft nog ook wel een voordeel hoor,
iedereen heeft met ons altijd plezier en naar het schijnt zijn wij heel succesvolle mensen .
kim kay en eva pauwels hebben ook borderline trouwens
die mensen hebben ook in sint-cammilus gezeten ...
jullie komen er wel uit..
met een beetje hulp ..
veel liefs
melissa | 26-12-2009 | 00:49

Lieve mensen, als eerste wil ik iedereen hier bedanken die zijn mening geeft of zijn verhaal zodat mede borderliners zich hierin herkennen. Ik heb zelf ook borderline. Ik ben nu 30 maar nog steeds vooral angst om mensen dichtbij te laten komen. Heb ook veel last gehad van een stem in mijn hoofd omdat ik veel discociaties had (in mezelf gekeerd). Wat mij persoonlijk heel veel heeft geholpen is het geloof. Net op het moment dat ik het echt echt niet meer zag zitten ben ik 5 jaar geleden in aanraking gekomen met mensen die christen zijn en daardoor alles (ook mijn heftige verleden/ opvoeding) in een ander perspectief gaan zien maar vooral ook hoe ik naar mezelf mag/ hoor te kijken. Ik zag de zin van het leven niet, dacht dat alles en iedereen tegen me was en dat ik hier maar beter niet meer kon zijn, maar door de Bijbel en persoonlijke relatie met God vallen de puzzelstukjes ineen.... Er is daarboven iemand die onvoorwaardelijk van ons houdt!!! Ik geloofde het zelf eerst ook niet maar Hij laat je voelen dat Hij er ook voor jou is. Er is een strijd gaande om ons denken en vooral om ons hart en ons leven....ieder van ons heeft unieke mooie karaktereigenschappen. Door anderen zijn wij het geloof in onszelf kwijtgeraakt......als je God om hulp vraagt zal Hij je rust geven in je hoofd; Hij houdt van je! Ik wens jullie allemaal heel veel liefde, rust, geluk en leven toe!
Visje | 29-12-2009 | 23:27

PS: een link waar interessante dingen staan: www.real-life.nl
visje | 29-12-2009 | 23:36

Het is goed om jullie verhalen te lezen, salome jij demoralizeert mij niet,en ik denk zelf niemand, want jij geeft toch HOOP om terug verliefd te worden, aan veel mensen.

Ik wil een link posten, het is van een vrouw die zelf borderline heeft gehad, zij is nu een levensCoACH.
ik kan niet weten als zij alles door heeft, maar ik vind dat zij over veel correcte en ware dingen bezig is.

Het is in het engels maar zij herhaalt vaak dezelfde dingen.Als ik het snap, kan het iedereen :)

http://www.youtube.com/user/ajmahari?gl=CA&hl=en
Cristina | 19-01-2010 | 16:45

beste melissa (26/12/2009)
ik heb zelf al enkele opnames achter de rug op vennen 2, en één van de eerste dingen dat ze zeggen is: gelijk wie je daar ziet en kent: het blijft tussen die vier muren van de afdeling!
Blijkbaar telt dit niet voor jou?!
Je moet je eens afvragen hoe jij je zou voelen moest jan en alleman weten dat je daar hebt verbleven!
voor sommige mensen is dit een privé-aangelegenheid en willen daar dus niet met te koop lopen of steeds aan herinnerd worden!
denk daar eens over na...
katrien | 23-02-2010 | 22:20

Zooo bizar en eng herkenbaar dit allemaal. Ben zelf 23 en ben er pas achtergkomen dat ik borderline heb, dit moet nog officieel vastgesteld worden, maar er is sowieso een wachtlijst van 3maanden bij het centrum waar ik behandeld zou moeten worden. Ik WIL geen 3maanden wachten, ik wil van deze verwarrende emoties af!! Er is wel officieel ADD/ADHD vastgesteld, en dit is lastic icm Borderline. Ik vertrouw niemand, en toch wil ik erkend worden en wil ik dat ze zien dat ik 'ziek' ben. Ik wil dood, maar ik wil wel dat mensen er aandacht voor hebben en me tegenhouden. Heel tegenstrijdig en verwarrend.
Ik had het zover kunnen schoppen, ben de 7e in een rij van 8kinderen en van kleins af aan was ik al de slimste, intelligentste en zou ik het het verst schoppen. Nu woon ik nog alleen thuis met m'n ouders, ben ik gestopt met mn HBO opleiding, heb mn rijbewij nog niet en zie en weet niet wat ik met mn toekomst moet doen. En of ik die überhaupt nog verdien.
Geen vrienden alleen goede 'kennissen'.
De enige bron van hoop is voetballen, dat ik al 14 jaar doe, echter zit ik nu midden in revalidatie van 9 maanden vanwege een verrotte knie. Mn enige uitlaatklep is weg, en hoe meer ik schrijf over wat er allemaal mis gaat hoe meer ik dood wil. Hoe ga ik m'n schulden betalen? Hoe kom ik uit deze put. En toch heb ik het gevoel dat ik de bodem nog niet geraakt heb..
Eerst zmpoging toen ik 14 was, flink gepest op de HAVO, de laatste nog geen 3maanden terug..Ik weet het niet meer..
Daphan | 17-03-2010 | 13:17

Hallo,

Ik zit al bijna 2 jaar in therapie...De hulpverlening is achteraan begonnen en zijn sins kort erachter gekomen dat ik Borderline heb. Ik heb het heeeel lang willen tegen houden. Ik heb zelf de opleiding tot therapeut gedaan en heb heel lang een 'klassieke Bordeliner' in mijn hoofd. Dat is iemand die echt niet spoort. Als ik de verhalen hier boven lees kom ik tot de conclusie dat ik het maar moet gaan accpeteren. Na een lange wachtlijst kan ik op zeer kort termijn starten met een zware behandeling. Ergens kan ik niet wachten om te beginnen, weer structuur in mijn leven en hulp met die klote gedachtes in mijn hoofd. Relaties aangaan met andere kost me heel veel moeite....Ik had een hele grote vriendenkring maar ben al veel mensen kwijt geraakt. Ik geef mezelf daar de schuld van. Ik hou super veel van mijn vriendin maar ik heb het gevoel dat ik het haar onmogelijk maak om een realtie met mij aan te gaan. We hebben een moeilijke geschiedenis met elkaar achter de rug en meerdere keren is het uit geweest omdat zij er vandoor ging met een andere. Als ik een slechte dag heb ben ik de hele dag bezig met wie ze is en ben ik als de dood om haar kwijt te raken. Die angst en gedachtes daar over kan ik op sommige momenten niet meer aan en ben ik opzoek naar een stop. Ik leg dat bij haar neer zij moet mij bevestigen dat ik er wel mag zijn en dat ze niet bij me weg loopt. Ik wil het liefst wel 1000 keer per dag dat ze dat met volle overtuiging tegen me zegt, het erge is dat ik haar niet geloof. Dat mijn vriendin zelf ook Bordeline trekken heeft maakt het niet makkelijker. Ik vecht voor haar ik cijfer mezelf volledig weg voor haar, als ze maar niet bij me weg gaat. Jammer dat ik weet wanneer ik dit gedrag blijf laten zien....juist dan raak ik haar kwijt!
linda | 18-03-2010 | 23:45

hoi
ik heb dat ook wat jullie zeggen .
zie me zelf terug in jullie verhaal
dat doet best wel pijn
mij angst is ook verlating angt
vooral in rellatie
wat mij vriend ook zegt ik weet dat hij weg gaat
en dat doet ook pijn voor hem
maar ik zit vast in mij angst wat ik niet los kan latten
borderliners zijn super lieve mensen
maar hebe een angst wat ook best wel moeilijk is ook voor andere maar zekker voor hun zelf wij hebe ook pijn
maar heb gevoel dat dat niet echt gezien word
wij doen nix anders dan vechte en vechte voor iedereen
sorry voor geen lees tekensen weet ff niet waar ik die neer moet zetten hahahha sorry daar voor
gr borderline met pijn
anita | 09-05-2010 | 18:35

ik heb ook borderline ik herken me zelf im de verhaalen ik wi gewoon kontakt wat ik won in curacoa ik woonde in nederland oke doei hoop snel wat te hooren
ninoeska | 10-05-2010 | 19:32

Hallo Allemaal,

Ik weet sinds afgelopen woensdag dat ik borderline heb, terwijl ik er al vanaf mijn 17e mee loop.
Eindelijk kan ik er een naam aan geven, maar heb er toch ook wel weer moeite mee.
Het wordt in 1x zo definitief.

Het is prettig om jullie verhalen te lezen en echt te weten dat je niet alleen bent.
Dorine | 05-06-2010 | 01:00

Hoi,
Weet je waar ik me zo aan stoor?
Ik en de Ex hadden een relatie, we zijn getrouwd geweest, toen het slecht met haar ging zei de psychiater, het kind wordt jullie ontnomen.
Nu na 26 jaar is het nog steeds niet goed met haar.
Wat zegt haar behandelaar? juist, het is beter dat je geen relatie aangaat en stopt haar vol met pillen, ze heeft nu 3 verschillende psychi... gehad, haar zoon, onze... heeft eens de ambulance gebeld, want zijn moeder lag 2 dagen in bed zonder teken van... ach dokter had verkeerde medicijnen voorgeschreven.
Foutje bedankt.
Martin | 17-06-2010 | 23:40

Hoi Martin,

Mijn dokter heeft ook een keer verkeerde medicijnen uitgeschreven, ze bleken veel te zwaar te zijn.
Godzijdank was het niet zo erg als bij je ex, maar leuk is anders.
En wat verschrikkelijk voor jullie zoon dat hij dat heeft moeten meemaken, dat lijkt me geen pretje.
Dorine | 25-06-2010 | 01:20

ik wil even reageren op de verhalen ben nu 27 jaar heb een enorme klote jeugd gehad diegene waar ik zielsveel van hield is overleden aan longkanker hij was niet alleen leraar ook mijn voogd ik mis hem nog altijd zit nu op vwoles maar ik had zo gewild dat hij me kon zien en of bij me kon zijn ik loop ook de hele dag mezelf te vermaken pas nog een overdosis paracetamol ingenomen 20 stuks werd xiek voor de rest er werd tegen gedaan helemaal niks ik loop te denken aan een nieuwe poging ben het echt zat af en toe ook een ptss gehad ook medicijnen gehad van huisarts ik werd keiziek en dat was bepaald geen pretje
diana | 05-07-2010 | 23:04

ik denk weet bijnazekerdat ik borderline heb,
op dit moment zit ik middenin een ,relatie,
teminste dat moet ikzelfgeloven omdat ik hem wel los wil laten maar helemaal ziek ,depressief en kapotga als ik hem duidelijk heb gemaakt dat het ,,,over ,, is,
ik zal me voorstellen ,
ik ben 40 jaar vanafmijn 10detot mijn 17 misbruikt geweest,
uiteindelijk bij de vader van mijn zoon terecht gekomen de eerste jaren vreselijk mnishandeld,als hy weg wilde gaan bij me werd ik vreselijk ziek en tot 4 jaar geleden toen had ik een relatie van 16 jaar achter de rug,kwam ik erachter dat hy al 2 jaar een relatie met mijn buurvrouw had ze was als een zus voor mij,
ik ben toen helemaal ingestord niemand kon me opbeuren zelfs mijn zoon niet het gevoel van leegte vrat me op ,
ziek continu ziek zijn van het gemis die leegte,
niemand begreep mij,
mijn familie niet niemand ,ze willen je helpen maar dat gaat niet,
in al die jaren ben ik al onder behandeling,ik vraag mez4elfvaak af hoe kan dit het is niet begrijpelijk hoe kan je zo ziek zijn als iemand bij je weggaat,
zo heb ik daarna nog een aantal relaties gehad,
ze konden me allemaal misbruiken als ik er een maal wat voor voelde,
ik zag t alles waar ze een spel van maakte,maar liet het gebeuren!
mensen om je heen zeggen stop ermee maar zelfs zij staan machteloos,
ik zou zo graag het spijt me ,want het is al erg genoeg als je zon probleem hebt,
maar met iemand in contackt komen die dit ook heeft ,want ik sta machteloos op dit moment slik ik diazepaM,antipsygoticum en niks haalt de pijn uit me het houd me 24 uur per dag bezig de pijn die ik voel,ik sta ermee op en ga ermee slapen ,
het duurt nu al een jaar derelatie waar ik in zit en het is een nachtmerrie vooer iemand die aan die vreselijke afwijking lijdt die ik heb,
ik voel me gebroken door de stres en de pijn die die man mij doet,
het klinkt allemaal heel dramatisch maardat is het ook mensen die echt van mij houden staan machteloos en begrijpen echt niet meer waar ik mee bezig ben en dat zijn mensen die echt van mij houden.
hoe kan je van iemand houden die je gewoon ziet lachen als jij kapot gaat ?ligt te huilen?elke dag zegt dat hy weggat?
het is bijna zoverof eigelijk na vandaag kan ik er niet meer omheen ik heb te maken met een sadist die weet wat mijn zwakke punt is,
mijn borderline!
debora | 26-07-2010 | 00:29

poeh wat een verhalen, ik was allang bezig om de diagnose borderline vast proberen vast te stellen, maarja, instanties, het wilde maar niet vlotten. Uiteindelijk moest er blijkbaar iets gebeuren voordat het ze duidelijk werd dat het echt menens en fout was.
Ik had al zolang gezegd dat ik op was Met 18 hoofdletters, ik kon niet meer, en om mijn gevoel af te vlakken ging ik steeds meer drinken, waardoor ik overdag amper nog kon functioneren. Ik vroeg hulp maar ik werd aan mijn lot overgelaten. Na een grote ruzie om niets met mijn partner, waar het al niet goed bij liep ten gevolge van dit alles, ben ik compleet radeloos naar de politie gegaan, de angst voor het verbaal geweld kon ik niet meer aan. De kinderen werden uit huis geplaatst, in een opvangcentrum, en ik werd 2 weken lang opgevangen bij hele lieve mensen. Ik ben heel veel kwijt van die tijd, wel heb ik daar een zelfmoordpoging gedaan, de derde alweer. En nu begint alles eindelijk te lopen, het riagg, het GGZ, medicijnen om niet meer te drinken, om mijn gevoel af te vlakken, en therapie. Ik blijk het hihg flight borderline te hebben, het heeft eindelijk een naam.
Niet alleen kunnen zijn, niet willen falen bij anderen, zwart wit, en mijn gevoel ligt ongeveer 15 keer hoger dan bij een normaal iemand, daar kun je niet met omgaan. Ik ben mijn partner kwijt, mijn kinderen komen pas naar huis als ik helemaal opgeknapt ben, mijn ouders hebben mij laten vallen, door het onbegrip, maar ik werk er keihard aan om beter te worden. Iedereen zag me als de positieve meid met altijd een glimlach, terwijl ik mij zo anders voelde. Enorme hoogtevrees ook, ik durf nog niet eens een roltrap af. Nu ben ik dan wel helemaal alleen en dat vind ik het ergste, partner weg kinderen weg, maar ik stort me in mijn werk als filiaalleidster en ik doe ook nog een hbo studie erbij, wat voor mij geen moeite kost daar ik hoog begaafd blijk te zijn, dat is al jaren gelden vastgesteld. Er zijn goede momenten, maar vooral als ik alleen ben komen de slechte. As. dinsdag word besloten of ik opgenomen word, maar dat wil ik niet, ik wil werken, leren en de dagelijkse dingen blijven doen, voor mij en de kinderen. Eenmaal thuis sluit ik de gordijnen en deuren, ik wil niet dat ze zien hoe ik me voel, ik mis mijn kinderen enorm maar voor hun zal ik vechten om er bovenop te komen. Mijn partner is weg en verblijft momenteel bij een collega, totdat hij een appartement gevonden heeft, maar wil mij niet opgeven, afwachten hoe dit afloopt. Ik loop er absoluut niet mee te koop, het gaat verder niemand aan, en er zoveel gebeurd, vaak stapte ik in de auto na een ruzie, weer om niets, met een fles drank en dan zag ik wel waar ik uit kwam, telefoon uit en vooral niets en niemand meer om me heen en het gevoel weg drinken, en dan toch weer thuis komen, en dan begon het weer, en zo zakte ik steeds verder weg, ik heb zo hard voor hulp gevraagd maar het kwam niet en zo zakte ik steeds verder weg. Het is allemaal zo onnodig geweest om tot dit te komen. Maar het gaat me lukken!
elisabeth janssen | 11-11-2010 | 18:05

ik kan mij echt helemaal vinden in het verhaal van sunshine,
zo herkenbaar het gek worden als er een liefde of een speciale vriendschap in je leven is.ook ik ben altijd bang dat mijn neefjes en/of nichtjes iemand anders ineens veel liever vinden.Ook een kleine opmerking van een vriendin dat ze bijvoorbeeld iemand aardig vind,kan mij al van de kaart brengen.Je wilt alles voor die persoon doen en gunt ze ook alles.Diep in je hart ook een heleboel lieve mensen om hun heen maar het gevoel dat je gek gaat worden komt zodra dat ook gaat gebeuren.gek genoeg weet ik dan vanmijzelf dat dit niet reeel is wat ik denk of hoe ik dan reageer.Het is weer de angst om ze kwijt te raken en door dat gedrag lopen sommige hele lieve en belangrijke mensen weg.Weer een reden om je dan heel rot te voelen terwijl je zelf die situatie hebt gecreeerd.djw voor jullie verhalen
marleen | 27-08-2011 | 04:22

Hallo Allemaal,

Al 20 jr vecht ik tegen bordeline....k weet het, niet echt hoopgevend!
Soms gaat het een paar maanden best goed, en dan weer berg afwaards. Momenteel ben ik aan t afglijden,t is of ik zeef,alsof ik er niet echt bij ben..ben bang, bang om alleen te zijn, bang om mijn vriend (sinds 4 jr) kwijt te raken!! Onze relatie is echt problematisch, we zijn samen in therapie.
Ik werk, maar een vrije dag of vakantie is een ramp, ik heb structuur nodig.
Mijn zoon(8 jr) lijdt ook onder mijn buien, dikwijls wordt hij door mij enorm afgesnauwd, als het goed met me gaat, ben ik een lieve mama.
Het maakt me dikwijls zo machteloos, ik zou dan t liefs een kluizenaar zijn..terwijl ik niet alleen kan zijn, k heb bijna geen vrienden, kennissen genoeg, maar ik geef mezelf niet!
pfffff k moest even kwijt!
renske | 31-08-2011 | 14:32

Wat pijnlijk herkenbaar.. Ik heb de diagnose persoonlijkheidsstoornis NAO met o.a. borderline trekken. Maar nu zit ik zo in mijn verlatingsschema, dat ik bang ben dat ik nu doorsla in de borderline en dat ik me daar nu helemaal op fixeer. Zit in dagklinische therapie bij PsyQ, maar ben de afgelopen dagen echt totaal wanhopig en weet niet hoe het ooit nog goed kan komen. Ik denk dat ik ten diepste doodsbang ben, op dit moment met name om mijn beste vriendin te verliezen die nu op vakantie is zonder mij, maar wat ik voel is enkel macht. Ik voel een sterke drang haar verbaal te kwetsen, haar af te wijzen zodat ik zelf de controle kan houden. En tegelijk haat ik mezelf er zo intens om..!! Ik zou me willen excuseren, alleen al voor het feit dat ik besta. Het lijkt of ik mensen alleen maar pijn kan doen. En als ze me verlaten, kan ik niet anders dan ze groot gelijk geven. Ik werk het zelf in de hand! Ik begrijp niet zo goed hoe dit bij mij is ontstaan, maar ik denk toch de emotionele verwaarlozing. Dag in dag uit vechten..; ik hou het niet meer vol! Weet ook wel dat dit meestal tijdelijk is, maar daar haal ik nu even geen moed uit. Ik zal het toch nooit goed kunnen doen.. Ik weet gewoon ook niet hoe ik hier ooit aan kan werken.. Anderen verdienen het echt niet dat ik op deze manier met hen omga!!
Bedankt voor het luisteren...
Willemieke | 10-09-2011 | 12:26

Mijn grootste angst is om afgewezen te worden door mensen.
mijn probleem is dat ik het moeilijk vind om contact te leggen met andere leeftijdsgenoten, ik wil het wel heel graag alleen heb ik niet zo veel zelfvertrouwen 'ben serieus, vind mezelf saai en ben vaak stil als ik in een groep zit met bv collega's' hierdoor heb ik ook niet zo veel vriendinnen, ik denk dat dit komt doordat ik op de middelbare school ben gepest en de jaren ervoor ook niet zo leuk had op school. maar ik heb geen idee hoe ik dit los kan laten en hoe ik wel gezellig kan mee doen met vriendinnen in plaats van dat ik stil ben.

stephanie (19)
Stephanie | 02-10-2011 | 09:19

Ik snap het allemaal niet meer.... Alles zo herkenbaar... zeker ook die angsten voor alles wat met mensen te maken heeft en ondanks dat vaak zo lomp ermee omgaan... Ik lees dat velen periodes hebben dat ze erg last van hebben. Hier komt mijn verwarring: Ik heb die periodes niet. Het enige is dat ik met regelmaat erg hyper vrolijk doe!?! maar dat zijn hele korte momenten.
'Wanneer was jij voor het laatst gelukkig' vroeg een goede vriend mij enkele maanden geleden; Ik wist het nog, 21 jaar geleden. Nog jong, geen zorgen, kon alles doen wat ik maar bedacht (al was het weinig) Daarna ging het fout, fouter, foutst. Veel mislukkingen, vele gedachten om er een einde aan te maken maar ook de gedachte dat zelfmoord wel de slechtste manier is om dood te gaan en dat je dan alsnog dit leven nog een keer moet leven in een ander leven (volg je het nog?) tsja, het is dat ik geloof in reïncarnatie en bovengenoemde anders had ik al heel lang geleden de stekker eruit getrokken. Met twee liter gedistileerd naar Ijsland of zo vertrokken, wandelen tot je uit de bewoonde wereld bent, stuk in je kraag zuipen, jas uit...nog meer zuipen en dan bij min 20 in slaap vallen. Leek mij de meest ideale manier om dood te gaan...val je ook geen mensen lastig enzo... maar ja, geen zin om dit leven weer te doen en bovendien vrouw en 4 kinderen.
Eergisteren te horen gekregen dat ik niet alleen ADhD heb maar ook een tal van persoonlijkheidsstoornissen waarbij Borderline de boventoon voerd. Dank u mevrouw en prettige dag nog....
Er is mij geadviseerd om een paar maanden een kliniek in te gaan... ben op zoek naar ervaringen en stuitte op dit forum. Onbegrepen? ik begrijp mijzelf niet eens laat staan een ander. Gevoelloosheid of juist hypergevoelig op onnozele zaken, ze zijn voor mij de orde van de dag. Leegte, angst, paniek aanvallen, er vol in en er gebroken uit komen (werk bijvoorbeeld) Kinderlijke reacties en wensen, basaal, banaal, leegte. Wat brengt de dag..ben bij wanneer kinderen naar bed zijn en mijn vrouw geen verhalen heeft en naar boven gaat (slaapkamer met tv) ik hoef dan niets, niets meer alleen gestoord door de wens om thee boven te brengen of iets anders. Verdoofd naar een film kijken op de computer of een spelletje; emotieloos, zonder voldoening maar wel in alle rust en verder niets. Wat brengt morgen.
Jojo | 14-10-2011 | 22:59

It is perfect that we are able to get the mortgage loans and this opens up new chances.
YoungHarper25 | 02-02-2012 | 11:40

Wilt u reageren op bovenstaand verhaal? Geef dan hieronder uw naam, emailadres en uw reactie. Uw emailadres zal niet gepubliceerd worden.

Stichting Borderline

ERVARINGSVERHAAL > Borderline en angst