COLUMN > Innerlijke strijd
Jarenlang heeft het een vaste plek in mijn achterhoofd gehad: kinderen. Moet ik daar wel aan beginnen met de wijsheid die ik nu heb? Ik heb daar lange tijd geen passend antwoord op kunnen vinden en heb het ook eigenlijk altijd weggedrukt, met als geruststellende gedachte dat het voorlopig nog lang niet zover is. Mijn lief hielp ook niet echt. “Jess, ik wil ze graag. Je moet echt voor jezelf uitzoeken wat jij wilt en dan zien we wel weer,” zei hij.
Hm, lekker makkelijk, dacht ik nog. Maar natuurlijk had hij weer eens gelijk. En daar stond ik dan compleet aan de goden overgeleverd voor mijn gevoel: wat moet ik hier mee? Er was maar een oplossing: erover praten. Dat heb ik dan ook tot uit den treuren gedaan. Maar ik merkte wel dat ik steeds een stapje dichter bij mijn eigen ik kwam en echt diep van binnen erachter kwam wat ik nu werkelijk wilde ook al maakte me dat doodsbenauwd. Want een oud-huisarts had jaren geleden al eens gezegd, dat mijn onderbewustzijn allang klaar was voor kinderen, maar dat mijn rationele ik nog een verbeten strijd aan het voeren was. Waarop ik hem waarschijnlijk heel schaapachtig heb aangekeken en dacht: Ja, natuurlijk!
Allereerst dacht ik alleen maar heel negatief: kan ik het wel maken om een kind op de wereld te zetten dat een zeer grote kans heeft om met een psychische aandoening geboren te worden. En dat kwam voornamelijk naar voren door mijn eigen ervaring. Mijn jeugd heeft vele diepe dalen gekend en al heel jong had ik me voorgenomen, dat je dat je eigen vlees en bloed niet aan kon doen! Zou ik het wel aan kunnen als ik later een kind zou hebben dat zo depressief is, dat net als ik op haar twaalfde al met zelfmoordgedachten rondloopt?
Een mensendiecktherapeute zei ooit eens tegen mij: “Maar Jess, heb je het wel eens van deze kant bekeken? Doordat jezelf een psychische ziekte hebt, weet je wat het is en zal je het bij je eigen kind heel snel herkennen en jij als ervaringsdeskundige kan dat toch als geen ander goed begeleiden!” Die opmerking zorgde voor een positieve ommekeer in mijn zo’n negatieve gedachtengang. Ze had de spijker op z’n kop geslagen! Het was gewoon pure angst om te falen, net zoals mijn moeder zichzelf verweet. Want als ik toch géén kinderen zou willen, zou ik er allang uit zijn en er toch niet meer zo krampachtig mee bezig zijn? Al die jaren van innerlijke strijd heb ik nodig gehad om mezelf ervan te kunnen overtuigen dat ik het wel degelijk in me heb om een goede moeder te kunnen zijn.
Vorig jaar heb ik mijn lief verteld dat ik heel graag samen met hem kinderen wil, waarop hij heel droog antwoordde: “Als jij het in mijn ogen niet had aangekund, Jess, was ik er samen met jou nooit aan begonnen?” Wat heb ik toch een geweldige vent! In plaats van zijn kinderwens moedwillig door mijn strot te duwen, laat hij me in alle rust mijn eigen boontjes doppen. En het zal je niet verbazen dat ik inmiddels drie maanden zwanger ben en ik had nooit gedacht dat ik het zó geweldig zou vinden! Wat zit een mens toch raar in elkaar!
Auteur: YezzieReacties
Beste Yezzie,
Ik las je column en vond mezelf erin terug. Zelf heb ik nu een zoontje van 3, maarf mijn leven verloopt nog in ups en downs. Een jaar lang was het redelijk goed na zijn geboorte maar toen ging het heel erg fout. En sindsdien vraag ik me soms af waar ik aan begonnen ben. Zal ik op een dag mijn man en kind in de steek laten? Zal mijn kind dat nu zo vrolijk is ook worden zoals ik ben? Het is heeeeeel erg moeilijk. Sterkte.
Isa | 18-09-2009 | 13:39
Ik las je column en vond mezelf erin terug. Zelf heb ik nu een zoontje van 3, maarf mijn leven verloopt nog in ups en downs. Een jaar lang was het redelijk goed na zijn geboorte maar toen ging het heel erg fout. En sindsdien vraag ik me soms af waar ik aan begonnen ben. Zal ik op een dag mijn man en kind in de steek laten? Zal mijn kind dat nu zo vrolijk is ook worden zoals ik ben? Het is heeeeeel erg moeilijk. Sterkte.
Isa | 18-09-2009 | 13:39
Hallo Yezzie,
Ik weet sinds afgelopen vrijdag pas officieel dat ik borderline heb, maar toch twijfel ik al heel lang of het wel goed zal zijn om kinderen te krijgen. Ik hoop dat ik op een dag zo sterk ben om de beslissing te nemen. Nu ben ik er nog te jong voor.
Maar jouw verhaal herken ik heel erg! Inmiddels ben je denk ik (bijna) moeder? Ik hoop dat je het net zo geweldig vindt als je had gedacht! Geniet ervan!
Gerr | 10-02-2010 | 21:00
Ik weet sinds afgelopen vrijdag pas officieel dat ik borderline heb, maar toch twijfel ik al heel lang of het wel goed zal zijn om kinderen te krijgen. Ik hoop dat ik op een dag zo sterk ben om de beslissing te nemen. Nu ben ik er nog te jong voor.
Maar jouw verhaal herken ik heel erg! Inmiddels ben je denk ik (bijna) moeder? Ik hoop dat je het net zo geweldig vindt als je had gedacht! Geniet ervan!
Gerr | 10-02-2010 | 21:00
hoi yezzie,
van harte gefeliciteerd met jullie zwangerschap,geweldig.
dit doet je goed hoor.
ik ben blij met mijn schat van een dochter.
zij zorgt ervoor dat ik doorzet.
zonder mijn dochter,nu inmiddels 6 jaar,ben ik niets.
zij is mijn leven en mijn zonnetje.
als ik me rot voel.wat ik probeer niet te laten merken,kan ze soms onverwachts mij helpen,of grapjes maken.
als mijn dochter er niet was geweest,was ik allang gescheiden,en misschien wel ook een andere baan,dus alles op z'n kop gezet.
mijn baas weet ervan dat ik bordeline heb en steunt me daarbij.
en mijn man krijgt een cursus hoe hij met mij om moet gaan.
iedereen laat me tieren als ik van alles wil stoppen of veranderen,maar niemand laat me gaan,wat tot een stabiele omgeving blijft voor mij,en als het rustig wordt,ben ik blij dat alles nog hetzelfde is.
en mijn dochter is alles voor mij,de enige die ik geloof en vertrouw,mijn allesje.
een kind brengt vrolijkheid,en gezelligheid in huis.
en zorgt ervoor dat je niet kan zitten piekeren,heb je geen tijd voor als ze groter is.(school,sport,vriendinnen)
heel veel plezier en geniet ervan.
groetjes anita
anita | 10-03-2010 | 13:43
van harte gefeliciteerd met jullie zwangerschap,geweldig.
dit doet je goed hoor.
ik ben blij met mijn schat van een dochter.
zij zorgt ervoor dat ik doorzet.
zonder mijn dochter,nu inmiddels 6 jaar,ben ik niets.
zij is mijn leven en mijn zonnetje.
als ik me rot voel.wat ik probeer niet te laten merken,kan ze soms onverwachts mij helpen,of grapjes maken.
als mijn dochter er niet was geweest,was ik allang gescheiden,en misschien wel ook een andere baan,dus alles op z'n kop gezet.
mijn baas weet ervan dat ik bordeline heb en steunt me daarbij.
en mijn man krijgt een cursus hoe hij met mij om moet gaan.
iedereen laat me tieren als ik van alles wil stoppen of veranderen,maar niemand laat me gaan,wat tot een stabiele omgeving blijft voor mij,en als het rustig wordt,ben ik blij dat alles nog hetzelfde is.
en mijn dochter is alles voor mij,de enige die ik geloof en vertrouw,mijn allesje.
een kind brengt vrolijkheid,en gezelligheid in huis.
en zorgt ervoor dat je niet kan zitten piekeren,heb je geen tijd voor als ze groter is.(school,sport,vriendinnen)
heel veel plezier en geniet ervan.
groetjes anita
anita | 10-03-2010 | 13:43
Ik had een vraagje. Ik heb sinds dat ik 8ben al last van BPS. Nu ben ik 18 en is het officieel. Ik zit veel in therapie en voel nu eindelijk dat iets werkt. DGT. Maar ik zit echt al heel lang te denken aan het feit dat ik ooit graag kinderen zou willen. Maar ik wil weten hoe groot de kans is dat mijn kind ook borderline heeft. Ik weet hoe onhandelbaar ik in mijn jongere jaren was. En ik ben gewoon benieuwd hoeveel Borderliners nu ook echt kinderen krijgen met borderline.
Groetjes, Pamela
Pamela | 30-03-2010 | 13:51
Groetjes, Pamela
Pamela | 30-03-2010 | 13:51
Mijn columns staan op de website?! Dat wist ik helemaal niet, maar wat ontzettend gaaf! Ik voel me net een bn'er met al die reacties, ha, ha! Wat fijn dat jullie er herkenning in vinden. Daar doe ik het ook voor!!
Ik ben al een tijdje bevallen, hoor. Op 4 augustus 2008 is mijn engel/zoon geboren. Hij heet Cillian, Aedan l' Abee en ik ben straal verliefd op hem. Het is het beste wat me in mijn leven is overkomen. Mijn hele eigen, zelfgemaakte kindje, ha, ha!
Wel ben ik heel blij, dat ik na jaren van onderzoek met mezelf en bij anderen de beslissing heb kunnen nemen, dat ik heel graag kinderen wil.
Maar wat ik aan jullie wil meegeven is, mocht je heel diep van binnen het gevoel hebben dat je het niet wil, niet aankan of het gevoel hebt dat het zo hoort: je moet kinderen krijgen. Durf dan de beslissing te nemen om het niet te doen.
In mijn diepste depressie na zijn geboorte heb ik gedacht: was ik er maar nooit aan begonnen! Ik wist natuurlijk dat op dat moment die gedacht niet juist was. Hij werd gevoed door mijn zieke geest. Maar je moet 100% zeker zijn ook samen met je partner, dan neem je de keuze met volle overgave en kan je, je zelf nooit een verwijt maken. Zo voel ik het.
Bedankt voor jullie reacties!
liefs Yezzie
Yezzie | 11-05-2010 | 22:55
Ik ben al een tijdje bevallen, hoor. Op 4 augustus 2008 is mijn engel/zoon geboren. Hij heet Cillian, Aedan l' Abee en ik ben straal verliefd op hem. Het is het beste wat me in mijn leven is overkomen. Mijn hele eigen, zelfgemaakte kindje, ha, ha!
Wel ben ik heel blij, dat ik na jaren van onderzoek met mezelf en bij anderen de beslissing heb kunnen nemen, dat ik heel graag kinderen wil.
Maar wat ik aan jullie wil meegeven is, mocht je heel diep van binnen het gevoel hebben dat je het niet wil, niet aankan of het gevoel hebt dat het zo hoort: je moet kinderen krijgen. Durf dan de beslissing te nemen om het niet te doen.
In mijn diepste depressie na zijn geboorte heb ik gedacht: was ik er maar nooit aan begonnen! Ik wist natuurlijk dat op dat moment die gedacht niet juist was. Hij werd gevoed door mijn zieke geest. Maar je moet 100% zeker zijn ook samen met je partner, dan neem je de keuze met volle overgave en kan je, je zelf nooit een verwijt maken. Zo voel ik het.
Bedankt voor jullie reacties!
liefs Yezzie
Yezzie | 11-05-2010 | 22:55
bij mij werd de diagnose bps pas gesteld na de bevalling van mijn tweede zoontje. ik verkeerde tot het moment dat de diagnose gesteld werd in de veronderstelling dat mijn klachten van voorbijgaande aard waren, helaas 'ijdele hoop', 4,5 jaar later heb ik nog steeds dagelijks met de kwellingen ervan te maken.
tijdens mijn beide zwangerschappen ben ik zeer depressief geweest - de tweede keer nog veel erger dan de eerste keer.
nu ik de diagnose en het beeld ken en alle klachten kan plaatsen snap ik ook dat er in mijn lijf natuurlijk helemaal geen plek was voor twee levens, en kan ik die depressies veel beter verklaren.
nog steeds ben ik regelmatig suïcidaal en de opvoeding van mijn twee prachtige jongens (inmiddels 4 en 6) kan ik alleen absoluut niet aan.
ik houd belachelijk veel van mijn zoontjes en ik realiseer me dat ik 'makkelijk' praten heb omdat ze er nu eenmaal zíjn, maar ik wil dit met jullie delen: ik weet heel heel zeker dat als ik had geweten van deze stoornis en het ingrijpende 'voor altijd' ervan plús de erfelijke compontenten, dat ik dan nooit nooit nooit aan kinderen was begonnen. het is rationeel bezien gewoon te zwaar - ik kan nauwelijks mijn eigen leven tillen, hoe moet ik dan (zelfs samen met mijn partner), dat van twee zulke prachtige ongeschonden mensen naar een evenwichtig volwassen-zijn begeleiden?
dat verhaal hierboven van 'ervaringsdeskundige dus je kan het beter dan wie ook begeleiden' komt op mij over als klinkklare onzin. mijn gedachtegang is veleer: 'ervaringsdeskundige dus ik ken als geen ander de wanhoop die er bij hoort en ook de onmacht van de goedbedoelende omgeving om werkelijk iets te kunnen betekenen'. vergeef me mijn ogenschijnlijke cynisme...
nogmaals: ik ben dolblij met mijn zoontjes, maar het is uitputtend om alles op de rit te houden en daar slaag ik dan ook lang niet altijd in. veel minder vaak dan ik vind dat zou moeten, voor hen, mijzelf en mijn partner...
lieve groet van mimi (de troetelnaam van mijn oudste voor mij), danwel manga (de troetelnaam van mijn jongste voor mij)
mimi / manga | 17-08-2010 | 21:41
tijdens mijn beide zwangerschappen ben ik zeer depressief geweest - de tweede keer nog veel erger dan de eerste keer.
nu ik de diagnose en het beeld ken en alle klachten kan plaatsen snap ik ook dat er in mijn lijf natuurlijk helemaal geen plek was voor twee levens, en kan ik die depressies veel beter verklaren.
nog steeds ben ik regelmatig suïcidaal en de opvoeding van mijn twee prachtige jongens (inmiddels 4 en 6) kan ik alleen absoluut niet aan.
ik houd belachelijk veel van mijn zoontjes en ik realiseer me dat ik 'makkelijk' praten heb omdat ze er nu eenmaal zíjn, maar ik wil dit met jullie delen: ik weet heel heel zeker dat als ik had geweten van deze stoornis en het ingrijpende 'voor altijd' ervan plús de erfelijke compontenten, dat ik dan nooit nooit nooit aan kinderen was begonnen. het is rationeel bezien gewoon te zwaar - ik kan nauwelijks mijn eigen leven tillen, hoe moet ik dan (zelfs samen met mijn partner), dat van twee zulke prachtige ongeschonden mensen naar een evenwichtig volwassen-zijn begeleiden?
dat verhaal hierboven van 'ervaringsdeskundige dus je kan het beter dan wie ook begeleiden' komt op mij over als klinkklare onzin. mijn gedachtegang is veleer: 'ervaringsdeskundige dus ik ken als geen ander de wanhoop die er bij hoort en ook de onmacht van de goedbedoelende omgeving om werkelijk iets te kunnen betekenen'. vergeef me mijn ogenschijnlijke cynisme...
nogmaals: ik ben dolblij met mijn zoontjes, maar het is uitputtend om alles op de rit te houden en daar slaag ik dan ook lang niet altijd in. veel minder vaak dan ik vind dat zou moeten, voor hen, mijzelf en mijn partner...
lieve groet van mimi (de troetelnaam van mijn oudste voor mij), danwel manga (de troetelnaam van mijn jongste voor mij)
mimi / manga | 17-08-2010 | 21:41
Hallo, ik herken wederom veel van yezzies verhaal, ik heb al een dochter van 11 jaar, en ben al die jaren al aan het twijfelen,,, er spelen natuurlijk ook financiele aspecten mee, je wilt toch graag dat alles goed zit, en je hebt altijd wel een reden om het niet te doen, ik heb het wel goed gedaan, mijn dochter is geweldig, en ik krijg het ook benauwd bij de gedachte dat ik zo graag nog een kindje zou willen, maar je neemt ze niet, je krijgt ze geschonken, en we hebben het er heel goed vanaf gebracht, maar de knoop door hakken is iets heel anders, stom he? hebben jullie dat ook, twijfels en drempels zien, die er waarschijnlijk niet zijn,,,,, blehh, worden jullie ook zo moe van je zelf?
en hoe doen jullie dat met werk, ik zie er zzzooo tegenop om te gaan werken, maar ik hou het ternauwer nood vol, omdat het moet!
ik ben eigenlijk zo moe, en zou zo graag rust willen,, sorry dat ik me even heb laten gaan, en bedankt voor het lezen, morris
morris | 22-09-2010 | 20:41
en hoe doen jullie dat met werk, ik zie er zzzooo tegenop om te gaan werken, maar ik hou het ternauwer nood vol, omdat het moet!
ik ben eigenlijk zo moe, en zou zo graag rust willen,, sorry dat ik me even heb laten gaan, en bedankt voor het lezen, morris
morris | 22-09-2010 | 20:41
Gut, wat ontzettend goed van de moeders die toe durven te geven dat ze het moeilijk hebben. Ik heb vaak uitgelegd aan vrouwen waarom ik geen kinderen wil (gesteld dat ik ze zou kunnen krijgen, jaja, blabla). Dan legde ik uit dat er een taboe rust op spijt (even gechargeerd gezegd) van vrouwen die het liever anders hadden gedaan met de kennis van nu. De vrouwen met wie ik dit besprak ontkenden dit in alle toonaarden: taboe?! Spijt hebben? Fantastisch om te lezen dat er zoveel moeders zijn die de moed hebben toe te geven dat het moederschap toch ingewikkelder is dan ze ooit hadden durven dromen. Dit sterkt mij in mijn keuze en geeft me het gevoel dat ik dus geen onzin aan het verkondigen was!
Ik ben nu in de dertig en nog steeds kriebelt het bij mij niet. Een lichte ruis in het biologische klokje, meer niet. Ondanks mijn zware identiteitsproblemen en onzekerheid, is het moederschap iets waar ik me nooit toe aangetrokken heb gevoeld. Maar ik voel de druk van mijn omgeving heus wel en ook de uitgesproken teleurstelling van mijn moeder. De verhalen van moeders die het het liefste terug zouden draaien, als ze konden: hulde daarvoor! Had ik maar zoveel moed als jullie. En sterkte bij het opvoeden van de kinderen, waarvan ik -ondanks de moeite- weet dat jullie veel houden!
Ceetje | 06-07-2011 | 13:13
Ik ben nu in de dertig en nog steeds kriebelt het bij mij niet. Een lichte ruis in het biologische klokje, meer niet. Ondanks mijn zware identiteitsproblemen en onzekerheid, is het moederschap iets waar ik me nooit toe aangetrokken heb gevoeld. Maar ik voel de druk van mijn omgeving heus wel en ook de uitgesproken teleurstelling van mijn moeder. De verhalen van moeders die het het liefste terug zouden draaien, als ze konden: hulde daarvoor! Had ik maar zoveel moed als jullie. En sterkte bij het opvoeden van de kinderen, waarvan ik -ondanks de moeite- weet dat jullie veel houden!
Ceetje | 06-07-2011 | 13:13
Hoi Ceetje,
Weet je dat ik het onwijs knap vind van je dat je de keuze hebt gemaakt om geen kinderen te willen. Ook ik heb jarenlang in mijn hoofd de gedachte gehad: Ik wil absoluut geen kinderen. Maar durf die stap maar eens te maken! Ik heb er ook met professionals erover gesproken en die zijn daar heel voorzichtig in. Want die zeggen ook nog eens dat de meeste vrouwen oopknappen van het 'een kind hebben.' Zelfs de GGZ durft niet te zeggen, dat het heel normaal is om de keuze te maken om geen kinderen te willen. Je kent jezelf het beste! Hun zitten niet opgescheept met de negatieve gevoelens die je hebt na de geboorte van je kind en de zorg 24/7. Maar jij zit er mee. Je moet bereidt zijn jezelf compleet weg te cijferen. Anders gaat het niet werken. Maar ik word eerlijk gezegd zo kotsmisselijk van de 'eisen' die de maatschappij ons nog steeds oplegt. Want als je geen kinderen wil, ben je egoistisch? Totale waanzin. Het getuigt juist van enorm veel moed om te kiezen voor een leven zonder kinderen. Elk leven is het waard te leven. Met kinderen, zonder kinderen, met partner, zonder partner.
Je hebt maar een leven. En leef het zoals jij het wilt. Dan krijg je er nooit geen spijt van!!
groetjes Jessica
yezzie | 25-10-2011 | 12:12
Weet je dat ik het onwijs knap vind van je dat je de keuze hebt gemaakt om geen kinderen te willen. Ook ik heb jarenlang in mijn hoofd de gedachte gehad: Ik wil absoluut geen kinderen. Maar durf die stap maar eens te maken! Ik heb er ook met professionals erover gesproken en die zijn daar heel voorzichtig in. Want die zeggen ook nog eens dat de meeste vrouwen oopknappen van het 'een kind hebben.' Zelfs de GGZ durft niet te zeggen, dat het heel normaal is om de keuze te maken om geen kinderen te willen. Je kent jezelf het beste! Hun zitten niet opgescheept met de negatieve gevoelens die je hebt na de geboorte van je kind en de zorg 24/7. Maar jij zit er mee. Je moet bereidt zijn jezelf compleet weg te cijferen. Anders gaat het niet werken. Maar ik word eerlijk gezegd zo kotsmisselijk van de 'eisen' die de maatschappij ons nog steeds oplegt. Want als je geen kinderen wil, ben je egoistisch? Totale waanzin. Het getuigt juist van enorm veel moed om te kiezen voor een leven zonder kinderen. Elk leven is het waard te leven. Met kinderen, zonder kinderen, met partner, zonder partner.
Je hebt maar een leven. En leef het zoals jij het wilt. Dan krijg je er nooit geen spijt van!!
groetjes Jessica
yezzie | 25-10-2011 | 12:12
Ik ben ook iemand met borderline. Ik wordt nu over een paar weken 35 jaar. Ik zit zo in de knoop met wel of geen kinderen krijgen. Mijn moeder gevoelens spelen echt zo op. Wil het stiekem dol graag. (komt bij dat ik een groot gemis heb nadat ik op mijn 16e een miskraam gehad heb na een verkrachting). Ik heb het erg moeilijk met het besef dat ik gewoon een kindje had kunnen hebben. Bij mij wordt het nog iets ingewikkelde omdat mijn vriend pdd-nos heeft, wat óók erfelijk is. Hij kan het kindje nooit alleen opvoeden als er iets met mij gebeurt. Ik weet stiekem niet eens of hij een dagje alleen met het kindje zou redden..
Soms twijfel ik dan wel eens of ik met de relatie verder wil. Want de gevoelens 'zo kunnen we zeker geen kinderen krijgen' overheersen en maken me angstig. Het voelt alsof ik dan definitief kies om geen kinderen te krijgen als ik met hem verder ga.
Maar ik hou van hem..wil hem niet kwijt..
Maar als ik dan weer eerlijk kijk naar mezelf, weet ik ook niet eens of ik het wel zou redden als ik 'een gezonde' vriend zou hebben. En dan gewoon puur door mijn eigen borderline.
Word gek van deze dingen in mijn hoofd. Kan er weinig over vinden op internet vandaar dit verhaal hier. Misschien dat iemand me wat adviezen kan geven waar ik over na kan denken..
groetjes natasja
Natasja | 08-11-2011 | 18:52
Soms twijfel ik dan wel eens of ik met de relatie verder wil. Want de gevoelens 'zo kunnen we zeker geen kinderen krijgen' overheersen en maken me angstig. Het voelt alsof ik dan definitief kies om geen kinderen te krijgen als ik met hem verder ga.
Maar ik hou van hem..wil hem niet kwijt..
Maar als ik dan weer eerlijk kijk naar mezelf, weet ik ook niet eens of ik het wel zou redden als ik 'een gezonde' vriend zou hebben. En dan gewoon puur door mijn eigen borderline.
Word gek van deze dingen in mijn hoofd. Kan er weinig over vinden op internet vandaar dit verhaal hier. Misschien dat iemand me wat adviezen kan geven waar ik over na kan denken..
groetjes natasja
Natasja | 08-11-2011 | 18:52
Ik ben een alleenstaande moeder met pbs. Ik ben onverwachts zwanger geraakt en heb nu een prachtige dochter van 2. Haar vader is er vandoor en op financiële steun van hem hoef ik niet te rekenen. Geen idee waar hij is trouwens maar hij wil niks met zijn dochter te maken hebben.Daar gaat het nu niet over maar wel over hoe zwaar het is om een kind op te voeden met bps. Ik vind het namelijk enorm zwaar en heb mijn doel een beetje verloren.Mijn dagen zijn zo'n beetje hetzelfde en energie om wat te ondernemen heb ik niet.Dit vind ik erg verdrietig voor mijn dochter maar hou ik mijn achterhoofd dat ze in Februari naar de peuterschool mag en daar genoeg leuke dingen gaat doen en haar wereldje gaat uitbreiden.Ik ben 35 maar voel me echt opgebrand.Het positieve is wel dat sinds ik zwanger raakte ik stopte met roken en ook niet meer doen en het automutileren ook helemaal is gestopt.Nu heb ik alleen geen uitlaatlaat klep meer en dat speelt wel op.Ik heb zelf de keuze gemaakt om voor mijn kindje te gaan en heb er echt geen spijt van maar ik vind leven met bps al zwaar en vaak gaan mijn gedachten alle kanten op en voel ik me zo nutteloos.Ik probeer een goede moeder te zijn en hoop dat ik mijn dochter alles kan meegeven wat in mijn macht ligt.Nu twijfel ik of ik dit zal posten maar ik doe het maar.
Linda | 14-12-2011 | 16:17
Linda | 14-12-2011 | 16:17
Wilt u reageren op bovenstaande column? Geef dan hieronder uw naam, emailadres en uw reactie. Uw emailadres zal niet gepubliceerd worden.
