COLUMN > Groninger Grensverhalen (uit nr.2 2008)
Acceptatie. Dat is een woord dat nogal eens klinkt als je aan een aandoening, welke dan ook, lijdt. Zelf heb ik lang gedacht dat ‘acceptatie' een besluit was en daarmee klaar. Zo voelde het ook, tien jaar geleden toen ik de diagnose borderline kreeg. Ik was er blij mee, voelde me niet langer een aansteller en alle kenmerken klopten. Vanaf dat moment zou het beter gaan. Een diagnose kan immers het begin zijn van een goede behandeling.
Nu, jaren later, leer ik pas dat ‘acceptatie’, naast inderdaad een besluit, vooral een proces is. Bijna een rouwproces. Zolang als ik voorlichting geef, zolang al vertel ik dat ik geloof dat ik niet genezen kan worden. Wel, zeg ik er dan meteen achter aan, kan ik er steeds beter mee leren omgaan. Nog steeds sta ik achter die woorden, maar ik wil nu toch ook ruimte voor ‘gevoelsaccepteren’. Nieuw Nederlands woord vind ik hierbij uit, naast gevoelstemperatuur.
Want mijn gevoel hobbelt jaren achter mijn besluit van “’t is nait aans” (‘het is niet anders’) aan. Vooral het laatste jaar, hoe actiever ik aan de ene kant word, hoe vaker ik tegen de grenzen van mijn borderline aanloop. Was ik tien jaar geleden een compleet vastgelopen mens en voelde ik me met overtuiging ‘psychiatrisch’ patiënt, nu merk ik steeds meer wat ik wel kan, had gekund, zou hebben gekund. En dat kost tranen. Frustratie is een wekelijkse valkuil voor een woedeaanval.
Al tijden verkondig ik, met verve, dat ‘rust, reinheid en regelmaat’ sleutelwoorden zijn. Nu ik na jaren een strak dagschema hanteer, elke dag minimaal een half uur loop, mijn medicatie (tja, zelfs daar moest ik aan gaan geloven) op tijd inneem en veel rust pak, wéét ik dat het werkt. Echt waar, maar mijn gevoel blijft mopperen. Ik heb veel spontaniteit in moeten leveren en het lijkt soms alsof ik steeds dwangmatiger moet leven om te kunnen functioneren.
Een verdrietig verhaal? Ja en nee. Want, feit blijft dat ik het voor elkaar heb gekregen om meer naar buiten te gaan, me steeds breder te ontplooien en in te kunnen zetten. Steeds meer prikkels aandurf, terug kan kijken op een minimale, maar gestage groei. Feit blijft dat ik de crisiskaart in Groningen voor elkaar heb gekregen en daar met anderen in mijn stad nog in overleg over ben. Feit blijft dat ik meestal twee maal per week de lotgenotentelefoon aan kan en kan luisteren en soms helpen. Feit blijft dat mijn crisissen minder zijn en veel minder voorkomen.
Zo kom ik terug op acceptatie. Als besluit, maar ook het proces zal ik accepteren. ’t Is nait aans. Zo is het goed. Dit is mijn leven. Ik ben Ellen mét borderline. En dat maakt mij een speciaal mens. Een mens met oog voor anderen, met inzet voor belangrijke zaken en met de wil om te overleven én te leven. Borderline heeft mijn hart en mijn oren vergroot, daagt me uit en beloont mij. Borderliners zijn speciale mensen, bedenk dat als je borderliner bent of iemand in uw omgeving bordeline heeft. ‘Acceptatie’ is niet altijd het slot van een proces. Het kan ook een begin zijn. En dan mag je na jaren nog steeds huilen om wat had kunnen zijn. Vind ik.
Moi,
Auteur: EllenReacties
Ik huil me suf de afgelopen dagen. En ik heb weer enorme woede aanvallen waarmee ik mijn omgeving terroriseer, en ze blijven me maar bijzonder vinden, en waarom ik nu zo huil ??? Omdat ik rouw...ergens voel ik aangezien ik het nu pas definitief hoor dat ik zo ben. En ook boos en verdrietig ben dat ik 26 jaar lang gedacht heb dat wat ik heb te genezen is en dat is niet zo. Loslaten doe ik zo ook...
Ik heb in elk geval besloten om me in te zetten voor mensen zoals ik. Ik ben ervaringsdeskundige en ik wil anderen helpen zich ZELF te voelen, te ervaren en ook van zichzelf te genieten. Het leven is ook mooi !!, zelfs al voelen wij borderliners zo intens en zitten zo vaak op de wipwap van emoties die uitersten van elkaar zijn.
Zo is er ja wel moois te halen uit dat we zo zijn.
Bedankt Ellen, en ja ik woon ook in het Noorden van het land, in de buurt van de stad Groningen en ja wie weet komen we mekaar soon wel tegen...
Groetsels.
Kel | 17-09-2009 | 02:01
Bedenk dat borderline iets is dat je opgelegd is door deze of gene. Het is geen stoornis waarmee je geboren wordt, het is niet genetisch bepaald. Dus richt ik mijn woede op degene die mij dit hebben aangedaan.Ik zit op een vechtsport, individueel, en plaats telkens een gezicht voor me die ik haat bij het uithalen en uitstoten van geluid. Ik sla ze tot moes, dit is wat ik vind dat zij verdienen! Voor mij werkt het prima, zo hou ik mijn woede-aanvallen beperkt tot diegene die niet beter verdienen. Zo kan ik genieten van de onvoorwaardelijke liefde die ik mag ontvangen van hun die mij in mijn puurste vorm kunnen zien.
Ik wens alle lotgenoten heel veel sterkte want ik weet hoe zwaar het kan zijn!
mylene | 02-02-2010 | 16:13
