COLUMN > Carrière
Als puber was ik al vrij ambitieus. Ik wilde van alles, maar voornamelijk een leuke baan met toekomstperspectief. Werken was voor mij een uitlaatklep. Een soort overlevingsmechanisme en ik verdiende er nog geld mee ook, wat wilde ik nog meer!
Vanaf mijn zestiende jaar begonnen vage lichamelijke klachten roet in het eten te gooien en moest ik mijn carrièreplanning steeds bijstellen. Op zich was ik niet voor één gat te vangen. Ik was creatief genoeg om voor elk probleem weer een oplossing te vinden, totdat mijn lichaam op mijn zesentwintigste de stekker eruit trok en ik vrijwel tot niets meer in staat was.
Een jaar later zou ik de diagnose fibromyalgie krijgen en met dat stempel was definitief een einde gekomen aan mijn werkzame leven. Ik viel in een diep gat, want wat moest ik in godsnaam vierentwintig uur per dag thuis doen? Ik heb jarenlang gevochten om mijn arbeidsongeschiktheid te kunnen accepteren: ik, die werken als hobby had en daar heel mijn ziel en zaligheid in kwijt kon, was van de ene op andere dag uit het arbeidsleven weggerukt! Het voelde als een straf, alsof ik levenslang had gekregen zonder dat ik enig delict had gepleegd. Maar op een goede dag viel het wel bekende kwartje en besefte ik dat mijn carrière helemaal niet afgelopen was met mijn arbeidsongeschiktheid. Alleen had mijn carrière een onverwachte wending gekregen, waar ik mee om moest leren gaan en dat was de volgende uitdaging: hoe ga ik mijn arbeidsongeschiktheid aanpassen binnen mijn carrière? Daar is geen cursus voor te volgen; ik had geen begeleiding of niets; ik heb er geen boek over kunnen vinden; ik heb het helemaal op eigen kracht moeten doen en het is mij nog gelukt ook. Nou, als dat geen zware baan is, weet ik het ook niet meer!
Nu (zes jaar later) kan ik met trots zeggen, dat ik mijn arbeidsongeschiktheid in mijn carrière een plaats heb kunnen geven en heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds een mooi ‘werkzaam’ leven. Waarin ik ook nu compleet mijn ei in kwijt kan en volop van geniet. En toch blijf ik nog steeds ambitieus, want ik blijf in mijn hoofd bezig met het zoeken naar mogelijkheden om mijn carrière/leven een zinvolle wending te geven, zodat mijn leven nog elke dag een uitdaging blijft.
Over vier weken zal mijn leven weer volledig op zijn kop staan en zal ik een nieuwe uitdaging krijgen, waar ik deze keer wel zelf bewust voor heb kunnen kiezen. Dan zal ik weer een nieuwe functie aan mijn carrièrelijst toe kunnen voegen, dan word ik namelijk moeder. Ondanks jaren van onzekerheid en niet weten wat ik er mee aan moest, gaat het nu toch echt gebeuren en ik sta er voor honderd procent achter. Want wat is nu nog een grotere uitdaging: het opvoeden van een kind, terwijl ik zelf de nodige beperkingen heb, waardoor ik niet altijd de moederrol kan vervullen die ik graag zou willen. Maar wat zal ik trots zijn als ik straks met die kleine hummel de hele wereld kan laten zien, dat niets in het leven onmogelijk is. En dat je zelfs als mens met beperkingen als fibromyalgie en borderline een geweldig goede moeder kunt zijn!
Auteur: Yezzie
