COLUMN > Plat op mijn bek

Na weken van geluk en zaligheid ben ik dan eindelijk van die roze wolk gedonderd en heeft mijn manische bui plaatsgemaakt voor een fikse depressie.

Mijn medicatie is opgehoogd en het helpt nog geen ene donder, dat zeg ik nu wel maar dat is niet helemaal zo, want ik zit nu niet meer de hele dag te janken. Het beperkt zich deze keer tot een enkele keer per week, dat ik het leven niet meer zie zitten en onderaan de trap als een zielig hoopje zit te huilen. En ondanks dat ik weet dat dit een ziekte is en dat ik het gewoon te accepteren heb, word ik elke keer weer pisnijdig als mijn kop weer plat op zijn bek gaat: waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? ‘Tja, het is nu eenmaal zoals het is,’ zou mijn lief zeggen! Die is altijd zo heerlijk nuchter en weet mij elke keer weer keihard de waarheid te zeggen, want daar vraag ik natuurlijk ook om. Dat is net zoiets als voor de spiegel gaan staan en vragen: ‘Schat, heb ik een dikke kont?’ Want met een beetje nuchter verstand, weet ook ik dat je met 110 kilo gewoon een dikke kont hebt, ha, ha!

Het gekke is dat ik altijd weer helemaal baal van mezelf als ik merk dat ik onderuit ga. Van een evenwichtige, stoere vrouw verander ik in een afhankelijke, labiele tuthola die van ellende niet weet waar ze het zoeken moet. Iedereen in mijn omgeving probeert me te helpen, maar het geeft een moment van verlichting en 5 minuten later zit ik weer in mijn donkere kamer. Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij willen ze wel eens zeggen en ook bij mij is dat zo. Want heel diep in mij schuilt een overlevingskracht die niet te stuiten is. Elke keer als ik dreig te verzuipen in mijn eigen misère weet ik me nog net op tijd bij mijn kladden te grijpen en mezelf zo’n ongenadige schop onder mijn kont te geven en weer gewoon door te gaan met ademhalen, want de wereld vergaat ook deze keer niet. Morgen komt gewoon de zon weer op.

Dus is het noodscenario weer uit de kast gehaald. Ik denk eerst weer helemaal aan mezelf en ga weer terug naar de basis. Van daar uit gaan we weer langzaamaan opbouwen en komt het weer op zijn pootjes terecht. Na al die jaren weet ik dat het gewoon een kwestie is van de juiste balans weer zien te vinden in mijn dagelijkse leven en met eventueel weer een paar gesprekken met mijn psychiater en de juiste chemische preparaten drijft ook deze donkere, mistige bui weer over en gaat ook voor mij de zon weer schijnen!

Heel even schoot het door mijn hoofd om deze keer mijn column maar te laten voor wat het is en een keer verstek te laten gaan, maar dan steekt toch dat verantwoordelijkheidsgevoel weer de kop op: Je kunt ze niet laten zitten, Yezz! Ondanks dat ik zo depressief ben als een konijn heb ik het toch maar weer geflikt en staat hij er weer. Het zal niet een van mijn sterkste zijn, maar ach nood breekt wetten en ik kan weer trots op mezelf zijn.

Auteur: Yezzie

Terug naar overzicht

Reacties

Beste Yezzie!

Ben zuinig op je partner. Die is er voor je en praat met hem! Maak van je hoofd en hard geen moordkuil. DUS PLUK DE DAG!!!

Vriendelijke groeten rob.
Rob westphal | 30-12-2009 | 15:10

Knap gedaan! Erg herkenbaar en super vlot geschreven. Leest als een trein.
Goed dat je toch van je af hebt geschreven, ookal was je zo depressief als een konijn. Aan je column niet te merken :) Trouwens, mijn konijnen leken altijd erg vrolijk :P
Marjolijn | 24-03-2010 | 19:43

Hoi Rob en Marjolijn,

Ik wist toch heel niet dat mijn columns op de site staan?! Ik ben ook helemaal verrast dat er reacties op zijn, wat geweldig!

Is altijd leuk als je van de lezers hoort, wat ze ervan vinden. En ik ben zeker zuinig op mijn man. Het is echt een engel!

groetjes Yezzie
Yezzie | 11-05-2010 | 22:45

het mooi om gelukkig te zijnmaar wanneer zijn bordeliners gelukkig ik heb het zelf ook en weet wat het is !!!! ik weet het pas erg kort !!!! hoop op steun van jullie ik heb de diagnose pas een week en ben zelf 25 jaar
mama2007 | 04-09-2010 | 17:06

Hallo, ik ben hier voor het eerst serieus aan het surfen op de site, en wil ook graag een reactie voor deze mooie collum achterlaten, ik kon wel janken, zo herkenbaar als dit is. helaas,,, maar wel een gerust stelling, om te lezen dat er meer mensen zijn zoals ik, daar heb ik wel es behoefte aan. bedankt dat ik je collum mocht lezen, groeten morris
morris | 22-09-2010 | 20:18

woon samen met mijn vriendin en zij heeft ook borderline , ik probeer er voor haar te zijn maar ze sluit zich af voor mij terwijl ik het beste met er voor heb . ben nu een paar dagen bij mijn ouders om iets tot rust te komen alles wat ik zeg vind ze bemoederlijk over komen en ze irriteert zich aan mij als ik thuis ben maar ben ik weg smst ze me veel . vind het zo moeilijk en ben zo gek met der , hou zoveel van der wil het wel over nemen als het kon
annie | 10-01-2011 | 16:19

Ik baal dagelijks van mezelf! Ik doe mensen pijn van die ik houdt en mezelf ook. Ik begon een paar manden gelden mij te slaan. Maar het doet niet eens echt pijn! Altijd als ik wat fout doe en ik van mezelf baal en anderen teleurgesteld zijn straf ik mezelf! Dat moet maar helpt niet! Ik wil niet meer mezelf zijn en kan niemand anders zijn... soms komt weer een stemmetje: wat nou als die auto die net langs je reed gewoon over je heen was gereden? zou het iemand uitmaken? Dat zal wel maar toch zouden ze met zn allen een probleem minder hebbn toch? En toch doe ik het niet! Waarom? Omdat mijn hartje mij toefluisterd: geef niet op ... nog niet alsjeblieft nog niet!

Oke voor deze keer, nog even niet... even verder! Maar hoe? Ik heb hulp nodig want alleen kan ik mezelf niet meer aan en ik heb nog 3 weken tot mijn eerste therapie. dat red ik nou echt niet! daarom schrijf ik hier even... omdat ik het niet meer red en niemand begrijpt het... ik ben anders dan hun... hoe kan ik nou verwachten dat ze het begrijpen?

Ik wens jullie allmeaal veel sterkte!

liefs Steph
Steph | 01-02-2011 | 14:39

Als dit Hyves was zou ik direct op respect drukken. Ik ken je niet en jij mij niet, al is het of je mijn verhaal schrijft. Ik heb veel moeite met de stempel Borderline (r). Ik ben gewoon wie ik ben, met mn zooitje en daarnaast mooie kanten. Gelukkig zie ik die ook nog. Ik put veel kracht uit te zoeken naar dingen die mijn zonnetje weer laten stralen. Zo heb ik me al vaak weer uit de put weten toveren.
Ik ben zelf ook getrouwd, nu 3 jaar, heb een dochtertje van 3 jaar, Paisley. Ben thuisblijfmoeder omdat ik dat graag voor mn dochter wil, maar aan de andere kant, moet ik ook niet aan werk denken. Kan nu al nauwelijks mn hoofd boven water houden.
Mocht je t leuk vinden om dingen uit te wisselen, mag je altijd contact met me opnemen.

groetjes Ilse
Ilse de Kreij | 12-09-2011 | 16:53

Hoi Allemaal,

Bedankt voor al jullie mooie en lieve reacties. Ik schrijf nog steeds mijn columns. Deze staan al een tijdje op de site, maar als je onder het kopje nieuwsbrieven kijkt, dan vind je de nieuwsbrieven van de laatste tijd en daar staan weer nieuwere columns van mij in.

Heb je vragen aan me of wil je gewoon je hart luchten! Mail me dan via het forum. In de lijst sta ik geregistreerd onder de naam YEZZIE.

Voor iedereen heel veel sterkte en blijf vechten voor je zelf!!

liefs Yezzie
Yezzie | 24-09-2011 | 10:24

Wilt u reageren op bovenstaande column? Geef dan hieronder uw naam, emailadres en uw reactie. Uw emailadres zal niet gepubliceerd worden.

Stichting Borderline

COLUMN > Plat op mijn bek