ERVARINGSVERHAAL > Eenzaamheid, drugs en hervonden kracht
‘Het is eigenlijk al vroeg begonnen. Ik ben opgegroeid in een vrij instabiel gezin met mijn vader, moeder en oudere broer. Mijn vader was vrachtwagenchauffeur en lange periodes weg van huis, dan moest mijn moeder het alleen rooien. Als mijn vader wel thuis was dan maakten mijn ouders veel ruzie, ze pasten niet goed bij elkaar. Mijn vader had er een handje van om zich op mij af te reageren. Bij de hulpverlening was ons gezin bekend maar er heeft nooit iemand echt ingegrepen.'
‘Op school was ik een eenling, ik zonderde me snel af en werd doelwit van pesterijen. Het pesten zorgde ervoor dat ik me nergens meer prettig voelde en de drang kreeg om rond te zwerven. Als ik maar weg was van school en huis. In mijn puberteit bracht ik uren door in de bibliotheek, waar ik las over suïcide en psychische aandoeningen.’
Destructieve periode
‘Vanaf die tijd heb meerdere malen een suïcidepoging gedaan en ik heb verschillende korte opnames gehad. Ik had zo’n diep wantrouwen jegens mensen ontwikkeld dat ik me niet wilde laten behandelen. In plaats daarvan ging ik door met het zwerven door de stad, ik liep uren door Hoog Catherijne en doolde door Amsterdam. Ik bezocht nachtclubs en feesten en raakte in contact met mensen die drugs gebruikten. Mijn leven was me niet veel waard, ik gooide mijn paspoort en rijbewijs weg, was vaak knock-out. Mijn leven speelde zich voornamelijk af op straat en dat is puur overleven, het is een keiharde wereld.’
‘In die periode had ik soms contact met mijn ouders waar ik aanklopte voor hulp of onderdak maar meestal ging dat niet lang goed. Via de bekende talkshow Catherine kwam ik in contact met een lotgenotenorganisatie voor mensen met een doodswens. Ik vond een begeleider in Utrecht waar het mee klikte. Hij stond altijd voor me klaar, als ik op het politiebureau zat of weer eens naar het ziekenhuis moest.’
Het keerpunt
‘Op een gegeven moment zat ik er zo doorheen en had ik een keuzemoment; ik zag mijn leven en dacht; het is of stoppen met het leven óf stoppen met de drugs. Van het ene op het andere moment ben ik gestopt met de drugs. Het was een enorme stap vooruit. Dankzij een lotgenotengroep heb ik veel geleerd over hoe ik beter kan omgaan met borderline. Ik heb veel inzicht gekregen over wat borderline met je kan doen. Die ervaringen kan ik nu gebruiken bij vrijwilligerswerk, ik beantwoord een lotgenotentelefoon.’
‘Tussen de begeleider en mij is uiteindelijk ruzie ontstaan. Hoewel het met mij steeds beter ging kreeg ik het gevoel dat mijn begeleider mij afhankelijk wilde maken, dat ging botsen. Ondertussen ben ik een paar jaar redelijk stabiel. Ik heb mijn eigen woning, diverse cursussen gevolgd, vrijwilligerswerk gedaan en een tijd een relatie gehad. Ja, ik ben een stuk sterker geworden.’
Auteur: MargreetReacties
Iris | 11-11-2009 | 03:43
Tijdens mijn therapie ging het erover.
Ik ga niet meer naar een therapie,maar het is altijd posietif om te lezen dat voor sommige mensen het kan helpen,spitijg genoeg heb ik nog nooit goede therapie gehad,en misschien minder wilskracht als u.
Proficiat .
cristina | 17-11-2009 | 12:15
ik struggel mij er door en ik doe maar wat,maar ik heb eindelijk hulp gezocht.heb veel steun aan mijn vriend die veel geduld heeft,dank jevoor je verhaal.
willi de groot | 06-01-2010 | 21:13
nancy | 26-01-2010 | 21:26
Als jong kind te maken gehad met vroeg verlating van ouders, ik was twee jaar toen mijn moeder vertrok en mij bij mijn oma achterliet voor onbepaalde tijd. Dit duurde 5 jaar, ik was 7 jaar oud bij de gezinshereniging. In de tien jaren daarna ben ik verwaarloosd, genegeerd, gekleineerd, altijd straf buiten proporties, lijfstraffen met schoenen, riemen, pollepels ect., ik was als de DOOD voor mijn moeder die mij'haatte' omdat zo zei ze zelf, 'ik op mijn vader lijk'.
Mij heeft zij gebruikt als pressiemiddel om met mijn vader te kunnen trouwen, zo leerde ik later. Iets dat hij absoluut niet wilde maar werd gedwongen door zijn oudere zus.
Zodoende had ik ook niet veel waarde in mijn vaders ogen en met mijn 15e jaar, met strakke borsten, heeft hij aan mij gezeten. Toen was ik blij met de 'aandacht' die ik eindelijk kreeg maar als ik hem nu zou tegenkomen kan ik hem zonder te aarselen de vernieling in helpen.Ik spreek mijn familie niet meer omdat ik vind dat ze al die jaren erbij stonden en ernaar keken, maar niks gedaan hebben om mij te beschermen tegen deze waanzin die 14 jaar geduurt heeft.
Over het gedrag van mijn moeder naar mij toe heb ik ook het e.e.a. te melden. Mijn broertje en ik verschillen 5 jaar, hij is geboren in het gezin tijdens mijn verblijf bij mijn Oma en het lievelingetje van mijn moeder, dat kreeg ik regelmatig te horen en altijd gedemonstreerd. Ik was alleen het slaafje, overgeleverd aan willekeur, op mijn 15e draaide ik het huishouden, had de zorg voor mijn broertje en de school moest ik vaarwel zeggen op mijn 17e door opeenvolgende ziekenhuis-opnamen, diagnose: Psygische Atsma.
Ik heb al heel lang last van het niet begrijpen van anderen en natuurlijk ook andersom. Ik schijn af te wijken van standaard gedrag dat wel geaccepteerd is. Last van stemmings-wisselingen, heftige woede aanvallen gepaard met vernielzucht, het afstoten van diegenen die echt om mij geven dus grote verlatingsangst. Ik zie het niet ik moet erop gewezen worden en heb nogal wat negatieve gedachten over alles en nog wat. Hell!! Ik heb moeite met het leven zelf en heb tijdens mijn 18 jarig durende huwelijk zelfmoord pogingen gedaan. Mijn ex heeft Psygologie gestudeerd en vond het nodig om mij precies dezelfde behandeling te geven als mijn moeder heeft gedaan. Overigens zonder lijfstraffen, maar voor de rest hetzelfde. Zoals men zegt 'Je trouwt uiteindelijk met je moeder' dit heeft niks met sexe te maken alswel met gedrag, je zoekt het op,dat is wat je kent. Natuurlijk kies je dan de verkeerde man!Ik ben dan ook na 18 jaren het geprobeerd te hebben uiteindelijk vertrokken. Mijn twee kinderen, die ik toen noodgedwongen heb moeten achterlaten, zijn mijn houvast en kompas in dit leven. De band is goed, daar ben ik ongelovelijk dankbaar voor. Zij begrijpen nu dat mijn vreemde gedrag ergens vandaan komt en zijn blij dat ik ermee bezig ben om 'beter' te worden.
Nu zit ik in een gezonde relatie en woon samen met mijn steun en toeverlaat en ohh wat heeft hij het zwaar! Maar ook hij begrijpt dat ik niet echt zo inelkaar zit en belicht altijd mijn goede, positieve kanten.
Ik moet alleen de juiste therapie vinden,heb al het e.e.a. geprobeerd zonder positief resultaat. Mijn ex heeft het weleens geroepen 'Mens je hebt gewoon Borderline' maar toen geloofde ik het niet. Langzamerhand begint het toch te dagen; ja dat zou het weleens kunnen zijn. Alle ingedrienten zijn aanwezig gezien mijn verleden!
Voor alle lotgenoten: Hou van jezelf!! Daar is het n.l. misgegaan, ze hebben misschien je WAARDE afgepakt maar nooit je WAARDIGHEID!!! Kusjes...
mylene | 28-01-2010 | 16:57
Gisteren heb ik een vriendin van mij moeten begraven, ook zij had borderline. Het is haar teveel geworden en heeft zelfmoord gepleegd.
Aan alle mensen die hiermee kampen wil ik zeggen: zoek alsjeblieft hulp en blijf praten met je omgeving.
Misschien is het ook nodig om meer aandacht te vragen over dit onderwerp waar toch heel veel mensen mee kampen.
Ik kan wel één boek aanraden 'Illussies'van Ingeborch Bosch, dat heeft mij veel inzicht gegeven.
Groeten,
C
cleo | 29-01-2010 | 10:38
dominique | 31-03-2010 | 20:06
