Hey Rosa,

Wat ontzettend knap dat je het zo mooi kan schrijven. Het lijkt me ook wel pijnlijk en confronterend. Ik herken de drang naar het snijden en heb het zelf ook veel gedaan. Ik heb grove litekens. Het is een hele poos geleden, maar inmiddels durf ik gewoon een t-shirt aan. Ik zie andere mensen wel kijken, en als ze me er na vragen dan negeer ik ze gewoon. Dan weten ze dat ik het er niet over wil hebben. Vaak denk ik dat mensen wel weten wat het is en vind ik het zelfs een beetje onbeschoft als ze er naar vragen.
Ik hoop voor jou dat je goede manieren kan vinden en volhouden om niet te snijden. Ik lees dat je erg positief bezig bent, en dat vind ik heel knap. Daarom vind ik het ook zo fijn dat je het op de site geplubiceerd hebt! Ik vind dat niet alleen knap, ik vind het ook heel dapper, dat je, je persoonlijke verhaal met andere mensen wilt delen!

Ga zo door!
Valien
valien | 19-06-2009 | 14:24

Kan je ook bordeline hebben zonder dat je jezelf wil beschadigen??Ik herken echt heel veel maar nie de zelfbeschadiging.


Groetjes
gerda | 20-06-2009 | 13:32

Hai ook een reactie van mij. Het beschadigen begon bij mij al vroeg, ik zat nog op de lagere school niemand heeft het ooit gemerkt. Ik trok toen de vellen van mijn voeten af tot in het leven toe, bij elke stap voelde ik de pijn. Later toen ik een jaar of 17 was ging ik naar een homopatiche arts. Ik kreeg druppem en ander spul, ook hadden we gesprekken. De gesprekken waren intensief en hij kwam te dichtbij en ben toen gestopt met de behandeling. Hij adviseerde me om uit huis te gaan maar zover was ik niet.
Nu jaren later weet ik hoe het heet en wat het is. Ik ben begonnen met de maatschappelijkwerker toen de sociale verpleegkundigede, psychologen volgden elkaar op de ene had dit de andere dat. Toen kwamen de psychiaters en het hielp allemaal niets.
Na het overlijden van mijn vader viel er een last van me af, ik kon het voor mijn vader nooit goed doen. En zijn overlijden was voor mij dan ook een hele opluchting.
Helaas kregen we te horen dat moeder ook kanker had, wat hebben we gehuild we wilden nog graag zolang bij elkaar blijven. Dat was voor mij zo erg dat ik toen samen wilde komen te sterven.
'We'begonnen toen met een chemokuur het ging redelijk en we zijn nog samen naar ameland geweest, in het ergste geval kon ze dood gaan en dat kon thuis ook. Ook toen wist ze niets van mijn beschadigen.
De 1ste dag was ze niets ze was erg moe, 's avonds zijn we naar het strand geweest. Nou ja geweest we stonden boven omdat het lopen van haar zeer moeilijk ging. De vakantie was om en de chemo ging verder, wat heeft ze een pijn gehad. Ze kwam op bed te liggen en ik verzorgde haar, tot dat de huisarts vond dat ik nu zelf in de ziektewet moest. Nu was ik hele dagen bij haar of ging even in de tuin aan het werk.
Ik was bang dat ik haar zou moeten missen maar het werd steeds duidelijker dat dat wel te gebeuren ging.
Van mijn beschadigingen heeft ze nooit wat van geweten en ik wilde haar daar nu ook niet meer mee belasten.
Wat heb ik een verdriet gehad dat ze er niet meer was en nog mis ik haar elke dag.
Ik kocht etenswaren en werkte die ook snel naar binnen, zodat ik dikker werd dan ik al was. IK WILDE NIET MEER LEVEN. Het gene waar ik nog voor was is er niet meer. Toen begonnen de opname's maar omdat ik me beschadigde mocht ik niet blijven of ik moest beloven dat ik dat niet meer deed. Maar dat kon ik niet het intereseerde me allemaal niets meer.Toen werd ik opgenomen in een ander kliniek en het ging niet beter en ook daar moest ik beloven dat ik me niet beschadigen ging maar dat KON IK NIET. ik ging vervolgens naar een gesloten afdeling ook daar ging het door maar mocht de medebewoners niets van merken dus een koltrui aan. Doordat ik door het lint ging werd ik naar buiten gezet(ik schijn met materiaal de raam stuk gemaakt te hebben) en ben aan de wandel gegaan, bij het bureau hebben ze me opgepakt en de instelling ingelicht. Ik kan me van het gebeuren niets herhinderen alleen van datgene wat me verteld is. Ook bij een gelegenheid was ik weer buiten en kon ik niet terug, toen blijk ik naar het spoor gelopen te zijn ik lag dacht ik dicht op het spoor. Later ben ik in slaap gevallen en heb niets meer gemerkt. Totdat de politie bij me kwam en mij mee terug nam en heeft mij met de spulletjes in mijn woonplaats afgeleverd. Regelmatig heb ik me goed gesneden en het bloede dan ook behoorlijk. Ik weet niet hoe ze het wisten maar om de haverklap stond de ambulance bij me voor de deur, ik was daar niet blij mee. Uiteindelijk kwam ik in groningen terecht (azg) heb een gesprek gehad en kon daar opgenomen worden. Ook hier ben ik aan de wandel gegaan en liep midden op de drukke weg,geen besef van hoe of wat. De politie heeft me van de weggehaald en terug gebracht.Maar het beschadigen ging niet over 7 maand ben ik daar geweest met veel gesprekken en zelfs een operatie omdat ik me nu erger beschadigd had dat het operatief verwijderd moest worden.
Ik weet me van veel dingen niets te herinderen, zo ook niet toen ik voor de 2deX door de politie opgepakt ben en weer terug gebracht werd. De volgende morgen werd ik wakker met een blauw oog bleek ik op de trap gevallen was.
Nu woon ik in een BW met het centrum op loop afstand. Het beschadigen ging door dus ook bij het ziekenhuis geweest waar ik op laatst een abonement had door mijn actie's.
Ik woon nu in de BW vorm en bevalt me goed, alleen het leven valt niet mee. Ik ben zo van slag en dan gaat het weer mis. Nog beschadig ik me maar weet niet of de verpleging het weet. Ik woon nu a.s.december 2 jaar in een geheel nieuw appartement, een heel huisje voor mij alleen. Maar het beschadigen is niet gestopt en ik slik ook veel medicatie om het onder handen te krijgen. En ik vind het niet meevallen de ene keer voel ik me heel erg verdrietig of heel erg boos.
Maar aan mijn aquarium besteed ik tijd en moet zelfs toe geven dat ik er zelfs plezier in begin te krijgen.

Allemaal sucses Irma

Ik wens een ieder veel werk toe om hier mee om te gaan, zo noem ik dat want als ik zeg vechten dan kan je het ook verliezen
Irma | 27-06-2009 | 18:17

Hallo allemaal,

Wat is dit een hele nieuwe wereld zeg... Jarenlang loop ik tegen allerlei problemen op, onzekerheid, extreme wisseling in mijn gevoelens, gedrag, handelingen, emoties en uitspraken en altijd dacht ik gewoon dat de rest van de wereld gek was. Niemand kon me begrijpen, waarom begreep niemand dat ze zo ongelofelijk stom deden!! Het moest wel aan de ander liggen, want ik werd toch gek? Als ik genegeerd wordt of ik even te weinig aandacht krijg kan binnen 1 seconde mijn hele wereld in elkaar zakken, zelfs al gaat het dagen daarvoor al super goed! Ik weet niet hoe het zou zijn als het weken daarvoor goed zou gaan, omdat ik dat gewoon niet meemaak. In mijn leven gaat het bijna elke dag wel ergens in fout. Ik heb een vriendin en zij is echt de liefde van mijn leven! Toen ik haar voor het eerst zag werd het mij opeens duidelijk waar iedereen altijd over praat en waar het in films altijd zo in geperfectioneerd wordt, liefde op het eerste gezicht! Een prachtig gezichtje en een hemels lichaam met gevoel voor humor en het liefste hartje wat je je maar kon voorstellen!! Het was ongelofelijk dat al dit moois in 1 pakketje kon komen. We kregen een relatie maar van het begin af aan hadden we praktisch elke dag ruzie en toch, we bleven elkaar zien, elke dag, van begin af aan. We konden meteen al niet zonder elkaar en dit was iets wat ik nog nooit had meegemaakt, ookal had ik al 2 eerdere relaties gehad. De grootste redenen voor onze ruzies waren toen, en zijn nu nog, wantrouwen, onbegrip, angst dat er niet van ons gehouden werd, om gegeven werd, te weinig sex voor mij, te veel sex voor haar (althans mijn verlangen ernaar irriteerde haar) en dat ik over alles wil praten, wat zij prima vind, zo lang het maar blijft bij 1 vraag en niet langer dan 10 seconden. Ik zie dat vervolgens als een tekort aan respect en liefde voor mij, anders zou ze toch wel meer voor me over hebben?

Zoals je misschien wel gemerkt hebt, ik praat over ons en niet alleen over mij. Al vanaf begin af aan werd ik helemaal gek als ze in een ruzie ineens haar jas en tas pakte en er vandoor ging. Ik ben menigmaal achter haar aangegaan, rennend, terwijl zij op de fiets naar huis scheurde. Zelfs een keer jumpte ik onder de douche vandaan en ben ik haar met een handdoek achterna gegaan om haar smeken niet te gaan. Ik dreef mijzelf tot wanhoop en doe dat nu nog. Ik kan niet zonder haar, zelfs als ze naar haar werk moet maak ik mezelf gek! Ik ben bang dat ze vreemdgaat, continue. Een paar maanden geleden dreigde ik voor de zoveelste keer dat ik niet meer wou, ik kon niet meer. Zo voelde het ook, ik had geen kracht meer om met mijn psychische pijn en kwelling door te gaan. Mijn vriendin, ja gelukkig, dat is ze nog steeds!! Mijn vriendin heeft de eigenschap weg te lopen, maar niet alleen letterlijk, maar ook van problemen, gevoelens en emoties. Verschillende ruzies lopen bij ons dus ook uit op het einde van onze relatie. Vaak om de ander te testen, maar dit werkt averechts, want we willen allebei 'gered' worden. We willen allebei dat de ander alles opgeeft voor elkaar. We willen allebei die dubbele extra bevestiging dat wij er toe doen, dat we het allerbelangrijkst zijn en dat we er alles voor zullen doen om dat duidelijk te maken! Nogmaals, zoals ik net over begon, ik bedenk me steeds weer iets om erbij te vertellen, ik schrijf ook maar gewoon op wat er op dit moment in mijn gedachten voorkomt, een paar maanden geleden was het ook zover. We hadden ruzie, serieuzer dan de andere keren en mijn vriendin maakte het uit. Ik ging kapot. Ik ging op mijn knieen en smeekte haar niet bij me weg te gaan. Ze deed heel cool en toonde zero emotie, niks, noppes, een robot was ze, alsof er nooit gevoel voor mij was geweest, een rijke dame tegenover een zieke, lelijke, halfdode zwerver. Ze liep weg en liet me vernield achter op de grond waar ik mijn hart eruit zat te janken. Ik belde haar en zei dat ik er een einde aan ging maken. Ik hing de telefoon op en ging aan de railing hangen van het balkon. Wij wonen op de 2e verdieping van een flat, ongeveer 6 meter hoog. Vergis je niet, 6 meter is een verschrikkelijke diepte als je er eenmaal hangt! Mijn vriendin kwam ineens bij me en zei dat ik dit niet moest doen, eindelijk was er weer emotie!! Ik besefte mij dat ik telkens iets verder ging, omdat ik emotie bij haar wou opwekken! Ik wordt gek als ze zich gedraagt als iemand zonder gevoel, zonder gevoel voor mij! Nu had ik het voor elkaar, ze liet weer merken dat ze om me gaf, haar barricade was weg! Ik probeerde met haar hulp weer omhoog te komen, maar kwam er achter dat ik niet genoeg kracht in mijn armen meer had, ik hing er al te lang en ik had de hele dag nog niets gegeten. Het was rond 4 uur 's middags. Mijn handen begonnen te zweten en ik gleed langzaam weg van de metalen railing... Het was een kwestie van een paar tellen en ik gleed jankend en vol angst naar beneden en viel met een scheut van inmense pijn keihard op de betegelde grond onderaan de flat. Mijn vriendin heeft een ambulance gebeld en is vervolgens met mij meegegaan. Mijn vader is gebeld door de politie en liet mij vervolgens via sms weten dat hij niet kon bellen, maar vanavond wel. Even later kreeg ik nog een smsje met een grapje: sinds wanneer springen we van een flat zonder een parachute?

3 dagen heb ik in het ziekenhuis gelegen, vooral om mijn vriendin wat rust te geven en mijzelf ook wat rust te gunnen. uiteraard dacht ik dat mijn vriendin gewoon sex had met iemand anders thuis en dat ze daarom gewoon wou dat ik nog even weg bleef. Maar zo dacht ik altijd en deze keer dacht ik, als ze dat wil doen, dan moet ze dat maar doen. Beter nu dan later. Maar zorgen maakte ik mij hoe dan ook. Ik ben uiteraard in gesprek gekomen met een psychiater en nog steeds wist ik niet wat er met me aan de hand was, ik wist wel dat ik me echt regelmatig gestoord voelde, maarja, ik heb ook wel klote dingen in mijn jeugd meegemaakt (4 maal mishandeling moeder door stiefvader, zusje mishandeld door stiefvader en zelf 1 malig ernstig mishandeld door stiefvader, hierna weggelopen van huis). Blijkbaar was het niet heel ernstig dat ik van een flat gegaan ben, want ik hoefde maar 1 keer in de 2 week op gesprek te komen bij de psychiater. Dat is ook het probleem, volgens de psychiater viel het ook wel mee. Ik wist wel wat ik deed, ik maakte gewoon een domme fout! Dat is ook precies wat er gebeurde! Ik weet precies hoe ik me voel, elk moment, het wisselt alleen extreem!! Maar is het dan goed? Ik zit bij die psychiater en ik voel me op dat moment aardig prima. Ik kan praktisch niet lopen door honderd kneuzingen, maar ik voelde me psychisch wel ok. En zo kwam ik ook over.

Om terug te komen op het begin van mijn verhaal hier, er is een nieuwe wereld voor me opengegaan. Nu, na een paar maanden en ongeveer 5 gesprekken met de psychiater, heb ik de psychiater een heleboel verteld en heb ik hem gevraagd, kerel, wat is er toch met mij aan de hand? En toen kwam het, je symptomen beschrijven borderline, persoonlijkheidsstoornis. Weet je, jullie allemaal, het is fijn. Het is fijn te weten dat er een naam is voor hoe ik dagelijks met mijzelf en mijn omgeving om ga. Voor wat ik voel en wat ik doe. Waarom? Omdat als er een naam voor is, het bekend is, er meerderen zijn en er al ideeën zijn over wat je er aan kunt doen!!! Vreemd is dat ik pas nu informatie ben gaan opzoeken over borderline en het is onbeschrijfelijk. Als ik een omschrijving zie van de 'ziekte' borderline, dan is het alsof ik omschreven wordt. Vrijwel alle punten zijn voor mij als een rinkelend belletje. Niet alles moet ik zeggen is precies hetzelfde, zoals snijden of krassen? Nee, daar doe ik niet aan. Maar als ik diep in mijn hart kijk, zou ik het mij op den duur wel zien doen. Ik weet hoe gek ik soms in mijn hoofd wordt en hoe alles binnen no-time zo intens duister kan worden. Als ik boos wordt, of woest, dan ram ik met mijn kop tegen de muur of deur, sla ik mijzelf of gooi ik met dingen en zoals ik heb verteld, ik ben blijkbaar in staat om aan de railing van een flat te gaan hangen! Hoe ver is dan de stap naar zelfmutulatie? Zelfpijniging in de vorm van snijden of misschien eerst krassen? Ik weet het niet, maar de psychiater zet er niet echt vaart achter. We weten het nu dan, althans, er is een diagnose gesteld, maar laatst belde ik mijn afspraak af, het is niet dat je wordt teruggebeld en over een programma is wel gesproken, maar niets concreets.

Het laatste wat ik nog even kwijt wil is dat iedereen die de energie erin heeft kunnen steken om dit artikel te lezen (heel veel respect trouwens, het is volgens mij al een heel verhaal en ik zet eigenlijk alleen maar een fractie van mijn gedachtes op... papier?) Ik schijn dus borderline te hebben en als ik de websites een beetje onderzoek, dan weet ik het wel zeker. De vraag was er lang bij mij, ligt het dan allemaal aan mij? Al die ruzies? Problem with authorities? Ruzies in mijn relatie? Ik weet nu wat ik heb, maar hoe zit het dan met mijn vriendin? Zij heeft ook het nodige meegemaakt, ik vind heftiger en veel erger dan ik! Zij is door een hel gegaan waar ik absoluut niet over praat, maar ik kan je wel vertellen dat borderline of niet, als ik zekere personen tegenkom, ben ik het laatste wat ze zien! Maar genoeg daarover want we moeten niet woest gaan worden hier achter de computer zonder iemand om even je verhaal aan kwijt te kunnen (ik zit alleen thuis nu). Anyway, mijn vriendin dus. Terwijl ik al die verschijnselen zit te bekijken van borderline patienten ondervind ik niet alleen een gevoel van herkenning bij mijzelf, maar tot schrik wordt voor mij op hetzelfde moment bevestigd, dat mijn vriendin misschien nog wel veel heftiger last heeft van borderline. Veel, al niet alles, is ook op haar toepasbaar en dat zou betekenen dat als een relatie met 1 'borderliner' al aanpoten is, een relatie met zowel de één, als de ander een 'borderliner', onmogelijk is?

Wat we hiermee aanmoeten, hoe we dit aan moeten pakken en of ons dit gaat lukken is echt nog één groot zwembad met vraagtekens. Het enige wat ik weet is dat ik zielsveel van haar hou en dat ik de rest van mijn leven met haar wil delen. In mijn hart is zij al de moeder van mijn kinderen en in mijn dromen dragen wij al samen een uniek bij elkaar horende ring. Zojuist is er natuurlijk weer een ruzie geweest en dat is waarom ik in tranen ben gaan opzoeken wat het nou is waar ik last van heb. Wat heel mooi is, is dat normaal gesproken ik achter haar aan ga en zij mij achter haar aan laat lopen. Dat is de weg voor haar van de minste weertand, een ander voor je laten vechten en zelf je gevoel wegstoppen. De reden waarom ik normaal gesproken achter haar aan ga, haar hart probeer te overwinnen, is omdat ik doodsbang ben dat als ik het niet doe, ik haar kwijt ben. Maar deze keer was een keer zoveel, een keer teveel. Ze moest werken en ze sluit zich dan altijd bijna helemaal af voor die tijd. Van mijn lieve schattige zorgzame vriendinnetje is dan bijna niets meer over en ja, je gokt het al, dat maakt me echt gek! Ik kan daar zo moeilijk mee overweg! Maar ik bleef rustig, ik had vooral een interne oorlog met mijzelf en weinig daarvan kwam tot uiting. Mijn vriendin bleef gevoelloos, zei nog wel ik hou van je en het spijt me toen ze weg ging, maar dan met een piepklein beetje emotie in haar stem en voor mij was dat hetzelfde als helemaal niets.

Als een wonder ging opeens na 5 minuten mijn telefoon, eerst met boze smsjes en toen ging ze me bellen. Ik nam niet op want ik was verdrietig en heel boos! Ze liet me in de steek en we hadden ruzie!! Dat doe je toch niet? Je houdt niet van me dus!! Ik weet het nu eindelijk zeker!! Dat waren mijn algemene gedachtes. Het wonderbaarlijke aan dit verhaal is dat mijn vriendin nooit (ik mag niet nooit zeggen van haar, dus...) bijna nooit iets van haar kant laat komen, als er iets negatiefs is sluit ze zichzelf af en is ze vriendelijk tegen iedereen, want de buitenwereld mag niets weten van haar verdriet, maar mij laat ze koud. En dat duurt net zo lang totdat het van mijn kant gaat komen, zodat zij zich niet kwetsbaar hoeft op te stellen. Vandaag deed ik het alleen niet, ik kon het ook niet. Ik was van plan de hele dag niets van mij te laten horen, een briefje op tafel te leggen en naar mijn vader (met wie ik het ondertussen heb uitgepraat, het speet hem heel erg en hij weet niet hoe hij een goede vader moet zijn omdat hij mij 15 jaar niet heeft gezien, hij is dus mijn biologische vader en niet die tyfushond over wie ik het eerder in dit verhaal over had) enfin, waar was ik, oja, ik was van plan naar mijn vader te gaan, anderhalf uur hier vandaan, en daar te overnachten. Mijn vriendin heeft echter wel 7 keer gebeld en 10 smsjes gestuurd waarvan 8 ze haar hele gevoel en angst en liefde voor mij in heeft ge-uit en mij in heeft gesmeekt, en ik zeg echt gesmeekt, niet bij haar weg te gaan, van haar te houden, waarin ze heel veel heeft verteld hoeveel ze van mij houdt en hoeveel ik van haar houdt en dat ik daar aan moest denken, dat wij van elkaar houden en dat ze alles voor mij over heeft en voor mij wil gaan en dat het haar ontzettend veel spijt!! Natuurlijk schoot ik weer in tranen uit en heb ik haar laten weten dat ik echt niet bij haar weg ga en dat ik ook van haar hou en dat ik niet zonder haar kan! Maar dat doe ik sowieso, mijn hart is van haar, hoe groot het doolhof ook is om het hare te vinden!

Ik geloof niet dat er nu nog iemand is die nog steeds het hele verhaal leest, ik heb blijkbaar alleen heel erg de behoefte gehad om mijn gevoel eens op te gaan schrijven, want ik heb nog steeds geen behoefte om op te houden. Maar ik zal jullie een plezier doen en stoppen met schrijven. Ik wil denk ik toch iedereen op een bepaalde manier even bedanken dat ik mij welkom heb gevoeld om mijn gevoel en een beetje van mijn verleden hier neer te kunnen zetten, zelfs als niemand het leest.

Iedereen die ook last heeft van borderline, die misschien tips heeft of weet ik veel, zijn of haar verhaal kwijt wil, ik zal deze site eens in de gaten gaan houden en wie weet is er iemand die zo'n leesfanaat is die alles heeft doorgelezen en er zelfs een reactie op heeft gegeven. Ik ben in elk geval blij dat ik het even kwijt ben. Hoe dan ook, succes en sterkte allemaal and remember, you're not alone!! De hele wereld is fucked up, dus waarom wij niet! :D!!

Grtz allemaal en StichtingBordeline, succes en dankuwel voor deze mogelijkheid.

Vriendelijke groet,

Benjamin
Benjamin | 29-06-2009 | 14:13

Beste Benjamin,

Ik ben één van de mensen die je verhaal gelezen heeft en ben
onder de indruk van de symtomen die je hebt.
Jij was/bent bang dat je alleen gelaten word door je vriendin.
Zo was ik bang om mijn moeder te verliezen, ze was mijn alles en we deden vaak dingen samen.
Ik krijg advies om als ik angstig en paniekerig ben om afleiding te zoeken, maar dat is zo ontzettend moeilijk. Ik ga dan bij de vissen kijken om zo afleiding te zoeken. Op dit moment zit ik niet goed in mijn vel en heb heel sterk de neiging om me te beschadigen. Dat ik het 'zeg' maakt me alleen al angstig, wat wil ik. Soms weet ik het niet meer, wat ik wel weet is dat ik het leven moeilijk vind.
Voor een ander weet ik vaak wel te vertellen hoe ze het beste het aan pakken kunnen, maar voor mezelf weet ik het vaak niet.
Elke dag beschadig ik me op een manier,ik zeg niet hoe want het kan anderen op een idee brengen om het ook zo te proberen! Ik besef me dat het heel gevaarlijk is maar kan er niet mee stoppen.

Misschien tref ik je nog eens op deze site, en hoop dat je dan wat meer handvaten hebt om door het leven te gaan.

Succes allemaal, Irma
irma | 29-06-2009 | 17:00

Hey Irma!

Ik heb je verhaal gelezen, niet alleen je reactie op het mijne, maar ook je vorige grote verhaal. Het is wel duidelijk dat er binnen de borderline groot verschil is in de mate waarin iemand er last van kan hebben. Ik merk dat jij het er echt heel erg moeilijk mee hebt en ik weet een beetje hoe het is om iemand te verliezen van wie je heel erg veel houdt. Ik wil niet zoveel over mijzelf vertellen nu, omdat jij je zo slecht voelt, maar heel kort, met mijn moeder had ik ook de meest geweldige band. Toen ik door mijn stiefvader mishandeld werd wou mijn moeder ineens niets meer van mij weten, ik was haar zoon niet meer zei ze de volgende dag tegen me aan de telefoon en ik heb haar sindsdien nooit meer gezien.

In deze wereld zijn er zoveel dingen die negatief geladen zijn, het voelt soms onmogelijk om nog ergens positief over na te denken en toch, als je de kracht kunt vinden, de boom van de andere kant te bekijken, dan merk je dat die grille donkere enge angstaanjagende boom ook een kant heeft waar de zon tegenaan schijnt en dat jij de hele tijd naar de kant zat te kijken waar de schaduw op viel! Ik probeer maar iets te zeggen, het bekende glas is voor de één halfvol en voor de meesten met borderline zoals ik het wel begrepen heb, in 9 van de 10 gevallen halfleeg, of sterker nog, een half glas heb je niks aan, das gewoon leeg! Haha!! Ik weet dat het heel moeilijk is, maar sinds mijn vriendin in 2 dorpjes verderop werkt ga ik elke dag op de fiets naar haar toe, meestal rond het einde van haar werktijd, zodat er een kans is dat ik dat hele rot eind niet terug hoef te fietsen, maar lekker met haar mee in de auto terug kan. Het fijne is dat ik vogeltjes hoor fluiten, de bossen ruik en de zon lekker op mijn gezicht schijnt. Het fijnste van alles? Ik raak mijn opgekropte energie kwijt! En als ik dan te vroeg aankom? Is ze pas een uur later vrij? Dan ga ik lekker op het terras zitten met een glaasje cola en een citroen schijfje en geniet ik van mijn vriendin die telkens even voorbij komt lopen met een glimlach en de rest van de klanten bediend! Het is maar iets om te zeggen, dat met veel of weinig moeite, een heleboel dingen positief kunnen zijn, je moet er alleen zelf die verdomde draai aan geven en dat nekt het hem gewoon vaak, want ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan er soms gewoon de energie niet voor vinden!

Ach, zeggen is altijd makkelijker dan doen. Soms helpt het gewoon als iemand het even zegt en in dit geval, ik ben iemand die je in elk geval iets beter kan begrijpen dan bijvoorbeeld mijn pa ;)! Haha!! Maar serieus, ik ken je verder niet en ik weet ook zeker niet na een feitelijk kort verhaaltje wat je hier eigenlijk nog maar hebt neergezet hoe je je nou echt voelt en gezien wat ik wel weet wat je allemaal al hebt meegemaakt en hebt doorstaan, heb je het heel moeilijk. Ik hoop echt heel erg dat je vandaag niet de keus hebt gemaakt om jezelf pijn te doen, maar dat je troost hebt kunnen vinden bij je vissen. Ik begrijp dat je dat rustgevend vind, ik heb zelf ook een lange tijd een tropisch aquarium gehad, heerlijk hoe vredig het leven daar onder water aan de tijd ontsnapte, prachtig! Ik snap je helemaal! Heb je een leuk aquarium? Ben je er trots op? Ik ben benieuwd!

Misschien laat je weer van je horen, ik wens je alle kracht om goed voor jezelf te zijn, en trots! En om misschien eens af en toe een poging te wagen om naar meer kanten van die vervelende boom te kijken, loop eens rond zou ik zeggen, soms kan het je verbazen hoe mooi een exact zelfde gebeurtenis kan zijn, als je ziet hoe de zon de mooie kleuren laat oplichten. En voor de keren dat het geen verschil maakt omdat het van de voor en achterkant evengoed een lelijke boom is, er is meer dan alleen die boom! Niet vergeten hoor!! Ik schijn er zelfs leuker uit te zien met de zon op mijn smoel! Haha!! Gekheid!

Mijn vriendin en ik hopen dat het goed gaat met je en dat je een goede nachtrust hebt en dat we gauw wat van je terughoren!

Groetjes en my best aan jou Irma en aan iedereen, ook aan zij die niet van deze site afweten (ik bedoel hell, ik wist het pas vandaag!!)

Oh en ps. Thnx voor het lezen van mijn hele verhaal, het was lang, maar het was mijn gevoel. Bedankt.
Benjamin | 29-06-2009 | 23:59

Hoi,

Ik heb pas gehoord dat ik borderline heb. Pfff het is zo onhoudbaar allemaal. Ik haat het, het is zo deprimerend om het te weten en zo ordinair ook. Ik wil niet dood omdat ik mijn leven vol wil houden, maar vaak is het zo donker. Ik wil heel graag positief denken maar het wil gewoon niet lukken. Ik hou niet van eten, maar ik doe het wel. Als ik heb gegeten voel ik mij dik en lelijk. Ik eet om niet af te spreken, om niet naar buiten te hoeven. Ik heb talloze vriendjes en ben verslaafd aan aandacht. Op een paar ben ik echt verliefd de rest moet gewoon verliefd op mij zijn en mij geweldig vinden en net zo obsessief zijn als ik kan zijn. Mensen op straat irriteren me allemaal, wat ik vooral haat is wanneer ze in de trein eten, fluiten (dan wil ik ze vermoorden)of naar me kijken. Ik haaaaaat dat vooral mannen die ik niet moet of van die ordinaire kutwijfen die denken zat ze met me kunnen concurreren terwijl ik daar absoluut geen behoefte aan heb en ze het toch nooit van me kunnen winnen.

Dank jullie wel voor jullie aandacht.
Sara | 30-06-2009 | 22:48

Hallo Benjamin,

Ik dacht nu eerst even schrijven, de pc lag er een tijdje uit vandaar.
Het liefst wil ik positieve dingen op schrijven maar dat lukt me ook vandaag niet.
De drang om te beschadigen word alleen maar groter en groter, ben vandaag naar een internist geweest. Die vondt het verstandiger om te vertellen hoe ik me beschadig bijna elke dag.
Nu ik zal morgen dan een poging wagen om het te vertellen, maar ben wel bang voor de reactie.
Ik wil me zelf vernietiging en dat mag niet ,ik weet het niet meer.

Sorry Irma
Irma | 08-07-2009 | 18:20

Hallo Benjamin (en Irma)
Wat kan jij goed schrijven zeg!
Ik kreeg er een goed humeur van. d.w.z. dat ik er eigenlijk om moest lachen zoals jij je gevoelens van je af schreef. Heeeel goed gedaan. Je bent echt hee positief in al die problemen.
Kortom: Ik heb het dus HELEMAAL gelezen.
In tegenstelling tot de meeste andere verhalen, begrijp je wel, want daar wordt ik wat triest van en die lees ik dan ook niet helemaal(goed). Maar jou epistel en dat van Irma heb ik geboeid gelezen.
Irma, ik hoop dat je je een beetje getroost voelt als je dit leest: Ik voel met je mee en hoop dat je de dag goed doorgekomen bent. Dat je iemand hebt gevonden om het erover te hebben , je gevoelens
Ik ben een hele rare borderliner (denk ik). Ik wil er zelf namelijk niet aan. Maar mijn huisarts en de bedrijfsarts zijn er van overtuigd dat ik het wel heb. Dat zegt dus over mij dat ik om te beginnen gruwelijk eigenwijs ben. Ik ga er nu maar van uit dat ze gelijk hebben maar dan concludeer ik dat de hele wereld (iedereen dus) wel min of meer borderline heeft.
Ik herken wel een aantal dingen. Ik ben zeker weten heel erg gevoelig en heb bevestiging nodig. Maar ik voel me lang niet altijd onzeker. Alleen als ik me niet lekker voel. Ziek ben dus. Dan gedraag ik me klagerig en ik probeer dat nu af te leren. Dat betekent dat ik moet leren mezelf te accepteren met mijn kwaaltjes en problemen. Want mijn gezondheid is verre van goed. Dat verklaart ook denk ik wel waarom ik het etiketje borderline gekregen heb. Ik schrijf nu overal in huis op dat ik het waard ben om van te houden, 'hou eens op met denken en piekeren', 'wie dit leest voelt zich geliefd' en zo voort
Veel dingen herken ik echter niet. Ik heb meestal geen behoefte om mezelf te beschadigen. Alleen als ik erg te grazen wordt/werd genomen door iemand (en ik heb niemand om er over te praten) dan heb ik de neiging om iets stuk te slaan of gooien. Twee keer dus met mijn blote handen. Ik dacht altijd dat het betrekkelijk onschuldig was. Gewoon afreageren. Daarna was het ook altijd over.
Pas nadat mijn dochter van 14 zich had gesneden en ik in therapie verdacht werd van automutilatie (ik had mijn handen en armen open gekrabt door een allergische reactie) ben ik er over na gaan denken. En dat bedoel ik in de zin van: Ik heb iets geleerd en daar ben ik niet blij mee want misschien doe ik dat vroeger of later ook wel. Als je maar boos/ verdrietig/ gefrustreerd genoeg bent. Uiteindelijk heb ik mezelf maar een keer pijn gedaan,met een hamer, half als experiment, en ik ben meteen opgehouden. (Irma, dank je wel dat je niet in details bent getreden want ik kon inderdaad eens op ideeen gebracht worden. Daar alleen al voel ik me beroerd bij). Wel zijn er gedachten, soms nogal heftig en bloederig, maar die zijn altijd in bed als ik al half slaap en dan ben ik toch echt te lui om eruit te komen. Ook daar heb ik over geklaagd (ik vond het gestoord van mezelf) en ik heb ook verschillende keren gezegd dat ik het leven niet meer zag zitten. Daarom denk ik dat ik het etiketje heb gekregen.

MAAR JA....... wat nu er mee te doen.......

Jeetje Benjamin, deed jouw PC ook zo spastisch over dat lange verhaal? Ik kan het niet terug lezen. Ik zal dus zo wel in herhalingen vervallen.

Ik heb besloten dat ik me er niets meer van aan ga trekken. Van mezelf niet (ik schaam me dood voor al dat ziek zijn) en van wat anderen zeggen ook niet.
Oh ja, Ik ben al 49 en heb tot mijn 44e goed gefunctioneerd. Toen werd ik ziek (spierreuma en veel pijn) moest er een kind uit huis wegens gedragsproblemen, ging mijn man van me scheiden (en ik van hem) wilde de oudste niet meer bij me wonen en lieten mijn ouders me vallen. Stond ik daar in m'n eentje, met pré-puberdochter en heeel veel verdriet. En niemand om me te helpen of af te reageren. Toen ben ik afgeknapt en gaan borderlijnen.
Op dit moment gaat het in een stijgende lijn met me. Doordat ik erkenning krijg (en belangstelling hoe het gaat) van mijn huisarts. Wat een verademing. Ik werk nog maar gedeeltelijk en in een leuke groep mensen (met belangstelling) zodat ik ook daar waardering voor mezelf uit kan halen.

Voor alle borderlijners (en Irma in het bijzonder):
------------------WEET DAT JE GELIEFD BENT.---------------------

Peetje
Peetje | 09-07-2009 | 20:18

Pfffffff aan de ene blij met deze site, de herkenning in de verhalen aan de andere kant....jammer dat deze site bestaat: dit bevestigd weer 's voor mij dat 'de grote boze buitenwereld' weinig / niks begrijpt van mensen die Borderline hebben. Ik moet wel reeel blijven, MIJN wereld begrijpt er niks van. Uit Jenny's verhaal maak ik op dat ze bij haar automutulatie steun heeft gehad aan haar moeder, dat haar moeder het begrijpt. Ik ben, al ken ik je dan helemaal niet, oprecht blij dat voor je. Het feit alleen al dat jouw moeder haar best wil doen het te begrijpen, jou te helpen. Wat lijkt met dat fijn voor je!.

Na jaren van diverse psychische geestesziekte is ca zes maanden geleden Borderline bij mij gediagnostiseerd. Waarschijnlijk heb ik ook ADD, deze test volgt nog. De eerste paar weken wist ik niet wat ik moest denken van deze diagnose. Alles tussen 'Ja hoor, weer een geestesziekte' en 'Nu het beestje een naam heeft kan ik misschien eindelijk bijna 20 jaar wel een efficiente behandeling vinden'. Weet nu nog steeds niet wat ik ervan vinden moet. Weet wel dat ik sinds een maand of drie een behandeling, sorry training moet ik zeggen waarin ik voornamelijk vaardigheden leer om om te gaan met mijn symptomen van Borderline. Ik hoef denk ik niet te vertellen hoe ongehoord moeilijk het is om nieuw gedrag aan te leren, een mes pakken is veel efficienter dan mediteren, participeren of ijsblokjes vasthouden. Het is uiteraard niet efficienter, bij lange na niet!!! Snijden zorgt er bij voor dat (veelal echt ondraagelijk, hoe aanstellerig dat ook mag klinken) de emotionele pijn meteen stopt. Ik ga snel verder deze website bekijken, Wil allleen nog graag kwijt dat ik heel recent een weblog ben begonnen in de hoop dat 't mij helpt en uiteraard de hoop dat 't wellicht anderen (lekker arrogant ook van me om te denken dat iemand uberhaupt geinteresseerd is in mijn verhaal) steun, herkenning, kracht etc kan bieden. Ik vind het niet gepast om 'reclame' te gaan maken voor mijn blog, echter mocht iemand willen weten hoe het heet, laat 't me vooral weten.

Liefs, Nijah

p.s. Gossie, dat ik nog eens op een site een berichtje achter zou laten....dat had ik me in nog geen 100 jaar kunnen voorstellen.
My best thinking got me into trouble...........the way towards a better life lies in an active change in my ideas and attitude.
Nijah | 10-07-2009 | 18:01

Beste allemaaal,

Ik heb een aantal dagen geleden iemand bij toeval leren kennen, ondat ik een kamer wil gaan verhuren.Die vertelde me dat ze aan Borderline lijd.En dat heel lastig is om daar mee om te gaan, het klinkt misschien gek ik had er nog nooit van gehoord.Ze vertelde me wat er dan allemaal in haar omgaat en wat er allemaal kan gebeuren.Ik durfde haar niks te vertellen, maar er kwamen zoveel dingen uit haar mond.Die ik in mijn eigen terug vind,kan het ook zó zijn dat je het heb en het niet weet ?? ik ben bang dat ik zo'n geval ben.Ik heb net een relatie achter de rug van bijna 5 jaar, mijn vriendin heeft 2 kinderen uit een eerdere relatie, en samen hebben we een kleine van 3,5.We hebben heel veel aanvaringen gehad de afgelopen jaren,maar iedere keer kwamen we er weer uit.Als ik dan wel eens kwaad was gooide ik haar alles naar de voeten, en verweet ik haar altijd van alles.Ik wilde dan altijd met haar praten, maar dat kon zij ook niet goed.Dus dan kwam het er weer niet van, en dan zei ik altijd ik ga me best doen.En dat heeft ze zó vaak geloofd.Tot een maand geleden, toen kreeg ik uit mijn werk een smsje.Ik weet dat je heel boos wordt, maar ik ben ervandoor met de kinderen.Pas toen besefte wat ik allemaal had gedaan, het was alsof die 5 jaar in 2 minuten voorbij kwamen.Dit komt nooit meer goed dacht ik, ik had een voorgevoel.En die bleek juist.
Ik ben weken kapot geweest, nu nog steeds.Voor het eerst in mijn leven wilde ik niet meer,ze zijn hier een hele hoge toren aan het bouwen.In mijn gedachte heb ik al gekeken hoe ik er het beste bij kan komen.Maar mijn kleine jongen houd me op de been op dit moment.Maar ik kan ineens geen vader meer zijn, ik heb hem inmiddels 3 weekenden bij me gehad.Ik kan het niet meer ik ben kapot ervan,elke keer als ik hem ophaal, ben alweer aan het afscheid nemen.Daar wordt ik gek van, en dan barst ik af en toe in tranen uit.En dan zegt mijn ventje van 3,5 papa ben je verdrietig,wat moet je dan zeggen als grote kerel.
Ik heb hem afgelopen maandag terug gebracht bij mijn inmiddels ex.Ik heb haar verteld dat ik het niet op kan brengen, zij begrijpt dat niet want ik ben zijn vader.Ja dat klopt, maar ik ga bij het idee geen vader meer kunnen zijn 7 dagen in de week kapot.Al die tijd hebben wij alleen maar sms verkeer gehad, ze wil niet over de relatie praten, alleen over de spullen.En het is beter zó zei nog even.Toen ging er een knop in mij om, als ik geen goede vader ben, prima doe jij het dan maar alleen.Ik heb besloten om de kleine voorlopig niet meer te zien.Als hij bij een vader moet zijn die steeds moet huilen werkt het niet.Dat vind ik op dit moment.Vanaf dinsdag ben ik de aanval ingegaan,ik heb andere sloten in mijn huis laten zetten, er zaten hier nog 2 katten van haar.Die mocht ze tot afgelopen donderdag halen.Ik heb ze in de tuin gezet, zodat ze ze daar kon halen, dat heeft ze gedaan.Ze is heel kwaad over de andere sloten.Maar ik heel kwaad om mijn kind af te nemen met 1 sms.
Ze wil nu haar spullen hebben,ik heb gezegd dat zij en de kinderen eerst uitgeschreven moeten worden op dit adres.Eerder valt er niet te praten, ik heb haar op dit moment klem gezet.Dat weet ik,maar ik ga nu niet meer wijken.Ik kom niet terug op mijn besluiten, ze laat me achter met zóveel vaste lasten.Die ik niet alleen kan betalen,helaas moest het zóver komen denk ik.Ik heb tussendoor wel een traan moeten weghalen,want dan heb ik momenten dat ik er spijt van heb.En dn zie ik mijn kleine jongen voor me (ik hoor heb dan gewoon zeggen, papa heb je verdriet) dan denk ik, papa is op, kapot.En misschien zie papa nooit meer, omdat papa op dit moment niks meer heeft om voor te leven (ja die kleine jongen) maar toen hij bij mij was wilde hij toch steeds naar mama en zijn broer en zus.
Dus papa vergeet hij toch wel, als hij me maar niet ziet.
Ene kant ben ik blij dat ik de persoon heb ontmoet, die mij eerlijk vertelde wat ze had.Andere kant maakt het me zó angstig of ik het nou echt heb of niet.Ik krijg wel het idee,als het zó is en ik had het veel eerder geweten, had ik misschien mijn gezin kunnen redden.Door er over te praten of wat dan ook, maar nu ben ik alles al kwijt.Het lijkt wel de hele dag nacht.
Richard | 11-07-2009 | 20:11

hallo allemaal,

Even een berichtje van mij om te laten weten hoe het met me gaat.
Ik voel me nog steeds niet goed in mijn vel zitten, en de drang om mezelf stuk te maken is erg aanwezig. Afleiding zoeken is zo ontzettend moeilijk dat lukt ook niet de hele dag. Dus dan af en toe maar op de pc.
Ik lees de laatste tijd regelmatig op deze site, hier is herkenning en begrip voor onze lotgenoten. Tegen mij is wel gezegd dat het na je 45 ste minder erg word maar dat vind ik bij mij niet zo.
Ik dank allen die op mijn schrijven reageren en tot de volgende keer.
Doeggg Irma
irma | 15-07-2009 | 21:58

Ik heb al jaren borderliner en heb nooit een vaste relatie gehad. Ik kan echt helemaal gek op een jongen zijn en op het ene moment walg ik van hem. Ik ben bang voor intimiteit. Ik kan niet liefhebben. Alleen mijn dieren. Die kan ik liefhebben. Mijn gevoelen voor hun blijft hetzelfde. Zal ik dat ooit ook bij een jongen hebben?
Cindy | 02-08-2009 | 00:42

Hai Cindy,

Ik weet niet of jij je verdiept hebt in deze ziekte. Maar veel mensen hebben de angst om alleen gelaten te worden, is dat bij jou misschien ook zo?
Zelf heb ik heel erg het zwart/wit gedachte, of alles is goed of het is slecht.

Tot horens en sterkte, Irma
irma | 02-08-2009 | 20:14

Hoi Irma,

Ja, dat heb ik ook heel erg.Ik ben vooral bang dat mijn familie en vrienden mij in de steek laten. Ik kan me niet hechten aan mannen. Het is net of ik mezelf dat niet toelaat omdat ik bang ben om gekwetst te worden. Misschien heeft het ook te maken met mijn mijn verleden.Ik vertrouw ze gewoon niet.Ik ben ernstig seksueel misbruikt en verkracht. Ik denk ook erg zwart/wit.En bij mij zijn mannen zwart ipv van wit. Het ene moment kan ik heel vrolijk zijn en het andere moment weer heel verdrietig.ik wordt zo moe van mezelf.
Cindy | 07-08-2009 | 01:19

Hallo Cindy,

Ja je herinderd jezelf inderdaad in het zwart/wit denken, ik zei laatst al dat het voor mijn in mijn hele leven zo functioneerd. Ik zei al of iemand is goed of heel slecht en dat kan per keer omslaan.
Ook ik heb het één en ander mee gemaakt waardoor ik geen mannen tot me toe laat, maar kan wel goed met ze samen werken dat is dus geen probleem. Als ze maar niet te dichtbij komen en meer willen, dan weer ik ze af.

Ik heb 2 poezen en zou ze voor geen geld willen missen ze nemen me zoals ik ben. In de tijd dat ik nog slechter in mijn vel zat, heb ik ze ook wel zeer gedaan waar ik me schuldeig over voel. Ze konden er niets aan doen dat ik me niet goed voelde.
Maar wat ik in mijn poezen zien is dat ik kan hun van alles kan aan doen maar ze komen steeds weer bij me terug. En knuffelen me nog steeds, intussen doe ik hun geen pijn meer en houd ontzettend veel van hun, en de ene poes kan zo lekker kletsen, in allerlei toontjes weet ze me dingen te vertellen wat ze wil.
Ook ik heb tijden dat ik zooo moe wordt van mezelf dus dat hoort er vast wel bij denk ik dan maar.
Zelf wil ik geen partner ik MOET er niet aan denken, het is vast moeilijk maar neem de tijd om eerst tot rust te komen en als het zo zijn moet kom je vanzelf iemand tegen die JOU waard is.

Ik hoop dat ik nog eens wat van je hoor dat zal ik leuk vinden.
Verder wens ik jou veel sterkte Cindy
irma | 07-08-2009 | 08:29

Hallo Irma,

Dat pijn doen van je dieren heb ik toen ik in de pubertijd zat ook soms gedaan. Ik voel me er nog schuldig over.Schaam me er zelfs over. Niet dat ik ze mishandelde zo ofzo..maar net genoeg dat ze even piepte.Ik deed dat vooral om mezelf pijn te doen vooral als ze je met die trouwe onschuldige ogen aankeken.Want ik vond het verschrikkelijk om mijn lieve hondje pijn te doen.(Moet er gewoon weer om huilen als ik dit schrijf)Ik kon nergens heen met mijn emoties en gevoelens die ik op dat moment had en iedereen in mijn buurt moest het ontgelden. Vooral degene van wie ik het meest hield.Ik sneed mezelf om anderen zoveel mogelijk te sparen. Diepe wonden die in het ziekenhuis gehecht moesten worden.Ik kon mijn pijn, verdriet en woede niet uiten. Ik heb dat van huis uit nooit geleert en als vrouw zijnde mocht dat ook niet. We hadden thuis een dominante vader en vrouwen moesten onderdanig en volgzaam zijn. Een eigen mening hebben was verboden.
Nu gaat het een stuk beter dankzij therapie maar ik heb nog een lange weg te gaan. Mijn klein popje is dit jaar 11 jaar geworden en mijn allerliefste vriendin. Als ik verdrietig was likte ze mijn tranen van mijn gezicht en ging ze tegen me aan liggen. Zij heeft me ,in tegenstelling tot anderen, nog nooit in de steek gelaten.

wat mannen betreft...daar ben ik op het moment nog hellemaal niet klaar voor en ik weet niet of ik er ooit klaar voor zal zijn.

Ik wens je veel sterkte.
Cindy | 08-08-2009 | 01:03

Hoi Cindy,

Misschien lijkt het je wat om op msn wat verder te kletsen, dit kan onder irma-kim@live.nl tot horens?

Groetjes Irma
irma | 09-08-2009 | 19:18

Hai Benjamin en cindy

Ik ben benieuwd hoe het jullie vergaat. Met mij niet zo geweldig
ik heb me voor een aantal weken terug beschadigd, met als het gevolg hup weer naar het zietenhuis. Het was heftig hoorde ik al snel, van de ene z-huis ging ik naar de andere ZH.
Ik weet zelfs niet eens dat ik me beschadigd had, dit zijn vooral beangstige tijden. Ik weet nooit wanneer het weer toe slaat.
Graag zou ik van jullie willen weten of jullie ook wel eens zo iets hebben meegemaakt?
Ik bedoel dan het beschadigen zonder dat je er iets van weet, hoe pakken jullie dat aan?
Nu probeer ik de draad weer op te pakken met mijn actviteiten b.v activiteitencentrum, de vissen en mijn poezen en de wandelingen en natuurlijk niet te vegeten mijn pc.

Verder ben ik ook druk onder de verhalen van de andere lotgenoten en wens een ieder veel steun en een luisterend oor toe. Want dan ontbreekt het nog wel een aan bij de hulpverlening. Groetjes
Irma | 13-08-2009 | 06:03

Daar zat hij dan op een bankje, uitgeput en machteloos, met zijn handen in zijn haren, te staren in een leegte die er voor voorbijgangers uitzag als een normaal bos met bomen zoals je ze overal ziet.
Ik heb het nu over mezelf, een jongen van 18 jaar en 236 dagen volgens onze kalender. Inderdaad ik tel in dagen aangezien ik van dag tot dag leef. Het is nu dinsdag of woensdag of is het al zaterdag? Ik vraag het me af, ik heb al weken geen besef meer van de tijd, niet dat het nodig is want ik heb nu geen therapie ga ook niet naar school en ben voor 100% afgekeurd voor werk, dus ik heb toch niks te doen.
Ik rek me een keer uit, leun achterover in het bankje en ademhaal nog eens diep. Ik denk na over hoe ik hier ook alweer terecht ben gekomen. Ik ben het allemaal even vergeten. Ik zoek in mijn zakken naar een half verfrommelt pakje sigaretten, na een tijdje zoeken vind ik het en steek ik mijn laatste sigaret op.
Afgelopen weken waren zwaar en hebben me aan het denken gezet, waarom en hoe ben ik beland op de plek waar ik nu ben? Wat heeft er voor gezorgd dat ik zo ver achteruit ben gegaan of ben ik er juist beter op geworden? Ik vraag mezelf af waarom ik nu al op mezelf woon terwijl ik weet dat ik het emotioneel niet red. Hoe ben ik in hemelsnaam hier terecht gekomen.
Ik word afgeleid door brandende pijn aan mijn vingers, ik zat zo diep in gedachte dat ik niet eens merkte dat mijn sigaret was opgebrand. Ik kijk even rond en dwaal weer af met mijn gedachte. Ik probeer mijn toekomst voor te stellen, maar kom niet verder dan dat ik ooit wil samen wonen en een trotse vader wil zijn van twee dochters of toch maar een zoon, vroeger kon ik veel meer bedenken maar er gebeurt zoveel tegenwoordig dat ik het te druk heb om af en toe stil te staan bij mijn toekomst. Ik dwaal verder af en beland bij de dag dat ik te horen kreeg van mijn therapeute dat ik Borderline had, ik had er wel meer van gehoord en wist er veel over. Ik ging er namelijk al tijden van uit dat ik Borderline zou hebben, alle symptomen alle trekken, als ik er over las leek het net alsof ik een artikel over mezelf aan het lezen was. Gelukkig heb ik de acceptatie periode gehad en leef ik iedere dag met de gedachte dat ik Borderline heb, in mijn achterhoofd. Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, en heb zoveel vragen in mijn hoofd. Hoe ben ik toch gekomen aan Borderline en hoelang heb ik het al? Is het aangeboren of heb ik het later gekregen? Ben ik daarom altijd gepest en ben ik daarom altijd een buitenbeentje geweest? Of heeft dit juist weer met iets anders te maken?
Ik denk aan mijn jeugd, aan alle pieken en dalen, vernederingen en complimenten, geluk, verliefdheid en blijdschap, het gevoel van haat, wrok en boosheid, maar vooral de verdriet, wanhoop en angst die ik gekend heb. Wat zijn er toch veel emoties die ik al ken. Aan de ene kant ben ik er blij om dat ik zoveel emoties heb leren kennen en dat ik ze deels beheers, maar aan de andere kant niet blij dat ik ze extremer ervaar als anderen, dat ik er sneller de controle over verlies en er mezelf helemaal in kan kwijt raken. Dat is een reden waarom ik er niet veel over praat met anderen, ze zullen me toch niet begrijpen, ik ben immers altijd een buitenbeentje geweest een mafketel die zijn vrienden te danken had puur en alleen door zijn idiote gedrag en grappen. Echte vrienden heb ik helaas nooit echt kunnen maken, mensen vonden me namelijk nogal raar en begrepen mijn manier van denken niet. Nee, mijn schooljaren waren niet zo als ik ze gewenst heb maar kan ze helaas niet overdoen ook al zou ik dat graag willen. Het zelfde geld voor de rest van mijn jeugd. De vroege scheiding van mijn ouders en dan het heen en weer geslingerd worden met mijn broertje tussen twee huizen in. De ene dag woonde je daar de andere dag daar, het was een zware periode. Mijn moeder die een andere vriend kreeg en verhuisde naar een andere stad terwijl ik door omstandigheden bij mijn vader kwam te wonen. Mijn broertje verhuisde mee met mijn moeder waardoor ik hem veel minder zou gaan zien, aan de ene kant geen probleem want we vlogen elkaar dagelijks in de haren, hij was verbaal sterk en ik liep vaak in zijn schaduw. Ikzelf was verbaal niet sterk en loste de ruzies uit onmacht lichamelijk op.
Mijn zus zag ik maar een paar dagen per jaar, zij woonde bij mijn biologische vader in het noorden van het land. Daar woonde ook al mijn familie die ik nog nooit had gezien of gesproken, tenminste ik was toen te jong dat ik het me niet kan herinneren. Mijn zus was mijn enige maatje, ze was het zelfde als ik, dacht het zelfde als mij en leek qua uiterlijk op mij, alleen was zij ouder en was ze een meisje. Met haar ging het ook niet zo goed en kwam bij mijn moeder te wonen, zij bleek Borderline te hebben en ons gezin leed daar erg onder. Ze werd door alles wat er gebeurd is uit huis gezet en ging weer bij mijn biologische vader wonen. Nu zou ik haar alweer zelden zien.

Zo veel gedachtes is mijn hoofd dat je haast zou denken dat mijn hoofd een keer zou gaan bezwijken. Zoveel dingen die ik niet snap of graag over zou doen. Zo veel fouten in mijn leven die ik heb gemaakt. Dingen die ik tegen beter weten in gedaan heb. Ik had graag school afgemaakt, graag de contact onderhouden met mijn ouders. Ik had gewoon mijn baantje moeten houden en het niet moeten verwaarlozen.
Ik heb van bepaalde mensen en dingen afstand genomen waar ik achteraf veel spijt van heb. Waarom heb ik al deze keuzes gemaakt? Mijn moeder stond ondanks alles voor me klaar en toch koos ik de contact te verbreken. Het zelfde geld voor mijn vader en mijn leven dat ik daar had, gewoon op een dag ineens allemaal weg. Het ging eerder zo goed op school, ik maakte alles, was de beste van de klas en dan op een dag besluit je niet meer te komen. Ik ging niet naar school, het veroorzaakte veel stress en vond het niet meer leuk. Ik had het gewoon kunnen afmaken maar waarom ik het niet deed, vraag ik me soms nog steeds vaak af.
Ik ben zo verward, voel me zo eenzaam en machteloos. Is mijn leven dan allemaal zo gelopen door mijn eigen gedrag, heb ik het allemaal zelf verkloot? Komt het door de opvoeding die ik heb gehad of door de dingen die ik heb meegemaakt? Waarom voel ik me zo anders als andere mensen en waarom heeft niemand dat meegemaakt wat ik ook heb meegemaakt? Het zou zoveel schelen als anderen me zouden begrijpen, konden helpen met mijn nachtmerries en gedachtes. Ik raak helemaal van slag als ik aan mijn jeugd denk, de traumatische ervaringen, het geeft me een wanhopig gevoel. Toen ik klein was zoveel therapie gehad dat voor geen meter hielp. Toen ik vorig jaar opgenomen moest worden voelde dat als verraad van mijn ouders, ze hadden me er ingeluisd ik wist het zeker. Ze zijden dat ze van me hielden en dat ze me nooit ergens achter zouden laten. We zouden er alleen maar op gesprek gaan en toch moest ik er blijven, ik raakte alles kwijt. Mijn vriendin dumpte me, vrienden wouden niks van me weten, mensen vonden me gek en daar voelde ik me onveilig.

Zoveel gedachtes in mijn hoofd, alles door elkaar dat ik er geen logisch verband in kan vinden. Ach ja, ik heb veel aan mijn hoofd de laatste tijd en heb weinig tijd gehad om eens te gaan zitten en na te denken. Ik sta de laatste tijd weer aan een randje van een dal waar ik het liefst niet in belanden wil. Het werd gewoon weer even tijd dat ik even goed ging nadenken, alles op een rijtje zetten en proberen te voorkomen dat ik in het diepe dal terecht kom.
Ik heb niet veel pieken in mijn leven gehad, maar ik koester deze wel. De dalen die ik heb gehad waren heel diep en kwam er zelf nooit zonder dat ik geholpen werd. Nu ik hier weer aan het randje sta ben ik bang, ik wil niet nog eens zo zwaar onderuit gaan. Ik ben veel mensen kwijt geraakt in zulke periodes. Ik vertelde niet hoe het met me ging en deed alsof alles gewoon goed was. Mensen zagen wel aan me dat er dingen aan de hand waren. Ik droeg een masker omdat ik niet wou dat anderen mijn ellende zouden zien. Mensen begonnen aan me te twijfelen en begonnen te roddelen. Om ze niet kwijt te raken begon ik te liegen, aandacht te vragen door verhalen te overdrijven. Hierdoor kreeg ik meer vrienden en begon te genieten van de aandacht en profiteerde er van. Mensen begonnen toch te twijfelen aan mijn verhalen. Ik vertelde niet tegen iedereen het zelfde verhaal dus sprak ik mezelf vaak tegen. Doordat ik me vaak tegen sprak moest ik mezelf weer corrigeren met nieuwe leugens om de vertrouwen terug te winnen. Zo kwam ik in een leugenachtig en manipulatief wereldje waar ik niet uit zou kunnen komen zonder iedereen kwijt te raken.
Relaties liepen niet super, was helemaal verliefd op iemand en na een paar dagen was alles over. Als die gene zich aan me had gehecht en de toekomst voor ogen zag gaf ik het op. Ik dacht veel te zwart wit, het is toch niet normaal als je smoorverliefd op iemand bent, voor die gene vechten en dan na een paar dagen of weken gewoon geen gevoel voor haar te hebben? Dit gebeurde niet bij één relatie maar bijna bij alle relaties. Als mijn vriendin me verliet omdat het niet goed boterde tussen ons, was ik helemaal van slag terwijl ik toch al geen gevoel meer voor haar had. Toch at en dronk ik dan dagen niet en lag ik te shaken op de grond van verdriet, intense verdriet zoals veel mensen het niet eens kennen. Ik begon mezelf dan weer te snijden en als ik in de spiegel keek walgde ik van mezelf, ik vond mezelf gehandicapt, geestesziek. Ik maakte de relatie zelf kapot en toch voelde ik me diep ellendig. Ik was bang om alleen gelaten te worden, om geen aandacht en liefde meer te krijgen zoals ik gewend was. Ik hield niet meer van haar maar wel van de aandacht hoe gek het ook klinkt.
Ik had al een paar pijnlijke relaties achter de rug en kreeg sinds tijden eindelijk weer een vriendin. Ik vocht voor haar en deed alles voor haar. Er waren veel dingen waarmee ze me pijn deed, maar ik vergaf het haar iedere keer weer, ik wilde haar niet kwijt. Ze belandde met 2 jongens in bed en ik betrapte haar, ik ging kapot. Ik stond daar aan de deuropening te kijken en ze durfde me met een lach te vertellen dat het niet was zoals het leek. Zoiets doet zoveel pijn, een meisje waar je zielsveel van hield en voor door het vuur ging. Ik zat voor haar op mijn knieën en deed alles wat mogelijk was. Dan word er zo iets gedaan en je ziet je leven in duizend stukjes vallen. Om haar heb ik intense verdriet gehad, veel pijn en ben veel kilo’s kwijt geraakt. Ik weigerde te eten en te drinken, voor mij was de wereld vergaan. Het heeft me een jaar gekost om weer vertrouwen te krijgen in andere mensen. Na dit zware jaar kreeg ik een nieuwe vriendin, hier leek in de eerste instantie niks mis mee te zijn, ze was aardig en leuk. Helaas verloor ik al mijn gevoelens voor haar toen ik een meisje ontmoette waar ik gelijk smoor verliefd op geworden was. De eerste keer dat ik zo erg verliefd was, zij had het zelfde bij mij en we spraken zo nu en dan af. Mijn vriendin waar ik al een tijdje niks meer voor voelde las de msn gesprekken van mij en was laaiend. Dreigde mijn hele leven kapot te maken en gooide alle gegevens van het meisje waar ik zo verliefd op geworden was weg. Ik had niks meer, geen telefoonnummers, geen msn, geen mailtjes en geen gespreksgeschiedenis. Ik verloor mijn controle over mezelf en kwam in een dal. Na twee maanden vond ik pas de moed om het uit te maken en verliet haar.
Na veer speurwerk vond ik het email adres van het meisje waar ik voorheen zo erg verliefd op was, ergens op internet en zocht weer contact met haar. Ze schrok en was niet blij dat ik zo haar leven weer in kwam wandelen. Ik snapte het wel maar wou haar niet alweer kwijt, mijn ex nam haar van me af, ik koos er niet zelf voor om alle contact te verbreken. Na een tijdje was voor ons beide al het gevoel weer terug, we besloten om aan een relatie te beginnen. Dit was de mooiste relatie uit mijn leven, haar ouder vingen me op als een eigen kind. Ik sliep daar, at daar en was goed voor hun dochter. Ik kon mijn hart luchten bij haar ouders. Na een tijdje liep het niet zo lekker meer zoals het eerst liep. Mijn ex begon zich te bemoeien met onze relatie. Ik had twee vrienden aan wie ik alles vertelde, de tijd en datum dat ik bij mijn vriendin was, alles. Alles wat ik mijn vrienden in vertrouwen vertelde werd doorgespeeld aan mijn ex, zij maakte hier gebruik van. Ze stuurde mijn vriendin mailtjes en brieven, met daar in dagen en tijden dat ik bij haar geweest zou zijn, ze paste precies tussen de tijden in dat ik bij mijn vriendin was geweest. Mijn ex maakte dus mijn relatie kapot, mijn vriendin vertrouwde me niet meer en we kregen veel ruzie. Ik had iedere dag zoveel verdriet. Nog nooit had ik liefde en aandacht gehad van ouders nog nooit was ik zoveel verwend en had ik zo’n fijn leven. De moeder van mijn vriendin was de enige die me geloofde, ik zat namelijk dagelijks huilend bij haar. Mijn ex deed er alles aan om de relatie kapot te maken, ik deed er alles aan om de relatie niet kwijt te raken. Helaas kreeg ik mijn vriendin niet meer overgehaald niet meer overtuigd dat mijn ex haar bedroog en tussen onze relatie aan het stoken was.
Na een tijdje kwam de moeder van mijn vriendin achter een foutje van mijn ex, ze maakte een fout met de tijden en datums zodat ze door de mand viel. Ik was zo gelukkig dat mijn vriendin me eindelijk weer geloofde. Ondanks alles had onze relatie een te grote breuk gekregen, we hadden te veel gehuild en te veel pijn gehad, dat ze voor zich zelf koos en me verliet.
Sinds die tijd heb ik voor haar gevochten en gedaan wat ik kon. Ze Miste me dagelijks en mailde en sms’te mij haar gevoelens voor me. Zodra ik haar terug mailde met mijn gevoelens voor haar werd ze boos en zij dat ze dat er niet bij kon gebruiken. Ik snapte er niks van en had er veel moeite mee. Als ik haar foto’s zag was ik helemaal in de wolken en moest ik huilen omdat ik haar miste. Na een tijdje ruzie met haar gehad te hebben mailde ze mij foto’s van ons zoenend, ik viel van shock van mijn stoel en heb er dagen om gehuild. Ik vond het zo gemeen, ze deed me pijn door alles terug te halen door al haar gevoelens te vertellen, maar als ik wat zij was ik haar weer kwijt.
Nog steeds neemt ze eens per maand contact met me op en zegt ze dat ik alles voor haar ben, dat ik de jongen ben met wie ze kinderen wilt. Ze maakt me helemaal gek, zodra ik verliefd werd verbrak ze alle contact met me en nam pas weer een maand later contact met me op. Ze deed me zo veel pijn en kwetst me elke keer weer. Het was de enige relatie waarin ik nooit gelogen heb. Zij was het meisje voor wie ik vocht met heel mijn hart, zonder dat ik ooit gevoelens voor haar verloor. Nog steeds ben ik bang haar te verliezen telkens als ik haar spreek. Iedere relatie die ik kreeg na de relatie met haar miste te veel dingen, de liefde en aandacht, het begrip, de ouders, het meisje, echt alles gewoon. Relaties ben ik snel beu en gaan vaak verkeerd.
Mijn leven liep niet op rolletjes, ik zag mezelf langzaam afglijden. Ik voelde me ontzettend eenzaam iedereen verliet me. Ik ging langzaam kapot door mijn eigen gedrag, veel heb ik onbewust zelf aangericht, verder werd ik altijd gepest en geslagen, mishandeld en misbruikt. Door alle Geestelijke mishandeling ging ik kapot. Iedere dag horen van je moeder dat nooit iemand van je gehouden heeft en zal houden, dat ze je haat en dat je een ongelukje was. Dit zijn woorden die altijd bij me gebleven zijn, als ik droomde hoorde ik ze. Ik heb jaren lang nachtmerries gehad, iedere dag het herbeleven van mijn jeugd. Ik kon de pijn voelen, voelde hoe ik aan mijn haren werd gesleurd, van de trap af werd gegooid. Ik werd iedere dag geschopt en geslagen door mijn bloedeigen moeder. Op school werd ik ook iedere dag geslagen en gepest, ik had rood haar dus was een makkelijk slachtoffer. Ik zag er niet uit vroeger, uitgeleefd en onder de wonden en blauwe plekken. Als de blauwe plekken niet van mijn klunzigheid waren, waren ze wel van de mishandeling of van het dagelijks in elkaar geslagen worden op school. Ik werd tot veel jaren daarna iedere nacht nog steeds schreeuwend en huilend wakker in een bed kletsnat van het zweet. Die jaren dat ik het heb meegemaakt was genoeg, maar het achtervolgde me nog tot mijn zestiende iedere nacht. Het zorgde er voor dat ik een psychose kreeg. Ik sliep overdag en niet meer ’s nachts, ik was bang geworden in het donker. Als iemand me een schouderklopje wou geven, dook ik in één, ik was doodsbang om geslagen te worden. Zelfs op een oudere leeftijd werd ik gepest puur om het fijt dat ik weg dook als iemand zijn hand uit stak. Ik heb jaren lang dagelijks gehuild in een hoekje van mijn kamer. Ik praatte tegen mijn knuffels, dat waren mijn enige vrienden. Als een kind met knuffels praat is dat geen probleem. Ik praatte nog met knuffels tot mijn veertiende, dat is geen normaal gedrag. Op jonge leeftijd ben ik seksueel misbruikt door een veel oudere jongen. Hier heb ik veel moeite mee gehad en kon het niet verwerken. Iedereen wist het omdat iemand ons gezien had, ik werd overal gepest en ben altijd uitgescholden voor homo.
Ik was dan wel erg vrouwelijk maar absoluut geen homo. Ik ben gewoon nooit een hater geweest, want ik weet wat haat is. Ik zou niemand negeren, want weet hoe het is om genegeerd te worden. Ik weet wat pijn is en zou dat nooit iemand aan willen doen. Daarom vocht ik nooit terug als ik geslagen werd, ik had geen schijn van kans om te winnen. Ik hield niet van sport want mocht nooit mee spelen. Ik ging alleen maar om met meisjes omdat alleen hun voorzichtig met me deden. Ik ben altijd een buitenbeentje geweest, niet een homo.
Joy >> | 14-08-2009 | 17:08

ik voel me shit.
Irma | 27-08-2009 | 03:36

Ik heb inmiddels alle verhalen gelezen.
Ik herken mezelf van vroeger wel in de verhalen, maar op dit moment voel ik me heel anders. Beter.
Dit heb ik grotendeels te danken aan de Linehan (therapie). Daar ben ik momenteel mee bezig en het werkt echt hartstikke goed. Daarom wilde ik dat even aan jullie kwijt.
Verder wens ik jullie veel sterkte.
Iris | 27-08-2009 | 19:38

ik ben weer thuis!
irma | 02-09-2009 | 00:42

Hai allemaal,

Pffftttt een moeilijke periode achter de rug. Na verschillende beschadigen naar het ziekenhuis en dan weer 'geholpen'. Naar huis en het ging al snel weer mis met als resultaat opname in het ziekenhuis voor een paar dagen. Ik wil er niet veel vsn vertellen omdat ik me nog steeds niet echt goed voel. Ik doe zo mijn best, ik zoek afleiding verzorg mijn dieren. Heb gesprekken met de verpl en anderen maar voel me nog rot en word er zooooo zat van. Wat hoe moet ik verder, ben wel bezig met mijn dingen en blijf maar met één ding bezig in mijn hoofd en dat is beschadigen. Het blijft maar in mijn hoofd rond tollen.
Iemand in mijn omgeving liet me weten dat ze blij was dat ze me nog kon zien en samen nog konden lopen, wat we wel vaker deden.
Ik was daarmee overdonderd en had dat niet verwacht ze mocht me een klein hoeraatje ging door mijn hoofd en moet dan weer spontaan huilen. Ze vond me belangrijk, ongelooflijk.
Tranen gaan over mijn wangen, een 'vreemde' vond me belangrijk en mijn eigen fam. niet. Irma
irma | 09-09-2009 | 23:48

Geen succes verhaal: Ik vind het knap dat velen van jullie nog zo positief kunnen denken/reageren. Zelf heb ik een (lang) psychiatrisch verleden en heb langdurige intensieve therapie gehad. Naar mijn mening waren de therapeuten zwaar inkapabel aangezien ze mijn BPS niet (h)erkenden maar mij te kak zetten tegenover andere clienten. De diagnose is uiteindelijk 2 jaar geleden gesteld. Mijn vertrouwen in de 'behandelaars' is over. Ik ben nu 37 en fantaseer over wraak. Ik merk bij mijzelf aan alles dat er een zware depressie aan komt en hoop dat ik hierdoor niet mijn werk kwijtraak of opnieuw tot een TS kom. Dit gevoel wil ik niet, maar het is zó sterk.
Micha | 13-09-2009 | 18:43

Micha, ik begrijp je goed maar wens je veel sterkte.
irma | 13-09-2009 | 20:33

Vandaag kan ik niet op gang komen. Ook ik herken mezelf in jullie verhalen. Ik vind het moedig dat jullie dit allemaal durven te schrijven. Ik ben altijd bang dat iemand dit leest die me kent en me dan veroordeelt!
Maar goed, Irma, Micha, Joy, ik wil jullie heel veel sterkte wensen, en ik vind jullie heel bijzonder. Soms denk ik wel eens dat 'wij borderliners'meer echt in het leven staan dan anderen. We hebben gewoon allemaal veel meegemaakt. Anderen die dit niet hebben of kennen hebben daardoor ook minder emoties. Logisch.
Zelf heb ik ook het een en ander meegemaakt, traumatisch verleden, opnames. Ik kan er niet eens goed over praten, dan ben ik dagen van slag.........
Vandaag ben ik erg verdrietig en kom ik niet zo goed uit die bui.
Ik ben nu in de 40 heb drie kinderen, en de jongste, een puber krast zichzelf ook zo af en toe.

Dat maakt me zo verdrietig!!! komt dat door mij???
Ze is nog maar 12!
Maar, ik weet niet of dat bij jullie zo is, ik geloof in God. Ik geloof dat Jezus Christus, de Zoon van God is en echt heel veel van me houdt!
En ik merk ook als ik de bijbel lees dat ik daar heel veel troost en begrip uit haal.
Wisten jullie dat David bijvoorbeeld uit de bijbel waarschijnlijk in onze tijd ook borderline zou hebben??
En juist van David hield God zoveelo! DAt bemoedigt me weer heel erg.

Toch heb ik het nu heel moeilijk. Vorig jaar aan een flinke hernia geopereerd. Nog veel zenuwpijn in mijn been. Deze week was ik bij een revalidatiecentrum voor de pijnpoli voor het eerst.
En ja hoor, daar kwamen de vragen al over je psyche: ik wil niet dat mensen mij beoordelen naar mijn psyche!!
Ik heb dus geweigerd echt iets te vertellen. Dat vonden ze ook niet zo erg.
Toch merkten ze wel dat ik ánders reageerde dan anderen en werd al gauw duidelijk dat ik vaak hard ben voor mezelf, voor mijn rug en dat ik daardoor niet goed revalideer. En ik nog steeds pijn heb aan mijn rug en been.
Toen ze iets vroegen over mijn ouderlijk gezin of mijn kinderen moest ik ineens huilen, daarna was ik boos op mezelf en dwong mezelf om grapjes te maken. Niemand zal zien dat ik iets niet aankan!!
Ben veel te bang dat mensen me lastig gaan vinden en het contact verbreken.
Herkent iemand dit????

Ik wil geen vriendinnen meer, ik heb altijd wel ergens moeite mee, zo lijkt het, en iedereen lijkt zo nuchter om mij heen. Stappen uit bed, doen hun ding, drinken koffie etc.
En ik vecht vaak sóchtends al zo met mijn huilbuien dat ik die dag niet echt tot iets kom, ook al heb ik een schema.
Ik wil DAN EIGENLIJK ALLEEN MAAR PRATEN EN HUILEN EN EEN SCHOUDER EN BEGRIP!!

Maar ja, dan ben ik weer lastig......................
Ik zou het erg fijn vinden als er iemand reageert. Soms voel ik me alleen. Ondanks dat ik weet dat God altijd bij me is!
groetjes en veel liefs voor iedereen.

Mies
mies | 18-09-2009 | 11:19

hoi mies,

veroordelen op iets dat bij je hoort, is zwaar want dat geeft een gevoel van onbegrip.weet je dochter dat je persoonlijke problemen hebt? zou het daar invloed op kunnen hebben? ik vind het mooi dat je zegt dat je steun vind uit de bijbel. praten is wel erg belangrijk, en dat er iemand is die naar je luistert. ik vind het niet lastig als je er veel over praat, hoe kun je het anders verwerken?

succes met alles en Gods zegen
Karen | 21-09-2009 | 13:19

Hallo

Ik vind het een rot dag, ben jarig en heb nog niets gehoord van mijn fam. Dan vraag ik me af of ik hun wel intereseer, als ik er niet ben missen ze me toch ook niet.
Irma | 23-09-2009 | 18:04

hallo allemaal
ik heb zelf ook borderline en ik vind dingen terug en herkening
ik vernietig ook mezelf en als er veranderingen optreden waar ik niks mee kan of een relatie ggat stuk dat is ook gebeurd en ja ik vind het leven lood zwaar maaar begrip krijgt je niet alleen rare blikke van heb je haar weer maar ik heb al diverse pogingen onder nomen maar zelf dat lukt niet iets houd me tegen
mmar ik vind het wel knap dat julli je verhaal kunnen uiten ik heb zelf de curcus ers gedaan.groetjes monique
monique | 03-10-2009 | 17:45

Goedenmorgen allemaal.
ik heb de verhalen gelezen en herken er veel van.ik heb zelf geen bordeline maar mijn schoonzuster wel en ben erg met haar begaan.mijn schoonzuster is 33 jaar en woont in een woongroep.regelmatig verbrand ze zichzelf of erger nog.ook is ze zoms onhandelbaar als ze depresief is en dan doet ze dus dingen die wij mensen zonder bordeline niet altijd begrijpen.na zo een laatste vreemde zet van haar moest zij op het matje bij de leiding komen,en daar werd haar medegedeeld dat zij voor 48 uur uit de woongroep wordt gezet,gewoon op straat zonder geld of zonder hulp en begelijding.en daarnaast werd haar ook nog eens medegedeeld dat bij een volgende keer zij zou worden overgeplaatst naar een gesloten inrichting.dus inplaats dat zij hulp krijgt bij haar problemen wordt zij dubbel getraft.wij begrijpen niet dat iemand met bordeline zo maar op straat kan en mag worden gezet en dat terwijl deze mensen toch zorg nodig hebben.en nu hoor ik u denken dan moet deze dame wel iets verschrikkelijks gedaan hebben,en dat is ook zo in de ogen van de leiding.ze heeft namelijk haar medicijnen aan een mede patient gegeven en darnaast heeft ze wat geld gestolen.natuurlijk valt dit niet goed te praten maar om daar iemand 48 uur de zorg voor te ontzeggen gaat wel heel erg ver.natuurlijk kan ze bij ons terecht maar wij kunnen haar niet de zorg geven die zij nodig heeft,en daarnaast is het voor ons een zware belasting maar we doen het met liefde.in onze ogen is het niet te bevatten dat een direkteur besluit om iemand met bordeline zomaar op straat te zetten,en te dreigen met opsluiting in een gesloten inrichting.wij waren altijd van mening dat een zorginstelling er was om zorg te verlenen maar daar heb ik nu een hard hoofd in.

m v g arno
arnold | 06-10-2009 | 11:09

Beste lotgenoten,

Ik ben van mening dat wij allemaal een setje klote kaarten hebben gekregen toen we op deze aardbol werden gedropt.
Wat vinden jullie?
Opgezadeld met de heftigste persoonlijkheidsstoornis die bestaat.
Alsof het nog niet genoeg is dat we ons elke dag KUT voelen, hebben we ook nog eens de gewoonte om situaties zo te vervormen, op te blazen en uit de hand te laten lopen dat KUT nog KUTTER wordt.
Zoals: ruzie krijgen met een geliefde
en dan bang zijn om verlaten te worden waardoor we ons maar weer gaan snijden waar we ons schuldig over voelen, onze geliefde zien huilen omdat wij onszelf pijn doen, deze boos op ons worden,waardoor we ons nog kutter voelen.... herkent iemand dit???
Alles is altijd EXTREEEEM.... bleh!
je altijd eenzaam voelen. Het lijkt alsof je op eiland zit en je kunt iedereen om je heen zien. Ze lachen en hebben lol en lijken gelukkig. En jij zelf zit op een eiland, kan er niet vanaf en niemand kan erbij.
Je wil het zo graag, alles met iemand delen, maar je durft je niet open te stellen. Stel je voor dat ze je nog meer pijn doen. Dat ze erachter komen wat voor monster je bent. Dat ze niet meer van je houden.
Snapt iemand hoe het voelt om die donkere wolken boven je voelen. Bang te zijn voor de dusiternis waar je in wordt gesleurd? Dat je op een dag de uitweg niet meer kan vinden. Dat alles alleen nog maar rot en zwart en vies en zwaar is?

JAAAA!
Er zijn anderen die het snappen.
Ik heb de VERS training gedaan. HET HELPT!!! als je ervoor openstaat, echt het helpt. Sta ervoor open, want wat is je alternatief???? je kut voelen. maar dat doe je toch al.
Weet je dat wij, BL-ers, de grootste kans hebben op overlijden aan zelfdoding????
Dus wat let je om je open te stellen voor een training of een therapie? het kan alleen maar beter worden! toch?

(even over zelfdoding: Ik ben trouwens heilig overtuigd van het feit dat we reïncarneren. Niet omdat ik zo heilig ben of zo gelovig. Denk hier maar eens over na:
Het leven is een leerschool. Vergelijk het met een Game op de PSP. Elk leven is een level.
Je begint met Level1. Dan is alles nog makkelijk. je speelt de Level uit(gaat naar de hemel/nirvana of whatever. Komt terug in Level2. daar is het al iets moeilijker. zo ga je door en door. Telkens een level omhoog, telkens een moeilijker spel. Als je een level niet goed doorkomt, kun je kappen. Je PSP uitzetten of je level opslaan. Als je daarna weer door wil spelen moet je dus oftewel van voor af aan beginnen, oftewel doorgaan op de level waar je was gebleven.
IK denk dat ik op mijn hoogste en laatst level bezig ben. Mijn level is moeilijk, echt vet moeilik. En de enige reden dat ik mijn PSP niet uit zet, is dat ik niet het risico wil lopen dat ik opnieuw moet beginnen of mijn level over moet spelen. Ik ga door en als ik uiteindelijk mijn rust op de natuurlijke manier heb gevonden, dan blijf ik boven en kom ik nooit meer terug!)

Ik heb de liefste, warmste, mooiste vrouw van de wereld aan de haak geslagen.SMOORVERLIEFD!!! en ja, zij is ook van de
BL-club. Ze herkende zo veel van zichzelf in mij. Twee borderliners in 1 huwelijk. Dat is niet makkelijk, maar ook niet onmogelijk. we gaan er voor. Want het leven is niet alleen maar kut. Ik dacht niet dat ik ooit iemand zou vinden die van mij zou blijven houden, zelfs als ze mij op mijn ergst, mijn lelijkst, mijn monsterlijkst had meegemaakt. Maar ze is er nog en ze blijft er altijd.
Zij heeft dezelfde angsten die ik heb. We delen alles met elkaar. Als zij tegen mij zegt 'ik vind je niet meer leuk' dan weet ik dat het haar BL is dat praat, niet zij zelf. Als ik tegen haar zeg dat ze een terign hoer is en dat ze op moet tiefen, dan pakt ze me vast en zegt dat ik haar niet weg kan duwen.
We gaan onze ziekte samen te lijf. Want wat wij doen en zeggen, dat is onze BL. Dus lieve lotgenoten, vergis je niet. Jij bent meer dan alleen je BL! En je BL kan over gaan. Minder worden. Niet zo overheersend zijn! Je kan genieten van je leven. Van de liefde. ZOnder al die angsten. Zonder die kut gevoelens. Gewoon omdat ieder mens het verdiend! het ligt voor ons klaar, we moeten onszelf alleen de toestemming geven om het te ontvangen.

Borderline, of zoals ik het noem BL en Borderline Bullshit (oftewel BL-BS) is heftig. zo'n beetje de heftigste persoonlijkheidsstoornis die bestaat. MAAR... ook de beste te behandelen.

en of je nu wel of niet iemand hebt om het mee te delen, het is altijd de moeite waard om je uiterste ervoor te geven.
Betere tijden staan op je te wachten, hang on 'till you get there...

!!!!!! Tip voor jullie allemaal: ga schema therapie volgen. Dan kun je de dingen die scheef zitten in je, recht (of in ieder geval 'rechter') zetten. Heb je minder last van uitspattingen en kun je waarschijnlijk WEL een meer stabiele en langdurige (liefdes)relatie aan.

Succes!!! nath
nath | 07-10-2009 | 11:54

Na lang wikken en wegen schrijf ik toch nog maar eens.
Ik heb sinds weken gespreken met een geestelijk verzorgster en hebben het ook over het verlies van mijn moeder. Hoe ik er mee om kan gaan, gemakkelijk is het niet.
Ik denk vaak aan haar en dan heb ik veel verdriet, regelmatig weet ik niet hoe ik er mee aan moet. Ik probeer afleiding te zoeken en me niet te beschaigen maar dat lukt me niet altijd.
Ik zou willen dat ik deze aandoening niet had.
Irma | 20-10-2009 | 17:12

Hey iedereen

Ik ben ook een persoon met borderline ik heb een moeilijk verleden achter de rug en doe zelf ook aan zelfbeschadiging ben op het moment niet zo stabiel maar het gaat stukje bij beetje wat beter met me zolang ik niet in dat diepe dal val maar ik geloof wel dat je het zelf in de hand hebt want je moet het tenminste met jezelf doen want je gaat alleen dood en je word alleen geboren hoe hard het ook is!
Geef om jezelf want dat is belangrijk
ik heb alle verhalen gelezen en respect voor iedereen die dit met ons deelt dankjewel hiervoor
als mensen contact met me willen peace_for_people@hotmail.com is me email adres en ik sta zeker open voor anderen mensen en we kunnen van elkaar leren
hou jullie taai
liefs Sanne
Sanne | 23-10-2009 | 22:10

Hallo,

Na een aantal negatieve ervaringen te hebben mee gemaakt. Is eindelijk, na bijna 2 jaar door de geestelijkemangel te zijn door gehaald, het hooge woord is eruit !!! Ik heb (ook) BL !!! Na het hoge woord ben ik alleen nog maar onrustiger geworden. Ik heb me nooit (willen) verdiept in deze 'ziekte'! Nu ik er veel over lees, wordt in banger van mezelf. Heeeeel veeeeel van de symthomen komen zooo overeen van wat er bij mij en met mij gebeurt.
Van de week heb ik een aanmeldingsbrief de deur uitgedaan. Ik wil me vrijwillig laten opnemen. Het gaat zo echt niet meer.
Ik heb een waaaaanzinnig, lieve en geduldige vriend. Om het weekend heeft hij de kinderen uit zijn vorige relatie. Als zij er zijn, dan ben ik weg. Zijn jongste kind heeft nachtmerrie's als ik in zijn buurt ben geweest. Ik ben letterlijk een monster als het te druk wordt en ik het niet meer aan kan. Pillen maken mij loom, maar kan de onrust niet weg nemen. Ik kras mezelf op de bovenkant van mijn beide handen en onder armen. Op de raarste momenten en tijden, begin ik mezelf te verminken. Eten doe ik alleen omzelf te pleasen, niet omdat het lekker ruikt en/of smaakt. Laat mij geen auto rijden als ik onrustig ben, dan ga ik 160 rijden waar ik maar 60 mag. Het zijn een paar symthomen die op dit moment de pan uit rijsen.

Maar .... ik weet dat er betere tijden in de toekomst liggen. Laten we dat allemaal NIET vergeten !!!

Heeel veeeeel sterkte iedereen.
Xsam
Sam | 27-10-2009 | 18:31

iK HEB OOK BORDERLINE EN LEES OVERAL DAT BORDERLINERS ZOVEEL ZIN IN SEX HEBBEN OF ER GEK MEE OMGAAN..wEL IK NIET mIJN VRIEND MAG AL MAANDEN NIET MEER AAN MIJ KOMEN! IK WORDT GEK VAN DE GEDACHTE..HEB ER OOK NOOIT VAAK VAN GENOTEN! OOK AL HEB IK ZOVEEL VRIENDJES GEHAD IN HET VERLEDEN..wat moet ik daar toch mee..mijn therapeut zegt het is een proces van jaren, maar ik kan hem toch geen jaren laten wachten???? Wel snak ik naar passie, die steeds na enkele maanden bij al mijn partners uitdooft! pfff k wordt gek van mezelf..denk ook vaak aan suicide, maar heb mezelf nog maar 1 keer gekrast, dat doe ik niet echt. Als kind strafte ik ook wel mijn dieren, terwijl ik nu een vegetarier ben en opkom voor de rechte van dieren..raar..
vanessa | 29-10-2009 | 12:32

Hallo Vanessa,

SEX, ik moet er NIET aandenken ! Aan mijn lijf geen polonaise !Ik heb een relatie en het gaat goed, ook zonder sex. Natuurlijk moet ik bekennen dat er een druk op staat. Natuurlijk wil ik hem laten zien dat ik van hem hou en van hem kan genieten. Maar .... op dit moment kan ik het op het sexuele vlak niet laten zien en voelen. Hij weet dat ik niet goed in mijn vel zit. Hij laat mij ook met rust. Mijn exen zijn naar andere gegaan waar ze het wel konden krijgen. Ik wordt er kei onzeker door. Ik straf mezelf ook onwijs, om door mezelf flink te krassen. Iedereen in mijn omgeving moeten het ook ontgelden als ik een hele slechte bui heb. Maar gelukkig laat ik mijn dieren met rust. Ik geef ze flink veel aandacht. Het geeft mij juist een bepaalde rust als ik bij ze ben (1 hond en 2 konijnen)!

Veel sterkte,
Xsam
Sam | 01-11-2009 | 19:51

zou dat eigenlijk noit kunnen mijn verhaal op internet zetten ik heb ook bordeline maar heb ook nog veel meer....
zoals pdd-nos, hechting stoornis, contactstoornis en dystemie.
en alsnog weigeren de medische instanties om mij te behandelen want ik zou geen speog geval zijn..
krijg geen medicijnen tegen mijn gedachten en doen..
automutilatie is mijn enige oplucht klep tegen over deg rote mensen doe liever mezelf pijn dan dat ik andere pijn doe.
woon nu al 10 jaar in internaten en groepen.
en er is nog geen 1 groep geweets die mij juiste begeleiding gaf.. en ben inmiddels al 18...
wil gewoon eens weten of er ook iemand is die mij kan helpen om alles op een rijtje te krijgen.. want mijn leven is een grote chaos vooral door al die instanties die proberen je t ehelpen..

waardeer het echt dat jullie toch een beetje snappen wat ik bedoel..

of altans dat hp ik.

als iemand verhalen wilt delen graag mischien voelen we ons allebij dat bttr;)
wil je mij mailen ?
pauline_engelage@live.nl
plien | 02-11-2009 | 22:21

Lieve mensen,

Ik weet sinds 2 maanden dat ik borderline heb. Ik ben 19 jaar en meerdere keren uit huis geplaatst en opgenomen geweest. Steeds kreeg ik een ander label opgeplakt. Pas nu deze diagnose is gesteld..kan ik mij erin vinden..Het geeft mij rust te weten dat t nu een naam heeft. Dat ik er wat aan kan doen..ik ben dus niet een opstandige tiener die aandacht te kort komt..hahah dat wist ik natuurlijk zelf altijd al;)..Het mooiste vind ik dat ik sinds ik deze diagnose heb gekregen er een soort rust over me heen is gekomen heel bizar. Ik ben blij dat ik nu een site heb gevonden om mijn gevoelens en gedachtes te delen!
Sterkte allemaal..Jullie zijn in mijn gedachte!

xx
Annemiek | 13-11-2009 | 15:56

als ik de verhalen op deze site lees, herken ik er wel veel in. Ik ben erg bang dat ik borderline heb en durf niet goed de stap te zetten naar de hulpverlening omdat ik zelf psycholoog ben en me er voor schaam (die overigens zelf geen ervaring met persoonlijkheidsproblematiek heeft)
Ik wil hier mijn verhaal kwijt zodat jullie ervaringsdeskundigen kunnen vertellen of mijn vermoedens mogelijk kloppen.
ik heb een normale jeugd gehad. Ik denk dat ik sinds mijn 11e al merkte dat bepaalde dingen niet goed gingen. Ik was erg onzeker en had faalangst. Rond mijn 17e kwamen daar depressieve klachten bij maar ik heb altijd gewoon gefunctioneerd. op mijn 19e maakte ik een depressieve episode door. ik ben toen 8 maanden in behandeling geweest bij de GGZ. Mijn leven wordt vooral gekenmerkt door een gevoel van hopeloosheid. ik zit zelf het nut er niet van in, punt. Mijn stemming wisselt altijd ontzettend. Ik ben met momenten zo vrolijk dat ik bijna manisch ben en dan het volgende moment huil ik en wil ik er een eind aan maken. Ik reageer ontzettend sterk op kleine dingen, vooral in mijn relatie. Als ik 5 seconden geen aandacht krijg van mijn vriend of als hij tegen me ingaat wordt ik angstig (of woest). Of dit verlatingsangst is weet ik niet. We hebben vaak ruzie, omdat ik erg jaloers ben. Ik kan op die momenten mn emoties niet beheersen en ga dan soms slaan of gooien met dingen. Ook kras ik mezelf dan, soms omdat de emoties te heftig zijn soms gewoon om hem te provoceren. Ik heb geen wisselende contacten. Toen ik jong was heb ik veeel vriendjes gehad die me niet langer dan een paar dagen konden boeien, maar op mn 15e heb ik iemand leren kennen waarmee ik 7 jaar een relatie heb gehad. Die relatie ging eigenlijk een beetje zoals mijn huidige relatie. na een aantal jaren gingen die sterke emoties wel over en was er vooral leegheid. Ik ben toen in een soort opwelling met een andere jongen naar bed geweest, weg relatie. Toen al snel een andere jongen leren kennen met wie k nu 2 jaar samen ben. Wij wonen nu ook samen maar de relatie staat sterk onder druk. Het ene moment ben ik verliefd, het andere moment vind ik hem een waardeloze klootzak. Verder ben ik niet impulsief, kan dus alleen mn emoties moeilijk beheersen en ik kan geen rem zetten op eten. Moet ik me zorgen maken? Ik zag mezelf altijd als iemand die neurotisch was en vanwege een laag zelfbeeld gewoon jaloers. Toen mijn vriend mij ging verwijten dat ik altijd zo zwart wit denk gingen er bij mij alarmbellen rinkelen....
MissM | 20-11-2009 | 17:20

Hallo allemaal

Als ik jullie verhalen lees voel ik me zo schuldig. Een mama met kanker, een papa die dood gaat, seksueel misbruikt zijn in je kindertijd, mishandeling ...
En ik heb alles wat mijn hartje begeert: ben 22 jaar, zit in de fleur van mijn leven, heb een mama en een papa, een goed diploma, een goede job, een schat van een vriend waar ik al 1,5 jaar mee samen ben, en toch, toch kan ik niet gelukkig zijn.
Mijn geliefkoosde zinnetjes: 'ik ben niet gemaakt op gelukkig te zijn' en 'I can't live, with or without you'.

Ik wil dat mijn vriend altijd bij mij is. Als hij ergens anders naartoe gaat voel ik me heel de tijd slecht, stuur ik hem sms'en uit schrik dat hij mij anders vergeet of niet meer terugkomt. Ik weet (denk) dat hij mij nooit zal bedriegen, hij ziet mij graag, maar toch verwijt ik hem altijd dat hij naar andere meisjes kijkt om hen in bed te krijgen, dat hij mss nog een minares heeft...
Als ik op stap ben en ik hoor dat hij iets gaan doen is zonder mij ben ik jaloers. Hoewel ik er zelf niet ben voor hem...

Normaal gezien hemel ik mijn vriend tegen iedereen op, om te laten horen hoe geweldig hij is. Het volgende moment is hij de grootste zak op aarde.
Als hij (in mijn ogen) iets heeft gedaan dat me ongelukkig maakt, snij ik in mijn armen. Mijn linkerarm staat vol met littekens, en dat maakt het enkel nog gemakkelijker om het te blijven doen: 'ik heb er toch al zoveel, eentje erbij maakt niet uit' ... Ik ben op zich geen lelijke meid, dat hoor ik genoeg van vrienden, maar toch wil ik knapper, magerder, ... zijn.
En ontelbare keren heb ik bovenaan de trap of aan het raam gestaan om me van kant te maken ... Het enige dat ontbreekt is het lef om het te doen. Het duur een luttele 5 seconden, en dan is het gedaan, maar toch durf ik de stap niet zetten.

Wat moet ik toch doen? Dit blijft toch niet heel mijn leven zo duren? Ik wil heel graag kindjes, maar langs de andere kant heb ik schrik om er te krijgen. Zal ik wel een goede mama zijn? Zullen mijn kindjes net dezelfde ziekte van mij geêrfd hebben?
Ik heb net gehoord dat de vriendin van een collega van mij kanker heeft, en ik kan enkel maar denken: had ik dat maar.

Ik ben zoo abnormaal, egoistisch, jaloers, ... Ik veracht mezelf :(

Herkent iemand zich in mijn verhaal? Ik weet echt niet meer wat ik moet doen om gelukkig te zijn .

Amber
Amber | 23-11-2009 | 15:10

Amber ik herken mijzelf heel erg in jou verhaal!(ik dacht dat ik de eenigste zo was)

en ik heb ook geen idee wat ik moet doen om gelukkig te zijn...
niks lijkt te helpen...
Johanna | 27-11-2009 | 13:28

Johanna,

Ik ben ook al blij dat ik niet alleen ben. Je wordt bij je vrienden enkel als 'jaloers' afgestempeld, maar het is zoveel meer... Het is ook angst enzo. Ik weet niet of ik borderline heb, ik heb het zeker nog niet laten vaststellen (uit angst voor mijn omgeving). Maar toen ik op internet eens begon rond te surfen kwam ik toch zaken tegen die heel sterk bij mijn persoonlijkheid aansluiten.
Ben jij ook nog jong? Soms zie ik alles heel zwart in, dan kan ik alleen nog maar slecht denken. Ik kan enkel hopen dat het over gaat.
Ik hoop het voor jou ook! Groetjes
Amber | 27-11-2009 | 16:04

Hallo Amber,

Ik ben 21 jaar oud :P
Dacht eerst meschien ben ik gewoon aan het pubberen of zo dat dat er bij hoort maar dat denk ik toch niet.
Ik heb echt zoo hekel soms aan mijzelf, door dat ik zou 'jaloers' ben als het waren.
Ik probeer zo weinig aan mijn omgeving te laten merken :S
Bang, hoe ze reageeren..
Oja, ik ben mijn vriend kwijt omdat ik hem te erg probeerde bij me te houden, ik was zooo bang dat die bij mij weg zou gaan(en dat deet die dus ook).
Gek genoeg vind ik het wel erg maar niet dat ik nou de hele dag depi ben of zo.. ben heeeeeel wisselvalig nu de laatste tijd daan weer in tranen en dat weer helemaal vrolijk om niks.
Ik ben zo blij om mensen te vinden die me meschien wel wat begrijpen hoe ik me voel.

Groetjes,
Johanna
Johanna | 01-12-2009 | 21:05

Hey Johanna

Erg dat het gedaan is met je vriend! Kon je er met hem over praten? En begreep hij je of niet?

Ik heb het geluk dat ik er met mijn vriend wel over kan praten. Hij lacht het dan wel een beetje weg en zegt 'je moet niet zo bang zijn, ik blijf heus wel bij je'. En ja op sommige momenten geloof ik het. Op andere momenten is het dan weer 'hij zal bij me blijven totdat hij iemand beter heeft'.

Het gaat nu al een tijdje goed met mij, hoewel ik examens heb en het dan normaal de ergste periode is.
Ik ben ook 'nog maar' 22 jaar. Johanna, eigenlijk zijn we te jong om zoveel ongelukkig te zijn! (maar dat kan ik ook enkel zeggen als het goedgaat, op andere momenten denk ik zo positief niet :)

Ik wil gerust met je praten hoor, ik denk dat ik je heel goed begrijp!

Groetjes
Amber | 04-12-2009 | 09:41

Hallo allemaal,

Helaas zitten wij allemaal in het zelfde schuitje. Helaas snappen wij elkaar wel, maar de maatschappij en de omgeving ons niet ! Wij moeten het met elkaar die ziekte overwinnen !!!

Ik ben net terug van een zonvakantie. Ik heb heerlijk genoten van alles wat het eiland te bieden had/heeft !!! Heerlijk gegeten, heerlijk gezwommen, heerlijk gerelaxed, heerlijk gezonnen in de volle zon !!! het kon niet op. Maar ... toch heb ik me een paar keer gekrast, dat ik een aantal dagen kei emotioneel was en een aantal keren een hyperventilatie heb gehad. Waarom? denk ik dan. Waar heb ik dit aan te danken ? Bij terug in Nederland heb ik mijn vriend (was niet mee ivm werken en zijn kinderen) helemaal de huid vol gescholden. Ik kon en kan het niet hebben dat hij continu zijn kinderen om zich heen heeft gehad. Ik ben er nog steeds kei kwaad over. Hoe zo jaloers ??? Ik weet dat ik kei fout bezig ben. Ik weet dat ik op het randje loopt bij hem. Maar ik kan het niet (meer) onderdrukken. Elke avond scheld ik weer zijn huid helemaal vol. De ziekte wordt met de dag erger en erger. Ik kan mezelf niet meer in bedwang houden. Zelfs de medicijnen kunnen mijn humeur niet meer onder drukken.

Op dit moment ben ik met diverse gesprekken bezig voor de Viersprong te Halsteren. Hoop dat er schot ik komt. Duimen, duimen, duimen !!!

Iedereen heel veel liefs !!!
Xsam | 07-12-2009 | 20:09

Wauw. Ik vind het echt knap van je dat je je emoties op een andere manier heb weten te uiten. Mij is het ook een beetje gelukt, helaas tot gisteren. Ik kon het niet meer aan en de drang was zo hevig dat ik het niet meer onder controle had en uiteindelijk een mesje uit de la had gepakt en deze op me arm heb gezet. Ik ben heel erg boos, teleurgestelt en ik schaam me ervoor dat ik me niet aan mijn afspraak heb gehouden die ik met mijn omgeving had gemaakt, namelijk niet meer te snijden of te krassen.
Ik ben er zelf 2 - 3 jaar geleden mee begonnen op een moment dat het heel slecht ging met mij. Ik zat op dat moment op een internaat in Alphen aan den Rijn, net begonnen aan het 2de jaar. Op school ging het minder en op de groep ging het zwaar slecht. Ik werd heel erg gepest, thuis ging het niet goed en ik miste mijn moeder heel erg. Op een gegeven moment was er een situatie voorgevallen wat voor mij de druppel was waardoor ik begon met zelfverwonding, de ene keer met een mes die ik van beneden mee had genomen en de andere keer met een stuk glas van iets wat ik kapot had gegooit. Er was één keer dat ik 'betrapt' werd door de leiding. Haar reactie? Ze werd heel erg boos omdat volgens haar alleen gekke mensen dat doen. Ik begreep haar reactie niet en eigenlijk begrijp ik die nog steeds niet. Mensen die dat doen zijn niet gek, eerder machteloos denk ik. Niet weten wat ze ermee moeten doen. Ik deed het meer om mezelf te straffen voor de fouten die ik maakte thuis, op school en in de groep.
Dit is heel lang doorgegaan. Op een gegeven moment heb ik toch de moed bij elkaar gespaart het tegen mijn mentrix te vertellen en op school waren ze er ook achter gekomen omdat ik steeds aan mijn mouw liep te trekken zodat niemand het zou zien. Dat had ik niet moeten doen want dat liet het juist op vallen. Uiteindelijk had ik een afspraak gemaakt, een beetje net als jou. Mesjes en dingetjes inleveren en waarschuwen als ik de drang had om het te doen. Heel even werkte het, alleen gebruikte ik iets anders om mijn emoties mee te uiten. Ik ging rare teksten en kreten met een markeerstift op mijn arm schrijven. 'Het leven is niks waard' en 'ik wil dood.' Dit zagen ze op school en toen moest ik voor de zoveelste keer op het matje komen. Ik was in de war en ik wist niet wat ik moest doen. Ik was bang dat ik misschien naar een gekkehuis gestuurt zou worden maar dit was niet zo. Eindstand werd er niks mee gedaan. Er werd alleen maar gezegd dat ik aandacht liep te trekken en daardoor voelde ik mij onbegrepen.
Uiteindelijk na 3 jaar op dat internaat gewoond te hebben was ik er nog steeds mee bezig. Als iemand mij vroeg waarom ik het deed zei ik dat ik het deed om mijzelf te straffen en omdat ik het bloed mooi vond. Klinkt best eng, maar het is wel de waarheid. Na 3 jaar op dat internaat gezeten te hebben ben ik verhuist naar een KTC, waar ik gewoon verder bleef gaan. Daar heb ik het nooit echt vertelt, pas na een aantal maanden dat ik daar zat. Maar ook hun begrepen het niet en zeiden dat ik aandacht trok. Waarom zeggen mensen dat? Alsof ze weten waarom mensen die dingen doen en wat ze dwars zit?
De laatste keer dat ik het had gedaan waren ze er op mijn werk achter gekomen. Ik probeerde het te verbergen en toen kwam mijn baas binnen en die schrok zich rot. Ze hadden gelijk de leiding gebeld en die was mij gelijk komen halen. Daarna hebben we lang gepraat, maar er was niet echt iets uitgekomen. Ik had het ook tegen mijn broer gezegd en meerdere familieleden wisten ervan. Mijn broer zei me zelfs dat als ik het nog een keer zou doen dat hij mij zou slaan. Dat was het moment dat ik met mezelf de afspraak maakte om ermee te stoppen en me emoties te uiten in de vorm van gedichten te schrijven en te tekenen. Dit deed ik al eerder maar daarnaast bleef ik ook snijden.
Heel lang heb ik het vol kunnen houden. De drang was er nog wel, soms erger als anders en ik bleef maar denken of de wereld misschien niet beter af was zonder mij. Heel lang heeft dit geholpen, tot de dag van gisteren. Ik kon de drang niet meer aan en had dus een mes uit de la gepakt.
Ik zit nu op school met veel moeite mijn geheim voor mezelf te houden. Ik voel me lichamelijk goed maar geestelijk niet. Ik wil het niemand vertellen omdat ik anders weer de stempel van aandacht trekker op me gedrukt zal krijgen. Daarom vertel ik mijn verhaal aan jou, aan iemand die het ook heeft gedaan en ook moeite ermee heeft. Ik ben in de war en ik weet niet wat ik met mezlef aanmoet. Het zal waarschijnlijk wel weer weg trekken. Het was een bot mesje wat ik gebruikte en er kwam (misschien ook maar beter ook) geen bloed uit. Tis alleen een beetje dik.

Helaas, ik ben niet sterk genoeg geweest om me aan mijn afspraak te houden. Maar ik ga me best doen om dit de laatste keer te laten zijn. Wie weet werkt het wel en is dit echt de laatste keer :).

Jij heel veel sterkte en probeer het vol te houden!!!

Groetjes
Xandra
Xandra | 11-12-2009 | 10:01

Hoi iedereen,

Ik ben nu 29 jaar,begon op mijn 11e met suicide en op mijn 20e met automutilatie.Heb mezelf ernstig geautomutileerd door de jaren heen.Krassen,snijden,en mezelf elektrocuteren met levensgevaarlijke spanning uit het stopcontact,220V.Mijn laatste suicide is slechts 2 maanden geleden.Zat toen op een zwaar gesloten opname afdeling.Ik had een riem gepakt en hing mezelf op.Op een gegeven moment schrok ik,ik hoorde een vrouwenstem zeggen ''er ligt overal bloed'',en heb toen met al mijn krachten de riem losgehaald van mijn nek.Ik wist niet wat ik meemaakte,heel raar en eng toen ik los kwam en daar kwam nog eens bij dat ik uitgleed over mijn eigen bloed.Ik draag lenzen,en links was mijn lens eruit geknald naar de andere kant van de douche.Ik krabbelde overeind en keek in de spiegel.Mijn gezicht was paars evenals mijn lippen,er kwam bloed en andere lichaamsstoffen uit mijn mond,neus en ogen.Ben naar de nachtdienst toegegaan.Die is nog bij me komen kijken die nacht of het verder wel oke ging.Nou,nee dus.Heb meer dan een week met een bloeddoorlopen gezicht rondgelopen,mijn ogen waren pas 3 weken later hersteld.Droeg al die tijd een zonnebril.Ben na die suicide,die bijna fataal was,naar een spoorwegovergang gegaan.Ben eerst in het gras gaan zitten en ik rookte een sigaret.
Ben toen naar de overgang toegelopen.Ik had mijn eigen psychiater aan de telefoon,die was op mij aan het inpraten.De lampen en bellen begonnen te werken.De trein kwam in zicht.Met een snelheid van ruim 100 km/h en een massa van ruim 150 ton.Ik stond er circa 20 tot 30 cm van vandaan toen de trein voorbij kwam.Heb veel geluk gehad,want als je er zo dichtbij staat kun je eronder gezogen worden.Dat is niet gebeurd.Ik was niet bang.Ben niet bang voor de dood.Heb wel vaker in mijn leven op het randje van leven en dood gelegen.Heb inmiddels al meer dan 6 Bijna Dood Ervaringen meegemaakt.Zo'n BDE is echt prachtig,simpelweg wauw!!Heb het al een flinke poos aan mijn hart,longen,heb migraine,slaapverlammingen,ben vandaag nog naar het ziekenhuis geweest voor mijn buik(krijg een oproep voor een CT-scan),en ik heb slechte leefgewoontes waaronder veel vet eten en ik ben een kettingroker.Maar ik sport wel veel.De cardioloog vertelde mij al dat het beter is als ik stop met roken,maar dat lukt me nu niet.Zit inmiddels sinds 10 dagen op een open afdeling,en daarna ga ik naar beschermd wonen.Zucht,af en toe is het echt zwaar,maar ik ben en blijf altijd een plusje,een positief ingestelde man.Heb humor,maak al 25 jaar muziek,speel op z'n tijd een videogame en ik studeer nog steeds.Ik blijf hard werken.Heb discipline,doorzettingsvermogen en een ijzeren wil.En ik kan altijd de moed bij elkaar rapen.Ik zet door.Ik blijf continu in conflict met mezelf,vecht voor mijzelf voor een beter leven.Ben voorlopig nog wel zoet in de psychiatrie.Maar dat heb ik geaccepteerd.Ik weet dat ik deze hulp nodig heb,hetzelfde geldt voor de medicatie die ik heb.Het is een hele rits,maar ik heb ze nu,op dit moment nodig.Ik kan jullie vertellen dat er met borderline te leven valt.Daar is veel onderzoek naar gedaan.Ben zelf emotioneel kwetsbaar,heb verdriet,ben vaak geladen,dan weer vrolijk en zucht ben eenzaam.Heb ik altijd al gehad.Ook tijdens relaties.Dit hoort bij mij,die eenzaamheid.Voel me nu niet goed,ben erg duizelig.Stop met typen.Het is bijna middernacht,ik ga zo slapen.Ik wil iedereen veel sterkte wensen.Weltrusten,en er zijn vele lichtpuntjes,voor ons allemaal,al deze kleine lichtpuntjes vormen een grote heldere ster!!!Het klinkt cliche,maar zoek afleiding,wat het ook mag zijn,doe waar jij zelf zin in hebt.Als je jezelf en een ander er geen schade mee berokkent.Liefs Emiel
Emiel | 11-12-2009 | 23:57

Hallo allemaal,

Ik wil even terugkomen op wat ik eerder heb geschreven en waarvan ik het idee heb dat andere daar misschien ook wat mee kunnen.

Er was dus 1 moment toen ik nog op dat internaat zat wat ik vertelde dat ik dus een heel erg dieptepunt raakte. Een dieptepunt die er, als mijn verstand er niet was, ervoor had gezorgd dat ik dit niet eens na kon vertellen. Ik had beneden uit de la een groot mes gepakt en mee naar boven genomen. Die dag ging het echt slecht dat kan ik mij nog heel goed voorhalen. S'nachts heb ik dat mes gepakt en aan mijn keel gezet. Ik was het zat en ik wilde niet verder meer. Ik stond voor de spiegel op dat moment. Ik keek mezelf aan en op dat moment drong er iets tot me door. 'Dit ben ik niet.' dacht ik bij mezelf terwijl de tranen over mijn wangen liepen. 'Er zijn nog wel mensen die van mij houden.' en ik begon die mensen op te noemen. Door die gedachte heb ik het niet gedaan, heb ik niet mijn keel doorgesneden en mezelf dood laten bloeden zoals ik eerder van plan was. Dat is wat ik jullie mee wil geven. Voor je dat soort dingen wil gaan doen denk goed na over wat je andere aandoe als je jezelf van kant maak. De mensen die wel van je houden en wel om je geven want believe it or not, die mensen zijn er echt.

Heb over deze gebeurtenis een gedicht geschreven die ik graag met jullie wil delen. Weet niet precies waarom maar heb het gevoel dat ik dat misschien maar gewoon moet doen dus bij deze.

Spiegel

Een paar jaar geleden
stond ik voor de spiegel
ik had in mijn pols gesneden
en hield een mes bij mijn keel
'IK WIL NIET MEER!' zei ik
Tranen die over mijn wangen liepen
druppeltjes bloed dat op de grond viel
starend in de spiegel
zonder hart of ziel

Waarom zou ik mezelf
van mijn leven beroven
mezelf dingen beloven
proberen te geloven
dat niemand van me houd
Waarom zou ik dat doen?
Ik doe veel mensen
alleen maar een hoop verdriet
dus dit soort acties
zijn de oplossing niet!

Sterkte allemaal en laten we dit gevecht samen aangaan en ons best doen niet te verliezen. MET Z'N ALLEN KOMEN WE ER WEL!!!

Groetjes
Xandra

p.s. als je met me wil mailen ofzo, mijn mail is x.vdhave@live.nl
Zie het als een soort van 'lotgenotencontact' :)
Xandra | 12-12-2009 | 19:03

ze hebben bij mij n kleine week geleden borderline vastgesteld
ergens was ik heel blij dat mijn buien [vooral naar mijn vriend gekeerd] n naam had, maar hij denkt te weten wat borderline inhoud en zegt heus wel te snappen wat ik voel en denk maar gister nam hij na n grote ruzie de woorden in zijn mond JE WEET NU TOCH WAT JE HEBT DUS KUN JE ER NU WAT AAN DOEN EN JE IS VOLWASSEN GAAN GEDRAGEN. ik vroeg m of hij wist wat borderline is en of hij zich er wel eens in verdiept hadwant ik heb t idee dat hij denkt dat t net als n griepje is ff naar de dokter en dan is t over maar dat is natuurlijk niet zo.....
n 1.5 maand geleden heeft me moeder al gezegd dat ze niks meer met me te maken wil hebben, me pa ben ik voor mijn gevoel al jaren kwijt wie is de volgende dat mij in de steek laat
voel me hier erg klote onder
tamara | 17-12-2009 | 13:32

Benjamin... Ik hoop dat je dit nog leest, want ik ben een van de weinigen die je verhaal helemaal gelezen heeft. Ik zit hier nu met tranen in mijn ogen, want het is echt EXACT!!! hoe ik me voel. Het enige verschil is dat mijn vriend niet meer mijn vriend is. Hij lijkt wel op je vriendin.

Zou je misschien je e-mailadres hier achter willen laten? Of in ieder geval reageren dan wil ik het mijne er ook wel neerzetten. Ik zou namelijk heel graag in contact met je komen, nu het nog kan...

Sterkte met alles
Alias | 18-12-2009 | 05:21

Sexuele zelfbeschadiging?
Heeft iemand hier ervaring mee?
Zelf heb ik, vanaf mijn 12e als jongen al mijn anus volgepropt met allerlei dingen, en als volwassene opgerekt met bijv. dildo's en pluggen.
Het moest steeds groter, en soms tot bloedens toe, en ook heb ik op het laatst (ben er nu vanaf) mijn piemel mishandelt.
Wie heeft daar een mening over of ervaring mee? Het lijkt het grootste taboe wel.
Anonieme man | 23-12-2009 | 13:19

Hallo allemaal!

Ik heb een groot aantal verhalen hier gelezen en het raakt me wel echt!
Ik ga zelf sinds juni naar een psycholoog.
Toen ik 11 jaar was zijn mijn ouders allebei fulltime gaan werken, dus van altijd iemand thuis...was ik opeens alleen
Je staat aan het begin van je pubertijd, je gaat naar een nieuwe school, alles is nieuw en je hebt het gevoel er alleen voor te staan.
Ik praat met mn ouders niet makkelijk over mn gevoel en doe dat dan meestal ook niet. Toen ik in de tweede zat heb ik mezelf een keer gesneden, gewoon om te kijken hoe het was.
Dit heb ik toen aan mijn mentrix verteld en zij zei dat ze niks zou doen, maar als k het nog een keer zou doen zij het aan mn ouders zou vertellen.

Als er iets was wat ik niet wilde was het dat wel!
Jarenlang heb ik niemand verteld hoe het met me ging
Overdag lachte ik en had ik lol, maar van binnen ging ik kapot!
Avonden achter elkaar ben ik huilend in slaap gevallen, niet wetende wat ik met mijn gevoel aanmoest.
In die tijd met ik ook extreem bang geweest om verkracht te worden, of dit echt zo was of dat ik het mezelf aanpraatte....ik weet het niet
Het maakte me in ieder geval erg bang!
Bang voor dingen die er niet waren...

Anderhalf jaar geleden ben ik op een kamp geweest, ik heb de week van mn leven gehad en heb zo ontzettend genoten!
Toen ik weer thuis kwam kreeg ik ruzie met mn ouders, ik was zo boos en voelde me zo hopeloos dat ik mezelf ben gaan snijden.
Tot maart dit jaar was dat de enige keer.

Ik had tentamens op school en dat brengt altijd veel stress met zich mee, ik ben weer begonnen met het automutileren.
Na een lange tijd heb ik het mijn beste vriendin verteld en met haar hulp uiteindelijk ook een leraar op school.
Mijn ouders wisten nog steeds van niks, niet van het snijden, niet van het kutgevoel, niet van het gevoel van leegte, van niks!

Met veel moeite heb ik het ook aan mn 2 zussen verteld en ook zij raadde me aan om proffesionele hulp te gaan zoeken. Dat was iets wat ik echt niet wilde, ik stelde me aan, zo erg was het allemaal niet en ik wilde anderen er niet mee opzadelen.
Uiteindelijk kon ik echt niet meer en heb ik toch maar de stap genomen.
Ik heb een onderzoek bij de psycholoog gehad en eentje bij de psychiater. Ik krijg eind januari de uitslag en ik ben er zo bang voor!
Soms denk ik dat het borderline zou kunnen zijn, maar als ik dan de verhalen hier lees....dan komt het me juist weer niet bekend voor!
Alhoewel sommige dingen me juist weer heel bekend voorkomen.

Het automutileren schommelt heel erg, net als mn gevoel. Het ene moment ben ik heel vrolijk en het andere moment voel ik me echt zwaar kut. Meestal ben ik overdag blij en voel ik me 's avonds slecht.
We zullen zien wat de uitslag is, mn psycholoog zei in ieder geval wel dat er een naam aan te geven valt.
Dit is aan de ene kant natuurlijk wel positief, maar aan de andere kant....

Anyway, heel veel sterkte allemaal!
Joy | 27-12-2009 | 21:58

Hallo alllemaal,

Na een lange tijd weer eens een berichtje van mij. Ik heb me vorige week beschadigd met marteriaal en uiteindelijk ook weer tijdens een dissiosatie bleek achter af. Na contact te hebben gehad met de dokterspost kon ik bitterzout en norit ophalen. Ik heb het ingenomen en het deed zijn werking maar ik ging door met beschadigen op dezelfde manier als eerst. Ik heb 3x de spullen opgehaald maar mij beschadigen blijft maar door gaan. Ik heb heel sterk de drang om me te beschadingen wat ik ook steeds doe. Ik heb op verschillende manieren hulp gezocht maar noppes. Gisteren na een telefoontje van mij naar de huisarts kon ik bij de spoedpoli terecht. Ze vroegen en ik vertelde uiteindelijk weer norit en een hand en kon weer vertrekken hier had ik echt niets aan. Ik was erg overstuur en kon bij verpleging waar ik woon mijn verhaal doen wat heb ik gehuild ik wilde zo graag hulp maar ze doen het niet omdat ik me steeds weer beschadig. Vanmiddag gesprek gehad met mijn pbster was blij om met haar te praten. Ik zal niet meer tegen de verpl praten over mijn beschadigingen( het kan wel levens gevaarlijk) maar moet zien dat ik er uit kom.
Ik vind het erg moeilijk en ben erg bang.
irma | 14-01-2010 | 22:39

Waarom zijn er zoveel teksten die je niet lezen kan. Gebeurd het exspes?
Jammer want zo kan ik niet zien wie er gereageerd heeft op mijn berichtje. Kunnen de toekomstige lezers en schrijvers het in gewoon nederlands doen? Alvast bedankt,
irma | 17-01-2010 | 20:54

hallo, allemaal.
Ik ben vera en 14 jaar oud
mijn vader heeft volgens mij borderline en als ik het zo lees weet ik het eigenlijk wel zeker.
ik vertel anders even mijn verhaal.
toen mijn ouders elkaar leerden kennen ging mijn vader al best vaak vreemd.
later ook vaak.
mijn ouders zijn later gescheiden omdat de situatie voor mij en mijn jongere broertje ondraagelijk werd
hij sloeg en dreigde ons te vermoorden.
hij zei wel dat hij van ons hield
maar als ik hem aan keek zag ik de haat in zijn ogen
toen mijn ouders zijn gescheiden gingi ik er nog vaak naar toe
hoe ik het ook zeggen moet nu ik er naartoe ga kwetst hij me altijd
hij heeft me nog nooit verteld van me echt te houden
hoewel ik dat wel zou willen
vaak ook trekt hij mijn broertje voor
als ik iets doe en mijn broertje doet het zelfde krijg ik dubbel zoveel op mijn kop
en we zijn een 2ling
hij heeft zelfs gezegd dat hij me nooit had willen hebben
dat doet me echt wel pijn
ik weet nog steeds niet wat ik verkeerd doe
laatst heb ik mijn moeder midden in de nacht gebeld omdat de situatie ondraaglijk werd
nu hoef ik er niet meer naartoe
maar toch wil ik mijn vader helpen
hij is en blijft mijn vader
hij gebruikt veel alcohol en probeert zichzelf te beschadigen
hij kijkt porno en heeft veel tijdschriften daarvan liggen
weet een van jullie hoe ik er achter kom of hij het echt heeft
en hoe ik hem kan helpen
Vera | 28-01-2010 | 22:31

Beste Vera

Een moeilijk gegeven voor jou, maar wil je vader zelf ook hulp?
Het is niet normaal dat je vader jullie slaat en zou dat dan ook zeer zeker hulp voor zoeken. Vera jij doet niets verkeerd maar je vader wel, ik zou voorlopig niet meer alleen naar je vader gaan.
Je vader gebruikt alcohol kijkt porno en probeert zich te beschadigen. Naar mijn mening is je vader zeker hulp nodig maar hij moet zelf willen.
Jij bent nog vrij jong en deze problematiek moet je niet alleen mee zitten, zoek hulp voor je zelf.
Als je vader wil kan hij terecht bij een ggz instelling.
Ik zou het prettig vinden als ik nog eens wat van je hoor, meid veel sterkte.
irma | 30-01-2010 | 14:24

Hey Joy!
Ohh wat herken ik mijzelf in jouw! Scarey! Maar het is zoo fijn als je weet wat er aan de hand is en vooral dat je niet gek bent. Want iedereen anders, mensen die geen jeugdtrauma hebben opgelopen b.v.,denkt dat wel en ze laten je het merken ook! Ook ik ben ernstig mishandeld door mijn moeder, die mij ook niet moest. Ook ik was een 'ongelukje' maar wel door haar bedacht om mijn vader te strikken.En ik had haar haar gedrag kunnen vergeven als niet mijn broertje in hetzelfde gezin als een prins behandeld werd. Dus ga ik ervan uit dat ze wist waar ze mee bezig was. Zij was de volwassene in de relatie dus had ze ook de verantwoording, ik heb niks te vergeven ze vergeeft het zichzelf maar!
Bedenk wel dat borderline iets is dat je opgelegd is, je zit vast in negatieve patronen. Je eigenwaarde laat te wensen over, omdat ze je hebben laten geloven dat je niks waard bent. Een jong kind kan je immers alles wijs maken!
Hou van jezelf of maak daar een begin mee, want alleen dan kan je ook oprecht van iemand anders houden zonder die verdomde, altijd aanwezige verlatings-angst waar velen van ons mee te kampen hebben.
Ik zeg altijd:'Ze hebben misschien mn waarde afgepakt maar niet, nooit, nooit je waardigheid!!'
Ik wens je heel veel sterkte in je verdere leven, laat het goed komen, je hebt het zelf in de hand. Laat je sterke kant zien! Groetjes!!
Mylene | 02-02-2010 | 18:49

Beste mensen,

Fijn om jullie verhalen te kunnen lezen, bedankt daarvoor!

Sinds een paar jaar ben ik onder behandeling van een psychotherapeut. Volgens hem heb ik 'iets' van Borderline in mij. Sommige dingen uit jullie verhalen herken ik wel (jezelf straffen, al is dat niet zo ernstig bij mij, meer b.v. niet mogen slapen van mezelf, danwel naast m'n bed moeten slapen in mijn jeugd, heb me een keer met de strijkbout expres gebrand), claimgedrag (in beperkte mate).
Zelf ben ik 30 jaar en inmiddels 2 keer gescheiden. Bij beide mannen heb ik een kind. Momenteel heb ik zo weinig vertrouwen in mezelf (recentelijk gescheiden na een half jaar huwelijk, mijn moeder en zusjes willen geen contact meer met mij en hebben een brief naar het AMK gestuurd, gelukkig heeft mijn psychotherapeut dit direct ontkracht, zou mijn kinderen echt nooit iets aandoen, mijn vader, met wie ik een heel goede band had is dood naast z'n bed gevonden in '06. Ik wist dat mijn huwelijk z'n wankele momenten had maar we waren toch al een jaar bezig met nog 'een kindje', een mooi vrijstaand huis etc. dus kwam de scheiding voor mij toch nog vrij onverwachts.
Mijn a.s.-ex heeft ook nog een paar keer een gesprek gehad met mijn psychotherapeut en begrijpt nu ook dat ik er 'niets' aan kon doen. Helaas heeft hij geen liefde meer voor mij...
Ik mis hem vreselijk en vind het heel erg voor hem wat er gebeurt is maar heb nu ook inzicht in mezelf gekregen.
Gelukkig is het dus geen 'echte' Borderline, ik hoef geen medicijnen te slikken, dus denk dat ik er wel mee om kan gaan.

Heb heel erg iemand nodig die ik kan vertrouwen, zoals familie, familie is heel belangrijk voor me. Heb wel een goede vriendin maar daar heb ik toch een ander gevoel bij.
Vind het heel erg dat ik geen (schoon)familie meer heb en ook mijn man mij 'loslaat'... heb niemand meer...
Mijn a.s-ex heeft voor mij een huwelijk gehad met een Borderliner die een suicide-poging heeft gedaan en zichzelf sneed, overmatig alcoholgebruik etc. dus ik begrijp ook wel dat hij erg bang is geworden maar vind het zo jammer dat ik hem niet kan overtuigen.
Zie het leven niet meer zitten... heb al afscheid genomen van alles (inclusief mijn jonge kinderen) maar weet gewoon niet wat effectief is, ben niet bang om dood te gaan maar wel dat het niet zou lukken...
Suus | 27-02-2010 | 00:48

Hoi Rosa,

Ik wil je als eerste zeggen dat ik het echt zo daper van je vindt om je ervaring met bordeline, het automutileren (schrijft men dat zo?!) en over je eetstoornis wilt delen met de rest van de wereld.
Normaliter lees ik texten als een soort van vogel vlucht voorbij en meetal begrijp ik er geen hond van. Deze keer zat ik er helemaal in en beleefde ik als het ware jouw text mee. Zoveel veel herkenning...té veel herkenning... Ik ben sinds dat ik me kan herinneren (volgens mij was ik een jaar of 4/5) geobserdeerd geraakt met het zelfbeschadigen (denk aan snijden, hoofdbonken, zelf slaan en schoppen, braken) Dat gaf mij een soort van prettig gevoel, dan kwamen de harde klappen van in mijn omgeving minder hard aan. Daarnaast wist ik ook niet beter, het was een gewoonte geworden. Wist ik veel dat ik ziek in mijn kop was en ben... Nu, zo'n 20 jaar later ben ik voor het eerst in aanmerking gekomen met de hulpverlening. Als eerst werd ik opgenomen voor de eetstoornis al snel was het voor hun duidelijk dat ik een persoonlijkheidstoornis heb. En oh wat was ik boos dat ze dat tegen mij zeiden. In het begin moest ik er echt niks van hebben. En nu nog steeds eigenlijk, alhoewel ik er nu wel een beetje anders tegen aan kijk. Alsof je het wilt gaan accepteren dat je het hebt. Maar dat lukt mij niet zo. Zoals je stemming continu op en neer gaat, zo gaan mijn gedachtes en gevoelens over het accepteren ook van heel hoog tot ver diep onder zeespiegel.
Van mijn ouders kan ik weinig tot aan niks verwachten. Ze willen er absoluut niks mee te maken hebben. Vrienden en kennissen zijn bij mij erg schaars. En wil ik hun niet er niet mee belasten. Want voor je het weet wordt het tegen je gebruikt..
Hoe het u met me gaat?! Het gaat, ik adem nog en ben ik nog steeds in behandeling. Er staat weer een pname aan te komen maar dit keer voor mijn drugs gebruik. Ik weet niet of ik het er goed aan zal doen om in een verslavings kliniek opgenomen te worden. Omdat ik nog steeds eetgestoord ben, en ben ik bang dat dat erg gaat op gaat treden zodra ik daar opgenomen ben. Sowieso zullen er veel tegen reacties van de clienten daar komen. En ik ben niet zo goed met kritiek...dus je weet zelf denk ik wel wat voor inpact dat zal gaan hebben en waar het dan op zal gaan slaan (zelfbeschadiging e.d.).
Weet iemand toevallig of er ergens in Nederland een kliniek is voor dubbele of meerdere diagnoses. Dus dat ze niet 1 obstakel behandelen maar meerdere tegelijk. Zoals verslavingen, eetstoornissen en persoonlijkheid probleematieken. Ik weet dat er in Oegstgeest een kliniek is voor dubbele diagnoses, maar daar zullen ze minder of geen hulp bieden aan verslavingen heb ik gehoord.
Ik hoop dat er iemand op deze site enige suggesties voor mij heeft. In ieder geval bedankt voor het lezen van mijn text en het willen mee denken.

Groet,

Lacrima
Lacrima va Giu | 05-03-2010 | 14:47

hallo,
ik ben een vrouw van 61 jaar.
en heb adhd,borderline,en ben depresief,dus drie in een.
slik hier medicijnen voor,en t gaat redelijk met me.
heb sinds 8 maanden,een lieve vriend.
die heeft borderline.
we zijn samen heel gelukiig,en houden veel van elkaar.
we begrijpen door onze beperkingen,elkaar heel goed.
t gaat soms helemaal mis,en dat komt door dat mijn vriend,erg wisselende stemmingen heeft.
kan t soms niet meer aan.
t is net een knipperlicht relatie,niet met elkaar kunnen,en niet zonder elkaar.
we hebben een lat relatie,zien elkaar van vrijdag tot maandag.
en door de weeks,samen ergens koffiedrinken.
samen wonen zit er echt nooit in,zowel hij als ik,zouden dat niet aankunnen.
we zijn op deze manier gelukkig.
maar voor mij valt t soms niet mee,als hij weer een bui heeft(zo noemen wij dat)achterdochtig,als ik mijn ex tegen kom,en we even praten,en nog meer van zulk soort dingen.
ik ben echt heel verliefd op hem,en hij op mij.
maar soms,is t zo moeilijk,iemand zo te zien worstelen,is voor mij ook niet goed,ben dan ook helemaal van de kaart.
wou dit gewoon even kwijt.
familie van mij,snappen t helemaal,maken hem ook mee,en t is gewoon een lief goed mens.
maar de mensen in je omgeving,reageren heel raar,als hij een weekend niet komt,valt dat op,en vragen ze erna,zo zijn mensen,erg nieuwsgierig,ik praat er dan wel een punt aan,want de echte reden kan je niet zeggen.
t is een warrig verhaal,maar zo zit ik in elkaar.
wens iedereen een heerlijke lente,die er hoop ik gauw aan komt.
en allemaal sterkte.
groetjes geertje.
geertje | 09-03-2010 | 22:10

Hallo mijn naam is Miranda, ik heb al jaren borderline en heb geen goede hulp gehad in mijn leven alleen wat ze deden was me vol proppen met medicijnen daar waren ze goed in.
Ook heb ik nooit steun van mijn familie gehad mijn moeder heeft me altijd maar weggestopt en daardoor ben ik erg onzeker met alles.
Ik heb ook al jaren een eet probleem.
Het gaat nu wel de goede kant op ik werk weer en volg een opleiding voor voedingsassistente het klinkt raar dat ik daar voor aan het leren ben maar ik ben met me opleiding erg onzeker en wil het perfect doen en dat vind ik erg moeilijk om daar mee om te gaan en bij me opleiding weten ze niet dat ik borderline heb en weet ook niet of ik dat moet zeggen want ik schaam me er voor als of het me eigen schuld is dat ik dit heb dat komt door mijn familie die me nog nooit gesteund heeft en ik altijd voor gek werd verklaard ik heb er nu nog moeite mee om het te accepteren ik ben nu 38 jaar en nog zo onzeker.
Dit is voor het eerst dat ik dit zo beschrijf ik heb dit nog nooit gedaan.
Ik weet sinds kort dat deze site bestaat.
Ik hoop dat iemand zich hier in herkend in mijn verhaal en dat ik misschien tips krijg hoe ik met bepaalde onzekerheden om moet gaan.
Groetjes,
Miranda
miranda de jong | 05-04-2010 | 20:17

Hallo Allemaal,

Wat een verhalen, wat mooi! Ik zelf heb geen borderline. Ik ben heel lang depressief geweest en heb daarin zulke goede zorg gehad dat ik nu de opleiding SPH aan het doen ben. Nu ben ik bezig naar een onderzoek over borderline. In dit onderzoek ga ik kijken wat de beste zorg is en begeleiding is voor tieners/jong volwassenen met borderline.

Zo ben ik ook op deze site beland, en heb ik al jullie verhalen gelezen. Ik weet hoe het voelt om niet begrepen te voelen en hoe moeilijk het is mensen binnen te laten in jou wereld. Ik weet wat mij goed geholpen heeft en nog elke dag helpt. Maar nou vroeg ik me af, wat vinden jullie nou fijn? Wat voor profecionele of onprofecionele hulp helpt jullie nou echt. Wat voor begeleiding?

Als jullie het er niet over willen hebben, beschouw dit berichtje dan als niet geplaast. Mocht je wel je verhaal willen vertellen, of mailen dan hoor ik graag van je. Mijn email adres is : gila_mara@hotmail.com.
Alles blijft natuurlijk anoniem als je dat wilt.

Liefs Mare
Mare | 11-04-2010 | 12:48

het verhaal herken ik mezelf goed ik snij mezelf laatste tijd heel veel en weet niet hoe en wat.. het ging even goed een jaar maar nu zit ik in zo diep dal en dan vraag je om hulp en dat moet je heel lang wachten wat ik niet normaal vind.. Heb ook relatie en dat lijd er ook onder hij ontdek iedere keer als ik bezig ben.. maar tis niet alleen snijden heb hele erg stemmingwisselingen ook onzeker leeg gevoel alleen maar chaos eigenlijk.. Maar ik heb ook veel respect voor jou verhaal en dat je het zo opschrijft. mijn complimenten!
kim | 02-05-2010 | 11:22

Johanna,

We hebben in december wat gecommuniceerd via deze site (4 berichtjes naar elkaar)
Ik had het gevoel dat we hetzelfde probleem hadden en het was leuk dat eindelijk iemand me begreep.
Kom je nog op deze site? Kan je dan aub iets laten weten ?
Bedankt!

Amber
Amber | 07-05-2010 | 11:41

Hoi,

Heel erg wat sommige mensen meemaken.
Ik zelf ben getrouwd geweest ( 2 jaar) met iemand die door de keuringsarts als Borderline gezien werd.
Mijn ex en ik hebben heel wat meegemaakt: Kind bij ons weg willen halen door een psychiater, jeugd en gezin, geen bezoekregeling, familie die tussen ons in zat te stoken, maar ook in haar familie ondervond ik geen liefde naar elkaar toe, alleen dwangmatige dingen, doe dit doe dat. Altijd wel 1 die de ander niet mag.
Ondanks dat ik verder met mijn leven ben gegaan en een andere vriendin ontmoet heb, respecteer ik haar nog steeds en vertel haar dat ze nog steeds als mens bij ons hoort.
Ze gaat met ons mee op vakantie, maar ook de zoon van ons gaat mee.
Verder heeft ze nog een dochter van iemand anders, maar daar hebben we helemaal geen contact meer mee, nadat we die dochter onderdak hadden gegeven, 2 jaar geleden, voor haar opleiding als manager.
Die dochter heeft een hele goede baan, hoog opgeleid, ziet er mooi uit. Als ik wel eens daar kom, zegt ze amper wat tegen mij, doet me zeer.
Terwijl onze zoon, simpel is, een gewone baan heeft, maar wel erg sociaal is, praat met mensen, maakt grapjes etc
Helaas ziet ze niet naar haar halfbroer om, te veel gebeurt in dat gezin tijdens zijn jeugdjaren.
Binnenkort wordt mijn ex weer opgenomen, ben de tel kwijt hoe vaak ze opgenomen is, ca 60 opnames in 10 jaar tijd?

Voor haar gun ik haar wel eens een leuk leventje, want ze is vaak ziek, belastingschuld, geen geld en ga zo maar door, dreigen met: was ik maar dood etc, als ik geen kinderen had gehad dan....

Mijn ex belt me elke dag en heb haar gezegd dat ik dat waardeer.
Zondag de 20ste komt de Ex bij ons, mijn zoon ook en dat op Vaderdag:-) Zal even gebak halen, tenminste als ze wat beter is naar die kies-trekkerij

Helaas zijn er vrienden in mijn omgeving die dit afkeuren, waarom ga je met je Ex om, je hebt toch een vriendin?
Klopt, maar ik wil niet bezitten, het gaat om Moeder en haar zoon, dat contact wil ik niet zien verdwijnen.
Als ik dan naar die ene kameraad zie, zie ik, dat hij vaak ruzie heeft met zijn vriendin, zij moet wezen zoals hij wil.
Ik ben met een cursus bezig, prakt psychologie en een boek besteld: Borderline hulpboek, wil er graag meer over weten, hoe en wat.

Fijne tijd en het ga jullie goed, veel sterkte gewenst
Martin | 17-06-2010 | 20:17

Hey iedereen,

ikzelf loop al een tijdje bij een psycholoog. Ik ben inmiddels door de jaren heen bij twee geweest en een psycholoog constateerde dat ik een lichte vorm van borderline heb. Dit was in 2007. Sindsdien is er veel gebeurd en vanaf afgelopen september kom ik af en toe bij een nieuwe psycholoog. We hebben het nooit over borderline gehad. Ik heb haar nu een tijd niet gezien (ik voel dat het weer tijd wordt), maar ik merk dat ik bepaalde trekken heb die de laatste tijd erger zijn geworden. Ik vraag me af of mensen mijn verhaal herkennen, omdat ik toch wel benieuwd ben of dit op borderline duidt.. Komt ie:

Ik ben een meisje van 21 jaar, mijn ouders zijn gescheiden, heb een oudere broer en een stiefvader from hell.
Ik woon op mezelf, studeer aan het hoger onderwijs, heb veel vriendinnen en vrienden en ik weet dat ik een mooie meid ben.
Wat betreft die laatste zin, ik weet dat ik een mooie meid ben.. Dat klinkt vaag zoals ik het nu ga formuleren: ik weet dat ik het ben, omdat ik het regelmatig hoor, maar ik DENK zelf van niet. Daarnaast weet ik ook, dat ik intelligent ben, door hoe ik alles begrijp en dat ik makkelijk leer. Maar toch DENK ik zelf niet dat ik intelligent ben.

Vanaf mijn vijftiende tot mijn negentiende heb ik een vaste vriend gehad, behalve dat ik toentertijd een periode heb gehad dat ik ontzettend depressief ben geweest, was ik altijd stabiel. Nadat het uitging (ik ontmoette een ander) ben ik lichtelijk ontspoord.

Mannen:

Ik wil ze, ik krijg ze en ik zet ze aan de kant. Ik wil ze weer terug, ik zet ze weer aan de kant. Totdat ik hoor dat zij een ander hebben en ik wil ze weer terug. Ik ga hierbij tot grote lengtes. Ik heb een onrembaar verlangen naar sex, maar gelukkig kan ik mijzelf beheersen. Vreemd genoeg: ik ga niet achter mannen aan waar ik echt verliefd op ben. Want: ze vinden mij toch niet leuk. Toch? Mijn moeder heeft mij verteld, dat toen ik nog maar vijf jaar oud was, zij al grote vraagtekens had bij mijn spinnende manier van doen bij mannen. En dat zij dat erg zorgwekkend vond.

Vriendinnen:

Ik heb me omringd met de mooiste meiden van de omgeving. Met de meeste ga ik al jarenlang om. Waarom zijn ze allemaal mooi? Ik schaam me rot om het te zeggen, maar ik wil alleen maar met mooie en populaire mensen omgaan. Ik kan me dan aan hun meten, denk ik. Sinds de laatste tijd reken ik ze op kleine dingen af en kan dan weken hun telefoontjes negeren. Van extreme periodes, waarbij ik van ze houd, kan het opeens omslaan naar minachting en haat.
Dit is iets wat ik vroeger niet had. Ik merk dat ik minder begripvol wordt, terwijl ik vroeger mijzelf volledig verloor in een vriendschap en alles voor de ander over had.
Mijn vriendschappen zijn dus wel altijd van lange duur. Waarschijnlijk hebben mijn vriendinnen onbewust wel door, dat ik zo ben en wordt het daarom geaccepteerd.

Familie

Dan een tijd het contact met mijn moeder verbreken, dan weer een periode een ontzettende afkeer tegen mijn lieve stiefmoeder hebben. Vooral mijn moeder moet het regelmatig ontgelden: ik kan ontzettend uit mijn slof schieten, haar kwetsen tot op het bot en tien minuten later vrolijk zijn.

School

Het is voor mij erg moeilijk om overzicht te houden met school. Ik zoek eigenlijk altijd een persoon uit in de klas om me op te richten en deze personen herinneren mij aan de aanvangstijden, klaslokalen en huiswerk.

Mensen over het algemeen

De ene dag voel ik me werkelijk Jezus, terwijl het me de andere dag de grootste moeite kost om enthousiast te reageren, want dan voel ik mij zo klein..
Vreemd genoeg denk ik ook dat ik een celebrity ben, waar anderen mensen altijd over praten en mee bezig zijn. En dit legt zo'n ontzettende druk op me, waardoor ik soms weken niet in 'the social scene' kom..
Ook durf ik mij in begin niet te mengen met mensen waarvan ik weet dat het erg belangrijk is dat ze mij graag mogen. Denk aan collega's, rest van de klas, etc.
Totdat ik weer een ''Jezus-dag'' heb en dan meng ik me overal vrolijk bij.

Veelgehoorde meningen van anderen

- Je bent anders dan anderen.
- Je bent uniek
- Je leeft in je eigen wereld, je bent zo relaxed.
- Je bent ontzettend zelfverzekerd

En het klopt allemaal niet.. Ik ben juist niet relaxed, ik lig nachtenlang in mijn bed te piekeren over meningen die mensen vast over me hebben, over de mensen die me vast en zeker zullen haten. Ik toon nooit mijn gevoelens, waardoor ik waarschijnlijk zelfverzekerd overkom.

Eetstoornis:

Waar ik vroeger niks gaf om mijn lichaam, want ik was altijd slank. Ben ik na een iets zwaardere periode compleet doorgeslagen in mijn eetpatroon. Van extreem lijnen, naar extreme vreetbuien. Ik geef niet dagelijks over. Maar in mijn vreetbui periode wekelijks. In de lijn periode neig ik zelfs niet eens naar eten en houd ik me zo aan mijn ''dieet'' dat het ziekelijk wordt. Alleen maar water, ontbijt proberen te skippen, alle calorieen tellen, niet gaan stappen, want: ''dan drink ik toch drank en daar wordt ik vet van''. And so on..

Ik vraag me af, deal ik met een gigantisch minderwaardigheidscomplex, of herkennen jullie hier een borderliner in?

Alvast heeeel erg bedankt!
Lisa | 09-07-2010 | 11:20

hoi hoi

ik ken iemand die heeft borderline en die snijdt zich zelf net als ik doe alleen ze zegt dat ik in meerdere opzichten op haar lijk en vind al erg lang dat ik hulp moet zoeken alleen vind ik dat erg eng wat moet ik doen en wat doen de mensen die het onderzoeken wat je hebt en ook denkt me vriend dat ik adhd heb kan dat op elkaar lijken?
stuit | 30-08-2010 | 22:49

Lieve Benjamin,

Ik heb je hele verhaal gelezen hoor! Ik weet sinds halfjaar wat ik heb, en ik ben hopeloos verloren, herken veel in je verhaal over mij en mijn vriend...Hij lijkt nog vele malen erger dan mij!! Ben beetje aan het rondsurfen, weet niet waarom... in de hoop me minder alleen en eenzaam te voelen denk ik, me af te leiden van 24/7 op de bank huilen en dan van de koppijn te gaan slapen om zo de volgende dag weer verder te gaan? Ik kan ook niet echt bij iemand terecht, mijn moeder heeft zelf psychische problemen en wil dr niet nog meer belasten met dat van mij en mn pa heeft wel genoeg aan mn ma, mijn vriend snapt er helemaal niets van en het loopt elke dag weer opnieuw uit in een hel! Ik lijk echt niets goed te kunnen doen, niet dat hij nog iets goed kan doen! Hij werkt hele dagen slaapt dan 3uurtjes er is nooit geen tijd voor mij over, we doen geen leuke dingen want hij vind op de bank tv kijken leuk (ontspannend, gezellig?) Als ik een keer iets niet weet geen antoord kan geven blijft hij maar vragen wat is 't dan, dat weet ik niet, wat is 't dan weet ik neit en maar doorgaan... ik wordt dr gek van, voordat ik een hele klaagmuur volschrijf!! Mijn Spv'ers worden ondertussen helemaal gestoord dat 't elke week weer over hem gaat en nooit over mij! Bespaar ik jullie dat leed verder ook maar:P

Liefs
Jennifer | 02-09-2010 | 01:44

Voor iedereen die dit leest:

Mensen die een serieuze reactie willen achter laten, jullie zijn meer dan welkom! Vragen, opmerkingen, of als je gewoon iets wilt delen, DOEN!

Maar..... voor de mensen die onzin achter laten ((Engele) seksverhalen, losse tekens, etc.), WILLEN JULLIE HIER ALSJEBLIEFT MEE STOPPEN? Deze website is een serieuze website voor mensen met Borderline, aanverwanten, of mensen die zich herkennen in trekken van Borderline.

Bij voorbaat dank!

Namens het bestuur van de Stichting
Search | 12-09-2010 | 03:58

Hallo Webmaster,

Er staat vanaf 15 september jongstleden een berg vieze spam op deze site.

Gelieve dit weg te halen en ip in de ban doen.

Ik heb er ook al over gemaild!

Hartelijke groet,


Tess

lotgenoot

www.tessonome.com
Tess Jungblut | 11-11-2010 | 11:42

Ik hen net telefonisch contact gehad met stichting Borderline en gevraagd spam weg te halen. Zij werken eraan.

Hartelijk dank.

Tess
Tess Jungblut | 11-11-2010 | 13:07

Aan spam hebben we niets daarom mijn verhaal. Ik ben een niet gewenst kind. Heb mijn leven lang gevoeld dat er iets niets klopte en pas op 46 jarige leeftijd heeft mijn moeder dit verteld. Als kind zijnde ben ik altijd gepest, genegeerd, en als een soort assepoester gebruikt. dat ging door totdat ik ging trouwen. Ben op tiener leeftijd verkracht, heb toen besloten dit wil ik niet en het spoor was dichtbij,maar die vervloekte trein reed op een ander spoor.in het huwelijk ben in genegeert door mijn nu ex-partner. Toen ik eindelijk voor mezelf durfde te kiezen toen ben ik de bunker die ik om mij heen gebouwd had gaan afbreken. Dit is een heftige tijd geweest, en ik zit er nu nog steeds in. Ben gestickerd en gelabeld borderliner en heb moeite om niet iets te doen waarmee ik anderen en mezelf beschadig. Lig regelmatig in het ziekenhuis met een od van medicijnen. Mezelf beschadigen met een mes dat kan ik laten al kost het veel moeite. Ik sta nu op een wachtlijst om verder geholpen te worden. Ik wacht pas 2 jaar. Ben in die tijd gescheiden en mijn kind koos voor zijn vader. Ben mijn banen kwijt en de vrienden snapte niets van mij en hebben me laten vallen. Ik was voor hen een vreemde. Ik ben dus alles kwijt wat eenmens maar kwijt kan raken. Wat zelfs ik weet niet meer wie ik ben. Probeer de dag maar door te komen en als er iets of iemand komt en het loopt voor mijn gevoel niet dan kan ik exploderen Ik weet vaak niet hoe ik verder moet en hoop dat het vlug weer avond is zodat ik naar bed kan. Alleen in een huis waar ik voor heb moeten knokken, net zoals ik voor alles in mijn leven heb moeten knokken. Heb mijn oop gevestigd op de therapie waar ze me voor hebben aangameld. Hopelijk haal ik die therapie nog maar soms heb ik het idee laat maar ik ben het toch niet waard. Mensen ik wens jullie het allerbeste en ik hoop dat de hulp optijd komt. IK WIL NIET DOOD MAAR DE GEDACHTEN LATEN MIJ NIET LOS. liefs aan iedereen Silvia
sylvia | 11-11-2010 | 22:17

Hi, today is a beautiful day in my life. I saw a first snow in this year and I save this photo for all people in the World!
thesunshining | 12-11-2010 | 16:25

Sylvia, wel volhouden heh? Ik heb een ietwat vergelijkbaar verhaal en vind veel steun in het maken van muziek, dat is eigenlijk het enige dat me afleidt van die rotgedachtes.

Groetjes, Arnold
Arnold | 16-11-2010 | 03:54

Wij doen onze uiterste best alles weg te halen, helaas worden wij soms getroffen door spam-bots waarbij ip-bans weinig uitmaken. Maatregelen worden getroffen om dit in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen.

Rosa
Rosa | 19-11-2010 | 12:59

ik kan eigenlijk niet zo goed mn gedachtes en emoties op papier zetten. ik krijg dan t gevoel dat alles zo weinig betekend. bij mij is borderline nog niet 'geconstateerd' maar ik vind mij zo erg in jullie verhalen. Nou heb ik niet bepaald zin om mijn levensverhaal hier neer te zetten omdat ik toch denk dat t niemand interesseert. en ik weet ook niet of ik me morgen of volgende week nog herinner om op deze site te kijken of iemand gereageerd heeft. maar voor hetzelfde geval refresh ik de pagina om de 2 minuten om te kijken of er iemand heeft gereageerd.
mijn hoofd zit nu eigenlijk zo vol dat er niks meer uit komt, en ik weet ook niet wat ik moet schrijven. ik ben boos?op het moment. maar mijn boosheid is nooit alleen boos. het is gelijk intense agressie, ofzo. ik voel t nu al een beetje wegzinken. ik was eigenlijk op zoek naar uitleg voor de mensen om me heen over borderline. mijn vriend zou vanavond met me online gamen, maar hij kreeg ineen keer vrienden langs, en toen liet ie me gewoon vallen. zo voel t het in ieder geval. dat ik aan de kant geschoven wordt. toen ben ik in 1 keer van msn gegaan, omdat ik in alles geen zin meer had. en daarna had ik hem n boos smsje gestuurd. en toen nog 1 en nog 1, omdat hij me niet gelijk iets terug stuurde. hij doet toegepaste psychologie, en vermoed ook dat ik borderline heb. maar hij doet niet echt veel om te voorkomen dat ik me verlaten voel. hij heeft zo veel vrienden. en ik eigenlijk geen. Daarmee heb ik soms ook het gevoel dat hij meer een obsessie is dan mijn vriend. ik wil dat hij er alleen voor mij is.
het feit dat ie al zn 'meisjesvrienden' gezoend of gebatst heeft, helpt me ook niet echt. maar dat snappen jullie vast wel.
ik weet eigenlijk niet wat ik nog moet schrijven.

owja. ik ga volgende week vrijdag naar de psycholoog.
maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in. maar aan de andere kant, had ik wel graag n label op me geplakt. waaraan mensen kunnen zien, dat ze gewoon rekening moeten houden. met mij, en met alles.

groetjes.
mupp
mupp | 20-11-2010 | 23:39

Beste Rosa, deze link heb ik aan de mensen om me heen gestuurd, dit vond ik de beste voorlichting. De site is van de Vereniging Voor Psychiatrie.

http://home.versatel.nl/jelnet/borderlinepagina/Borderline%20Persoonlijkheidsstoornissen.htm


Hou je haaks, Arnold.
Arnold | 21-11-2010 | 21:38

Arnold,

Dank je wel. Deze hadden we nog niet, het is gelijk op de site gezet. Altijd fijn mensen die mee denken.
Search | 27-11-2010 | 11:44

Hallo iedereen,
ik heb ieder verhaal gelezen. En ten eerste respect voor iedereen zijn verhaal. Vind het knap dat jullie zo open zijn over jullie leven. Ik heb zelf geen borderline,maar mijn vroegere buurmeisje wel, en ik heb er nooit iets van begrepen.

Ik zit nu in het tweede jaar van SPH. En ben een onderzoek aan het doen over borderline. En dat onderzoek gaat erover hoe iemand met borderline toch kan mee participeren in de samenleving of dat er niet genoeg geparticipeerd wordt?

Als jullie het daarover niet willen hebben, dan zie dit bericht maar als niet verzonden. Maar mocht je wel graag je verhaal vertellen dan mag je het hier plaatsen of mailen naar mij; D.onna_xx@live.nl
Je blijft geheel anoniem in het onderzoek
Donna | 13-12-2010 | 23:27

Ik ben zelf 41 jaar en de moeder van een dochter van 15 jaar die om dit moment al 2 jaar niet naar school gaat... zij zegt geen zin te hebben. Haar gedrag gaat de kant van de borderline. Zij wordt binnenkort getest omdat zij depressies is, slaap veel overdag, in de avond is zij altijd klaar voor een feest. Zij eet te veel, borden en papieren in haar kleren kast, enz. Haar concentratie is minimaal, vergeet alles. Tot de 1 brugklas was zij gezond en kon zij goed leren HAVO-VWO. Bij de 2e brugklas werd zij gepest op school omdat zij dik was. Sindsdien is haar gedrag meer de kant van de borderline gegaan. Niets kan haar gelukkig maken, als moeder kom ik hier vast te zitten. Ik ben ook maar een mens, ik word erg moe van haar gedrag. Niet van haar, ik hou ontzettend van mijn dochter, heb haar altijd met respect behandeld. Haar vader heeft ook een persoonlijkheid stoornis, wij zijn na 10 jaar huwelijk gescheiden. Mijn dochter heeft haar vader vaak moeten missen. Ik zelf heeft altijd voor haar goed kunnen zorgen, cadeaus, feesten, reizen, knuffels, kussen enz. Samen in de speeltuin, skeeleren en film kijken. Toch kan ik mijn dochter niet het geluk gevoel geven. Toch kan ik haar niet alle liefde die zij krijg van mama, oma, tantes, nichtjes en zusje niet laten voelen. Zij voelt zich leeg, En tsja, ik weet zonder testen als moeder dat mijn dochter ziek is. Niemand krijg op dit moment voor elkaar dat zij naar school gaat. Als ik hier alles lees, krijg ik het idee dat ik mijn dochter beter vanaf 16 jaar kan gaan huwelijk !!! ja, hoor precies zoals het vroeger was. Waarom mijn idee, omdat mijn dochter heeft zekker pijn, toch doet zij nog niet aan mutilatie gekomen. Ook nog niet aan sex, alcohool enz. Mijn pijn als moeder is dat ik zie dat het niet lang meer duurt voordat zij van start gaat. Want zij vraag mij nu geld voor piercings. Dan een tong, dan een buik, zij weet het zelf niet meer. Mijn gedachte als moeder is dat vaak de hulpverlening te lang wacht voordat er goede hulp wordt gegeven. Ik zou nu graag willen dat mijn dochter particulier lessen kon krijgen. Maar bordeliner zijn slim, alleen kunnen zij de prikken en de druk van school niet hebben.

Ook zou ik hypnose willen gaan proberen bij mijn dochter. Zoiets als onder hypnose naar school gaan en goed leren? Heeft iemand hier ideeën over hoe de school en leesproblemen van de jonge borderliner opgelost kunnen worden. Want met ziekte of zonder, het val niet mee om hier in Nederland te leven zonder diploma's.

God wil dat jij veel van jezelf houdt. Alleen zo kan je van iemand anders gaan houden. Ik ben Christen, voor mij is echter moeilijk te begrijpen dat mijn dochter zich alleen voelt, van zij is in het geloof opgegroeid. Met God ben je nooit alleen !

Heeft een van de borderliner hier drama en theater lessen gevolgd? En heeft dat geholpen?

Graag ontvangt ik jullie hulp in deze. Ik wens jullie allemaal sterkte en kan ik jullie vertellen dat God en jullie familie ontzettend van jullie houden. Soms is afstand ook een manier van houden van. Als ik erg boos om mijn dochter ben, reageer ik juist heel erg passief, cool. Omdat als ik met borden naar haar gaat gooien en zij weer terug, dan wordt het een gekkenhuis. Vergeet niet dat ook iemand die gezond is kan ook zo gek gemak worden dat zij andere pijn gaan doen. Dus, weglopen en afstand creeren ik ook een manier van houden van... Rust, binnen een relatie is nodig om verder te kunnen groeien.

Succes
susi | 14-12-2010 | 21:41

hallo iedereen
ik ben 47 en me hele leven vraag ik me af wat doe ik hier ben als 12 jarige verkracht en nooit verteld aan iemand thuis kon ik al helemaal niet over gevoel praaten
op me 14 aangerand ook nooit vertelt werd veel gepest omdat ik vrij stevig was
op me 23 leerde ik mijn man kennen en een half jaar later gingen we samen woonen in die tijd was hij vaak ziek en daarna kreeg hij wegrakingen soms wel 12 keer op een dag stond altijd klaar voor hem en hield alleen maar rekening met hem
dit heeft ong 13 jaat geduurt in die tijd ook nog vaak naar ziekenhuis voor kinderen na ruim 5 jaar gestopt ermee kon het niet meer opbrengen om het allemaal alleen te doen

sinds ong 8 jaar heeft hij die wegrakingen niet meer en toen begon het hij had me niet meer voor alles nodig en dat vond ik moeilijk hij ging nu opeens alleen weg was bang dat hij me zou verlaten

hij vond dat ik naar de dokter moest en die stuurde me door naar verschillende spychologen bij de laatste was er een klik ik voelde dat ik hem kon vertrouwen en de eerste keer dat we daar samen naartoe gingen heb ik alles over mijn verleden verteld en dat ik heel vaak over de dood nadacht

om het niet te lang te maken begin dit jaar vertelde mijn man dat hij wou scheiden en een week later vertelde hij dat er een ander was en of ik maar een weekje weg ging zodat zij kon komen toe brak er iets in me en leef zinds dien op mijn kamer het ging uit en hij wou het weer proberen hij weer me naar psychloog deze vertelde dat ik derpr was en ook wel wat van een bordeleiner had paar weken daarna ben ik begonnen met me te snijden daarna gaf hij aan toch te willen scheiden weer een klap
hij bleek ook al een ander te hebben ik woon nog steeds samen in het huis met hem wat erg moeilijk is hij is al een nieuw leven aan het opbouwen en ik ik ben aan het overleven heb begin december een poging gedaan met medicijnen op vrijdag ingenomen en zondags ben ik naar me vriendin gegaan die heeft het ziekenhuis gebeld van vrijdag avond tot woensdagavond kan ik me niks meer herineren uit het ziekenhuis door naar een inrichting en daar een week gezeten zit nu te wachten voor een opname maar daar mag ik niet praten over wat ik gedaan heb en over het snijden wat heb ik daar nu aan ik wacht wel af ben zo moe dat het me allemaal niks meer kan schelen waar ze me instoppen als ik me eigen hiusje heb probeer ik het gewoon opnieuw ben al aan het kijken over hoe ik het ga doen want medicijnen krijg ik nu niet meer zo makkelijk moet elke keer naar dokter als ik wat nodig heb zit nu te zoeken over giftige planten welke het beste zijn om te gebriuken na al de verhalen die ik gelezen heb hier weet ik het zeker ik herken zoveel van wat jullie schrijven het is net of ik een verhaal van mezelf zit te lezen
ik heb nu zins ik uit het ziekenhius ben niemand om mee te praten van de instelling waar ik opgenomen word mag ik niet meer naar me eigen psycholoog ik ben zo moe en voel me zo KUT dat het moeilijk is om een gewoon leven te leiden lig ook het meeste op bed

groetjes patricia
patricia | 21-12-2010 | 22:56

28 juli 2010 liep mijn vrouw weg s'morgens zei ze nog tot vanavond en s'avonds zei ze in eens ' als ik thuis kom heb ik een steen in mijn maag ' en ik begreep haar niet na een paar dagen kwam ze langs en zei ' ik zie de relatie als broer en zus ' en ze zei ik hou niet meer van je ' dit werd tegen mij gezegd toen ik een relatie deskundige en psychiater erbij had gehaald en ik ging heen om de relatie te rdden en zij om hem te beeindigingen ,door haar uitspraak ging ik stuk in storte ik in mijn wereld was in eens verdwenen ik 48 jaar oud en zag haar vertrekken en me zelf naar een soort inrichting gaan te bakkum.
ik heb daar een paar dagen gezeten en kwam tot de conclusie dat was niks voor mij en wou daar zo gauw mogelijk weer weg maar mijn angsten bleven en nu 01-01-2011 krijg ik van mijn moeder te horen dat het geen post tramatiche stress is maar een vorm van borderline en na het lezen van vele mails van andere lotgenoten kom ik tot de conclusie dat vele van mij onbekende gevallen /dingen die ik mee maakte tot het bepaalde vakje,ik kan het nu plaatsen.
maar ik heb een vorm van verlatings angst en die zit diep ik doe niet aan zelf verminkking maar heb in het verleden wel een aantal keren op het punt gestaan om er een eind aan te maken ,ik had niet in het spoorboekje gelezen in inplaats de sneltrein had ik de stoptrein of het touw dat ik gebruikte om me zelf op te hangen was te dun en mijn 100 kilo brak het meteen
dus na het lezen van al deze verhalen kan ik me nu een beetje plaatsen maar dat ik hier bij hulp nodig heb dat is zeker.ik loop nog steeds in de ziektewet en werk nog steeds niet eet heel weinig ben sinds 28 juli al 50 kilo af gevallen niks smaakt meer ik ben wel gestopt met blowen en metde drank nu af en toe een ron miel [ honing rum] maar nooit meer dan 2 kleine glaasjes. ik probeer het leven weer op te pakken maar heb sinds 28 juli al weer een relatie gehad en die is ook gestrand maar we zijn nog steeds vrienden en nu weten en begrijpen we waardoor dat is gekomen,ik begrijp nu ook waarom ik s'nachts over straat loop te dwalen of denk ik moet naar mijn werk maar ik werk van maandag tot vrijdag van 08 uur tot 1600 uur bij een wsw bedrijf en die link kan ik nu ook plaatsen waarom juist daar en niet een gewoon bedrijf.maar ook dat ik niet s'nachts in de kou naar mijn werk moet gaan ik loop toch nog in de ziektewet en hoef niks te doen.
het lijkt wel waar heeft deze persoon het over maar nu valt voor mij heel veel dingen op de juiste plaats en kan ik het een plekje geven.
voor de buiten wereld heb ik een muur gebouwd die nu niet van buiten maar van binnenuit aan het brokkelen is.
waar ik altijd had waarom begrijpen ze me niet begrijp ik het nu heel goed.maar wat wil ik nou met dit verhaal,ik moet hulp zoeken maar wil dit niet bij de bestaande psychiater die schrijft toch alleen maar pillen voor en ik denk dat met praten het veel beter zal gaan.

dus ik dacht ik heb een vorm van borderline en dan een soort verlatings angst .
wat kan ik nou het beste doen is er iemand die mij in de goede weg kan sturen ik zie het zo ik heb dit waarschijnlijk mijn hele leven al en ben al die tijd [48 jaar] ook door gekomen.

als jullie me kunnen helpen graag maar geen gestichten of iets in die geest,en ook geen pilletjes daar geloof ik niet in

ronald ijmuiden
ronald koster | 01-01-2011 | 23:40

Hallo Iedereen,
Bij mij is BPS nooit vastgesteld, maar wat herken ik mezelf in deze verhalen!
Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik een Borderliner ben!
Waarom?
Wel, ik voel me zo leeg!
Ik heb alles wat mijn hartje maar kan wensen, een trouwe en lieve man, een eigen huisje en twee schatten van dwergpoedels.
Ja, een mooi en lief gezinnetje lijken we wel.
Maar verdorie, wat valt het leven me zwaar!
Waarom?
Komt het door mijn moeilijke kinderjaren?
Een buurman die masturbeerde terwijl ik als zevenjarig meisje moest toekijken.
Ouders die elkaar en vooral mij sloegen, mijn broertje werd gespaard en is zelfs nu nog de lieveling van mijn vader.
Een vechtscheiding waarbij de ouders niet vochten voor hun kinderen, maar de kinderen als een last zagen.
En in die tijd had ik wel een lichtpuntje, mijn grootmoeder!
Goh, wat was ik gelukkig bij haar!
Tot mijn vader hertrouwde, ik mocht niet meer bij mijn grootmoeder blijven, ik moest plots samenwonen bij mijn vader en stiefmoeder.
Buiten mijn keidharde studies (Economie-Talen) moest ik ook nog eens het huis stofzuigen, de afwas doen, de badkamer in orde houden, afstoffen.
O wee als er ergens nog een beetje stof lag, dan was ik lui.
En de eenzaamheid was zo zwaar!
Van het gezellige huis van mijn grootmoeder, kwam ik terecht in het huis van mijn stiefmoeder, alleen thuis vertrekken naar school, alleen thuiskomen van school, eenzame avonden op mijn kamertje want de hond van mijn stiefmoeder viel me aan.
Ik was zo bang van dat beest, stiefmoeder zei gewoon dat de hond voelde dat ik slecht was.
Dankzij stiefmoeder ging de relatie met mijn grootmoeder achteruit.
Stiefmoeder roddelde over mij, ik was een moeilijke puber, een luie trien, een slechte dochter, wat was stiefmoeder blij dat ik haar echte dochter niet was.
De enige die echt van me leek te houden, was mijn vriend.
Ik was zo blij als het weekend was, maar wat voelde ik me ongelukkig wanneer hij zondagavond weer moest vertrekken.
Op een avond hadden mijn vriend en ik ruzie en hij vertrok.
Ik werd gek en eiste dat mijn vader me naar mijn vriend moest brengen.
Vader schudde me door elkaar, maar deze keer schudde ik hem ook door elkaar.
Hij werd zo angstig en vertelde me dat ik kon opkrassen.
Daar stond ik dan, 16 jaar, in't midden van de nacht en mijn moeder leek niet bezorgd om mij, maar ze leek te panikeren dat ik bij haar zou komen wonen.
Gelukkig kon ik op mijn vriend leunen, hij kwam me ophalen en ik mocht bij hem en zijn ouders logeren.
Maar niet voor lang, de roddels werden te intens voor zijn ouders en ze besloten dat we alleen moesten gaan wonen.
Dus op 16 jarige leeftijd ging ik alleen wonen met mijn oudere vriend die werk had.
En toen ging het echt mis.
De druk van naar school gaan en het huishouden en de hele avonden alleen thuis wanneer mijn vriend werken ging.
Ik begon slaappillen te nemen, zodat ik niet naar school moest gaan.
Ik werd gek als mijn vriend moest gaan werken, ik ging zelfs over de reling van ons appartement hangen, zodat hij niet kon vertrekken naar zijn werk uit angst dat ik iets dom zou doen.
Ik begon niet te snijden, maar met een nagelknipper stukken vlees uit mijn arm te knippen.
Elke avond kwam mijn vriend thuis en checkte hij mijn armen.
En ja, ik sloeg hem, ik was zo kwaad en het moest eruit.
Ook ik durfde mijn huisdieren slaan, tot grote spijt nu!
Ik ben nu een vegetarier en zou vandaag de dag geen dieren meer pijn kunnen doen.

Rond mijn 17de besloot de huisarts dat het welletjes was geweest en weigerde ze me nog te helpen.
In die tijd konden mijn vriend en ik de eindjes niet meer aan elkaar knopen, dus gingen we terug inwonen bij zijn ouders.
Ik kwam bij een nieuwe huisarts terecht die me naar een psychologe stuurde.
De familie van mijn vriend vond het allemaal larie en apekool.
Ze vonden mij een actrice, dat ik me aanstelde.
Ik was toch niet gehandicapt of ernstig ziek, waarom moest ik dan depressief zijn?
Op een gegeven moment stonden drie volwassenen (ouders en broer van mijn vriend) verbaal op me in te beuken, mijn vriend stond erbij en keek ernaar.
Tot vandaag de dag neem ik het mijn vriend in mijn donkerste uren kwalijk dat hij toen niet tussenbeide kwam.
Het liep uit de hand, zijn ouders wilden me weg.
En dus verlieten mijn vriend en ik hun huis, verbroken alle contact en gingen alleen wonen.

Ik werd beter en gelukkiger.
Ik had een job als bediende, het ging goed!

Na een jaar van stilte, kregen we ineens telefoon van mijn vriend zijn moeder.
Mijn vriend zijn vader werd gek van verdriet omdat mijn vriend alle contact met zijn ouders verbroken had.
Mijn vriend wou niet terug gaan, maar ik overtuigde hem om zijn vader minstens 1 keer te bezoeken.
Ik merkte in die tijd vreemde gedragingen bij mijn vriend zijn vader op en ik opperde het idee dat hij mss Manisch Depressief was.
Ik nam mijn vriend zijn vader mee naar mijn huisarts en hij bevestigde het.
Doordat ik had geholpen, waren mijn vriend zijn ouders bereid me weer in de familie op te nemen.

Ik durfde weer dromen, ik deed ook iets wat ik al in mijn jeugdjaren wou doen, een cursus fotografie volgen.
En mijn vriend en ik trouwden :D
En verdorie, ik was gelukkig.
Totdat ik buikpijn begon te krijgen, hevige buikpijnen.
En angstaanvallen, de angst dat ik buikpijn zou krijgen in een openbare plaats, verlamde me letterlijk.
De huisarts vond dat ik me aanstelde, ik nam een tweede opinie.
Bleek dat ik Prikkelbaar Darm Syndroom had.
Goh, neen, niet nu, niet nu ik me eindelijk een beetje gelukkig begon te voelen.
Niets aan te doen, leren mee leven.
De symptomen werden erger door mijn angst en uiteindelijk verloor ik mijn job omdat zelfs en bus nemen onmogelijk werd.
Opgesloten zitten in een bus terwijl ik hevige buikpijnen zou krijgen, jaagde me zoveel angst aan!
Maar een carriere als fotografe kon ik ook vaarwel zeggen, de deadlines bezorgden me te veel stress.
Ik kon de stress niet aan, punt.


Ongeveer toen gingen mijn echtgenoot en ik bouwen.
We moesten gedurende de bouwwerken bij mijn schoonouders inwonen.
We kregen in die periode ruzie met mijn schoonbroer, ik was te stil, ik babbelde niet over koetjes en kalfjes, ik moest gaan werken en ik fakete mijn Prikkelbaar Darm Syndroom volgens mijn schoonbroer.
Net toen stierf mijn grootvader, ik kon geen afscheid nemen.
En als kers op de taart, moest ik naar de tandarts, hij kreeg mijn tand niet verdoofd en ik voelde alles.
Het boren, het schrapen, het polijsten... die avond kwam ik thuis en stortte ik in.
Ik durfde niet meer eten, de angst om een vulling kapot te bijten was zo groot.
Ik sliep ook veel die dagen, ik sliep om te overleven.

We gingen uiteindelijk in ons huisje wonen, in het begin ging het eventjes goed.
Mijn echtgenoot en ik besloten dat ik niet terug moest gaan werken, omdat ik dan weer buikpijn zou krijgen.
Er viel een last van mijn schouder, tot...
Tot de eenzaamheid weer terug begon te komen.
De diepe dalen en de hoge toppen, soms in enkele uren tijd.
Zelfmutulatie, maar niet snijden.
Deze keer is het subtieler, ik scheur mijn teennagels open tot ze bloeden.
Alsof ik in een trance ben wanneer ik de nagels afscheur.
De ene dag zie ik mijn echtgenoot doodgraag, de andere dag haat ik hem.
Ik verwijt hem dat ik niet genoeg aandacht krijg, dat hij me niet graag ziet, dat hij niets waard is, dat hij me vroeger niet genoeg verdedigde,...
De volgende dag wordt er over gepraat en dan besef ik dat ik het niet meende.
En wat neem ik het hem soms kwalijk dat hij om de week tot 22u moet werken.
Want verdorie, wat voel ik me dan eenzaam die week.
Een week weggegooid.
Want ik slaap wanneer hij werken is!
Anders kom ik de dag niet door.
En gisteren was hij moe van het werken, ik vroeg aandacht, maar hij was te moe.
Natuurlijk kwetste het me, huilen en diep ongelukkig zijn!
Echt mijn ziel uit mijn lijf huilen.

Sorry voor het lange verhaal.
Ik denk persoonlijk wel dat ik een Borderliner ben.
Ik ervaar zulke intense gevoelens, zowel hoog als laag.
Voel me vaak alleen, kan niet tegen alleen zijn.
Angstig dat mijn echtgenoot zou sterven voor mij.
Zelfmutulatie.
Het plaatje lijkt te kloppen.
Izabella | 06-01-2011 | 10:10

Hallo allemaal,

Ik heb iets op mijn hart wat ik heel graag kwijt wil voordat ik weer naar de la loop om een mes te pakken. Ik weet dat ik hier in alle vertrouwen mijn hart kan luchten omdat er hier alleen maar mensen zijn die hetzelfde hebben en ik weet dat er geen bekende zijn die dit bericht hier zullen lezen.

Ik ben weer depressief. Ik dacht even dat dit mijn jaar ging worden dat ik eindelijk gelukkig ging zijn, maar het heeft een flinke draai genomen. It just doesn't look perfect anymore.
Begin dit jaar had ik een leuke jongen ontmoet en het voelde goed en ik kreeg hoop dat ik misschien wel eindelijk de liefde zou kunnen krijgen waar ik al zo lang op wacht. Maar de gevoelens die ik had zijn plots verdwenen en ik heb ineens ook helemaal nergens zin meer in. Ik was heel even blij maar nu begin ik mijn leven beetje bij beetje steeds meer te haten, omdat ik niet in staat ben om een vriend te hebben terwijl ik dat zo graag en zo lang al wil. Ik weet niet meer goed wat ik met mezelf aanmoet en het stoort me verschikkelijk. Ik heb nu ook weer last van zo'n neiging om te gaan snijden en nu is het extra gevaarlijk omdat er niemand in de buurt is om me tegen te houden. Ik wil het niet doen omdat het het niet waard is maar aan de andere kant weer wel om even alle pijn en stress op iets anders te richten. Het brengt me in de war en ik wil ook geen verkeerde keuzes maken. Het lijkt wel alsof mijn hart het niet toelaat dat ik gelukkig wil zijn omdat het in de jaren alleen maar een groot zwart gat is geworden en ik me merendeels van de tijd leeg en nutteloos voel.

Ik loop op het moment wel bij een psygoloog maar die neemt alleen onderzoeken af en ik kan pas echt beginnen met hulp zoeken tot de uitslag ervan bekend is zodat ik weet in welke richting ik moet zoeken. Ik weet dat er nog hoop voor me is maar mijn hart lijkt het wel niet te willen accepteren.

Voor degene die dit gelezen hebben, dankjewel dat je even naar me heb willen 'luisteren'. Hopelijk heeft het opgelucht en ga ik morgen niet met verband om mijn arm naar school :).

Groetjes
Xandra
Xandra | 11-01-2011 | 22:29

Hallo Xandra,

Ik heb al meedere keren op deze site gechreven met mijn levensverhaal.
Je schreef o.a. dat niemand je kan tegen kan houden dit i.v.m je beschadigen. Ik zal direct met de deur in huis vallen.
NIEMAND kan je tegen houden als je je beschadigen wil, je kan alleen ZELF stoppen. De anderen kunnen je alleen ondersteunen met het stoppen van het beschadigen.

Op dit moment heb ik een behoorlijke wond op mijn buik en die heb ik mezelf toe gebracht. Ik ben er mee naar het z-huis geweest maar ze deden daar verder niets en kon ik weer naar huis. Ik weet nu al jaren dat ik zelf zal moeten stoppen met het beschadigen. Maar dat kost me zoveel moeite om het niet te doen.Het vreet energie.
Wat ik prettig vind is dat men niet boos, kwaad is op mij, als het toch weer gebeurd, want daar ben ik dan altijd bang voor.
Ik heb nu een andere h-arts omdat de arts moeite had om met me om te gaan met mijn ziekte beeld, van de ene op andere kreeg ik te horen dat ik maar een andere arts moest zoeken. Ik heb nu een arts die me begrijpt en ook iets onder neemt.
Toen ik voor een aantal week terug, bij hem kwam voor een open plekje aan mijn buik heeft hij me geholpen zonder me af te katten. Na een gesprekje, heeft ij de tel. gepakt en overleg gehad met een chirurug. Ik kreeg te horen dat ze op me stonden te wachten in het z-huis. Daar geweest en i.o.l met een soort therapie begonnen maar moest ik wel van mijn buik afblijven. Je raad het vast wel, na drie week de pomp ar aan gehad te hebben (en het toch door ging met beschadigen) is de pomp eraf gehaald omdat het niets opleverede, ik bleef frunneken aan de wond.
Ja meis ook ik worstel nog steeds met het wel of niet stoppen.
Op dit moment is het zo dat ik een behoorlijke wond heb op mijn buik van 11x5 cm en ongeveer ja hoe omschrijf ik dat nou ja zeg maar zo dat je de vingers niet meer ziet als ik mijn hand in de stop. Ik ben gewaarschuwd door artsen dat het heel gevaarlijk is omdat ik de buikvlies doorboten kan met alle gevolgen van dien.
Het gekke is dat het me niets doet, net of het niet binnen komt. Ook als ik bezig ben is het als of ik op mezelf neer kijk heel vreemd allemaal.
Ik beschadig me al van kinds af aan, toen trok ik de vellen onder mijn voeten kapot zodat ik met elke stap pijn voelde. Mijn ouders hebben het nooit geweten. Ben blij dat mijn moeder het niet mee gemaakt heeft, het zou haar erg verdriet gedaan hebben. Met vader heb ik al jaren geen contact gehad ze zijn beiden overleden in 1997. Verdriet van mijn vader heb ik niet gehad ze waren al jaren gescheiden.

Ik woon nu sinds juni 2005 in een beschermde woon vorm waar ik een eigen appartementje heb samen met de poezen.
Ook hier heb ik me beschadigd en voel dan pijn en verdriet en kwaadheid op me zelf boos en kwaad dat ik weer gefaalt heb.
Nu heb ik veel gesprekken als ik de drang heb om me te beschadigingen proberen we of het gedrag omgekeerd kan worden.

Het is een lange weg te gaan, waarvan mijn psychiater zegt dat ik het nooit helemaal bij me weg zal gaan. En dan word ik weer verdrietig boos en kwaad.
Waarom ik het doet zo'n zeer.

Succes met je/julie levensweg.

Lijkt het je prettig om met een borderliner te praten dan kan je me bereiken op irma-kim@live.nl
irna | 26-02-2011 | 08:44

Lang geleden dat ik hier ben geweest.
Het is meer een reactie op de verhalen hierboven. God wat herken ik ze allemaal goed.
Het is zo moeilijk om te leven met jezelf, ondanks dat ik volgens de 'medici' een van de succesverhalen ben.
ik ben zover weggeweest, dat ik geen zelfmoord hoefde te plegen, mijn geest en lichaam stonden zowiezo op het punt ermee te stoppen.

Veel gedeelten van mijn voornamelijk armen, waren inmiddels omgetoverd tot gehakt, blauwe plekken op mijn hoofd (oh die muur) en ik leefde alleen nog op koffie met veel suiker en nicotine. Verder was ik niet responsief, tot op het katatonische af, kon ik binnen 5 seconden omslaan van verdrietig in kwaad in afgemat enz. Ik was net een op hol geslagen computer.

Ik weet hoe moeilijk het is om weer op te klimmen en vooral geen hulp willen accepteren in de vorm van opname en medicijnen.

Ondanks die koppigheid is het denk ik belangrijk om te weten dat deze middelen alleen een ondersteuning zijn voor je. Ze genezen je niet maar zorgen er wel voor dat je weer jezelf vind, dat je jezelf leert kennen en je triggers leert kennen. En dat is zo ontzettend belangrijk.

Ik ben uiteindelijk (vrijwillig) opgenomen in een half open kliniek. ik had al medicijnen (antipsychotica, anti depressiva, zelfs snelmiddelen die een acute aanval konden stoppen alhoewel dat mij slechts gedeeltelijk hielp)

Hoewel ik ik nu nog steeds iedere dag tegen mezelf vecht (ik ben niet zo cocky dat ik zelfs maar verwacht dat ik nu geen BPD meer heb, dat heb je namelijk voor het leven) leef ik wel een zo goed als 'normaal' bestaan. Ik heb een hele lieve partner, die ik soms en soms vaak onbedoeld het leven echt zwaar zuur maak, we wonen samen, ik werk inmiddels al meer dan 5 jaar voor hetzelfde bedrijf en ben opgeklommen van telefoonmiep tot manager.

Iedere dag vecht ik tegen mezelf, maar ik gebruik geen medicijnen meer en ben 'savonds erg moe. Zowel van werk, als van mezelf. Ik herken mijn triggers en probeer zoveel mogelijk structuur aan te brengen. Maar het blijft moeilijk.
Ik heb gelukkig een hele goed vriendin waar ik alles tegen kwijt kan. mijn angsten, mijn ideeen, als ik weer eens het kanaal in wil rijden, of als ik dodelijk erg ernaar verlang om een mes of naald of hamer of muur te pakken.

Ik heb mensen met wie ik in de kliniek heb gezet, verloren. en dat is zuur.

Hoewel ik niet in de toekomst kan kijken, kan ik wel zeggen dat ik geleerd heb hiermee te leven en een leven op te bouwen. Ik duim voor iedereen dat ze de kracht vinden in zichzelf, want daar ligt deze kracht verscholen, om met jezelf om te gaan.

En voor degene die denken dat ze borderline hebben, maar hier geen zekerheid over hebben. Laat dit testen door een professional, niet door online tests. Borderline is een verzamelnaam van een hoop pathologieën. Het geeft je een stuk rust als je zekerheid hebt, en het opent deuren en geeft mogelijkheden. Helaas sluit het ook deuren zoals bij maatschappelijk en andere 'lagere' medische instanties.
Alwin | 01-03-2011 | 10:57

ohy [url=http://www.treistman.org/]solitaire engagement rings[/url] dcyf generic tg [url=http://captivatedfw.com/]dgoxbc generic viagra[/url] cwzpk cialis rzf pl zz rup generic viagra online yp [url=http://www.whitman73.org/]ngnene generic viagra[/url] dyphi tsq [url=http://www.etfd.org/]acfomx buy viagra online[/url] vk bx engagement rings ml auaj engagement rings emc viagra online jw [url=http://www.sofg.org/]viagra online [/url] dkbwb kgm buy Viagra online bp [url=http://ufcw141nurses.org/]viagra online[/url] zpcgu ofc cialis generic online vu [url=http://www.doylineumc.org/]cialis online ywuq[/url] wtuxq sgv cialis generic online ej [url=http://www.whitelandmbc.org/]cialis online[/url] zzoja cialis fbs rp qu rav generic viagra online pb
smeangezete | 03-03-2011 | 14:09

Hoi
Nog even met mij.
Ik beschadig me nu al ruim vanaf ergens in januari en het gaat niet beter. Ik heb het gevoel dat het steeds erger word. Gisteren weer gesneden en het doet me zo'n pijn, maar hoe kan ik ermee stoppen! Als dit zo door gaat kan het mis gaan omdat ik de buikvlies kan raken. Maak me zorgen over mezelf, stoppen lukt nog niet.
Irma | 04-03-2011 | 07:23

Eigenlijk vind ik het lekker op langdurig pijn te veroorzaken,
Het is geen kick ik voel me niet boos. Ik zie het als een drugs.
Ja ik rookte wel eens wiet en dan leek het wel over ik verder durfde te gaan. Maar de kick was zo heftig dat ik het zonder ook wel af kon. En stopte er mee omdat het best wel veel geld koste. Wat ik tof van mezelf vind is dat ik in de rui 38 jaar dat ik het doe zo enorme zelfbeheersing en controle heb over mijnzelf dat ik het zo'n één keer per week gewoon op dinsdag na het zwemmen doe.

Reden
Van jongs af aan heb ik veel pijn en heb mezelf al ontdekt toen ik zeven was en hoe ik het altijd heb verborgen.
Ik bouwde het langzaam op.
Blauwe plekken loopt iedereen wel eens op.
Door pijn te veroorzaken voelde ik de pijn die ik had niet meer.

Het begon met een wasknijper en al gouw ging daar een spijker doorheen ook moest die spijker weer met een brandertje warm en later heet worden gemaakt.
en zo ging het jaren door.

Toen ik scheikunde kreeg op school was het hek van de dam.
natuurlijk moest ik een druppeltje zoutzuur op mijn hand laten vallen , dat heb ik geweten en de hele maand was het zichtbaar en branderig.
Ook ben ik per ongeluk in een spijker getrapt en toen werd het link. Ik had heftige pijn maar ondekte dat ik niet echt iets geraakt had wat in mijn ogen gevaarlijk was en hinkte weg maar zei tegen vrienden dat er een steentje in mijn schoen zat.
Wat me weer op een idee bracht. Langzaam volde ik zelfs genot. en drukte de spijker dwars door mijn schoen heen. Eerst langzaam en later rende ik naar huis , toen naar de dokter die maar vreemd keek. Ik vroeg of hij het niet wilde verdoven maar deed dat toch . de kick was weg.....

daarna heb ik vaak rondgelopen met kleine scherpe steentjes in mijn schoenen. Man ... Ik kon de hele wereld aan ik had alle pijn overwonen. Maar natuurlijk werden dat glassplinters.

Toen ik een penvriendinnetje kreeg ontdekte ik bij toeval dat ze Borderline had en ging er voorzichtig op door niet wetende wat het nu was.

Op mijn 16de kwam er fidonet en toen inmiddels overtuigt dat we niet zozeer verbonden waren door liefde maar wel door het fijt dat we hetzelfde waren. Al deed ik het door bestaande pijn en zij doordat ze misbruikt was door een oom.

Ik heb me bewust laten misbruiken en wilde weten hoe dat was.
Heel makkelijk omdat er zich verhalen ten ronde deden dat er een man was die kinderen betaste. Ik lokte hem toen ik er alleen was uit mager gekleed en liet natuurlijk mijn glas over mijn broek gaan , levensgevaarlijk maar het gaf me een kick.
hij bood me aan om het schoon te maken.
De ervaring was onprettig maar liet alles toe en moedigde hem ook aan om kontrole te houden.

Later thuis was ik machteloos en misbruikt met onschuldig overkomen. Ik baalde maar schreef haar wat ik had meegemaakt.

Maar zei haar dit was niet lekker omdat ik zelfkontrole wilde en later baalde dat een ander genoot van mijn pijn dat hem deed voordoen of ik het lekker vond.

op mijn 30ste stopte dit alles. Ik heb nog wel littekens maar dat kan alles zijn.

Nu doe ik iets dat kan ik niet vertellen. Omdat ik niemmand op iedeeén wil brengen voor het gevaar.

Het meisje waarmee ik schreef is overleden aan anorexia.

Voor mij zelf is dit een levensweg die heerlijk is en mijn een goed gevoel geeft.
Maar heb nooit sexueel kontakt meer gehad, bang dat ik afgewezen zou worden.

Ik ben bang van mezelf soms en dan verzin ik weer wat,

Maar zonder om de expert uit te hangen , wijs ik er op voorkom ten aller tijden diepe verwondingen.
Praat anoniem met een arts als je dat gaat doen .
Ik heb het veel fout zien gaan en zelf ben ik drie keer er met een spoedopname en goede smoes tegen de dienstdoende arts vanaf gekomen . Al denk ik nog steeds dat ie het weet.

Doe je voorzichtig , dit gaat een keer fout.
Verder hoopte hij me niet vaker te zien.

Voor jullie hoop ik dat je iemand in vertrouwen kunt nemen.
Take Care
Jan. W. | 10-03-2011 | 23:22

Heb deze week de schandelijke diagnose ''borderline'' gekregen maar heb besloten het een ''emotie regulatie stoornis'' te noemen want zeg nu zelf....als ik vroeger hoorde: die heeft borderline, dan dacht ik 'aansteller' syndroom. Ik zit met zware verbazing dit alles te lezen, herken vaak zelfde patronen, snel ruzie/boos, autoriteits probleem, angstig en depri, het is een beetje een opluchting en een beetje een vloek. Ik lees bij sommige verhalen een behoorlijke sadistische ondertoon. Veel praten over jezelf verwonden, waarmee etc. het lijkt wel literaire horrorporno wat hier soms te lezen valt (zie boven) en dan vraag ik mij af.....is dat geen olie op het vuur gooien? Mijn psycholoog vond het raar dat ik niet op het web aan het kijken was wat E.R.S. is maar nu ik dit al lees (eerste zoekopdracht) ben ik alweer genezen. Wij vinden het geloof ik nogal wel eens lekker om iemand pijn te doen om een reactie te krijgen,.....gaat er al een lichtje branden bij iemand?!!! Dat ik dit uberhaupt opschrijf is normaal not my thing maar ik doe mezelf een lol,Dit is gelijk de eerste en laatste keer voor mij hier en dit onderwerp, ik steek geen energie in andermans zieke geest, die van mij is al rottig van zichzelf en heb geen inspiratiemateriaal nodig. Ik ga lekker therapie doen en aan mijzelf werken zodat ik mij lekker kan optrekken aan de mensen die wel ''normaal'' functioneren. Des te sneller gaat het beter met mij en zal de ZON weer schijnen, deze site is vergif voor de verziekte geest. (mede mogelijk gemaakt door .....) FIN
Shirley | 18-03-2011 | 00:41

heel knap wat er allemaal verteld word,
ik denk wel eens, iedereen heeft borderline onderhand.
ik vind de tactiek om te zeggen dat veel mensen borderline
zouden hebben soms ook TE gemakkelijk bestempeld word.
ik ben ook beschadigd in het leven en herken veel gevoelens,maar ik word alleen erg kwaad en onrustig wanneer er ECHT onrecht
speelt.
mezelf regelmatig slaan of snijden herken ik niet.
en eenzaam voelen,bang dat mensen je niet moeten dat zijn angsten
die iedereen heeft volgens mij.
hoe kan je normaal omgaan met mensen om je heen, die woede
of wat dan ook,als jou ook echt onrecht word
aangedaan?
dan heb je gelijk borderline?
ik ben er van overtuigd dat de meeste mensen waarvan word
gezegd dat ze dat hebben de waarheid word verdoezeld
dat de buiten wereld vaak gemeen en meedogenloos
is.
een excuus word er verzonnen dat mensen die beschadigd zijn door hun verleden, borderliner zijn terwijl de mensen die hun
dat onrecht hebben aangedaan,e moeder, oom of wie dan ook
vrij uit gaan,zogenaamd zelf niks mankeren er mee weg komen.
en wij als slachtoffers gek worden vanbinnen door die smerige psychologische spelletjes van die mensen, terecht door slaan soms.
ik denk gewoon dat er veel gevoelige mensen gauw een prooi worden van hele gemene slecht ingestelde mensen zijn, die eerst ui lokken en je kapot maken(wie zou daar geen schade van hebben?)
en dan jaren later ben jij als slachtoffer niet goed bij je hoofd en ben JIJ de gene die ineens nergens mee weet om te gaan.
belachelijk vind ik het.
ik heb een V.E.R.S training gedaan in zeist en ik was gelijk van ok
ik heb borderline en wat gaan we er aan doen?
na 4 sessies gingen mensen dingen vertellen waar ze allemaal verslaafd an waren en dat ze bijna nergens grenzen in hadden enz.
ik heb die dingen totaal niet.
en als je mondig bent en soms agressies omdat veel mensen weten hoe ze iemand uit de tent moeten lokken over JOU grens heen gaan en daarna roepen! kijk zij of hij heeft borderline!
smerige manipulatie is het, sorry echt te erg voor woorden...
ik heb gezegd
charliegirl | 27-03-2011 | 15:35

later is er geconstateerd dat ik geen borderliner ben,maar wel wat gerelateerde trekken heb.... ze moeten wat te stempelen hebben hé? tjonge jonge
charliegirl | 27-03-2011 | 15:36

charliegirl,
Ik heb me een tijd geleden ook aangemeld voor de V.E.R.S.training en hoop dat ik er veel aan heb. En ook voor de module verlies. Ik hoop dat ik er ook veel aan zal hebben.
Irma | 28-04-2011 | 00:55

Hallo allemaal,

Ik ben via via op deze site terecht gekomen. Ik zou ook borderline gerelateerde trekken hebben, maar volgens mij is het veel meer dan alleen trekken. De gevoelens van niet met boosheid overweg kunnen slaat helemaal op mij.

Jarenlang ben ik nooit boos geweest, ben alle hoeken ingeslagen en getrapt, maar boos worden ho maar. Nu, na 2 opnames en vele therapieën voel ik alleen nog maar boosheid. Maar ik kan er niet mee overweg. Ik beschadig mezelf omdat ik het anders niet trek.
Elke dag denk ik wel aan zelfmoord, maar durf het (nog) niet.
Het enige dat ik niet herken is het verlatingsangst. Meestal ben ik iedereen zo zat, dat ik alleen nog maar weg wil. Alles en iedereen irriteert me dan.
Zit er nu ook aan te denken om een punt achter mijn relatie te zetten. Of in ieder geval een lat-relatie te hebben. Ik word soms gek dat iedereen 24 uur per dag op mijn lip zit.

Hoe gaat ik hier mee om??????? Gesprekken met GG-Net helpen niet.

Ik hoop dat iemand mij kan helpen.

Groetjes Jansje
jansje | 04-05-2011 | 16:11

Hallo

Ik ben dre 23j en eindelijk na jaren lang wachten
is er borderline vast gesteld..
Ik heb lichte en zware borderline periodes; en denk achteraf na over mijn achtergrond 'waar komt het toch vandaan'
En mijn gevoel zegt mij 'mijn adoptie verleden is de oorzaak'
dan wordt ik nog bozer en ga dan snijden.. Relatie aan gaan is ook erg lastig voor mij, tenzij er genoeg afstand is.
stemmings wisselingen en met emotioneelloos vecht ik elke dag mee. Is er iemand die dit herkent??
De pijn vreet mij op van binnen

Ik zou graag in contact willen komen met lotgenoten. Want ik geloof heilig erin wy willen geholpen worden 'wanneer we serieus zijn vele horen ons niet' Terwijl we elkaar kunnen leren om te gaan met borderline en zelfs nieuwe vriendschappen kunnen ontstaan..

Voor alle lotgenoten
knuffels en veel respect

Liefs Dre

Ik pleit voor meer respect
en meer onderzoek naar Borderline
Dre | 17-05-2011 | 14:17

hallo, ik ben een vriend van iemand die borderline heeft, waarschijnlijk zal de dag nadat ik dit schrijf mijn vriendin het uitmaken met mij.
Daarom zou ik graag dit willen schrijven, ik hou zoveel van haar.
Als ze vrijheid nodig heeft dan mag ze die van mij nemen,
het liefst zou ik altijd bij haar zijn,
maar ik wil haar niet verstikken,
ik wil haar ook niet laten stikken,

Ze zal over een niet al te lange tijd opgenomen worden, vrijwillig bij Eleos een christelijke psychiatrische kliniek.
Ze heeft veel erge dingen meegemaakt in haar leven,
maar ik heb alle vertrouwen dat zij in haar leven gelukkig zal zijn
met of zonder mij. Want zij gelooft in God, en God is echt haar steun en toeverlaat.

Ik zou willen dat ik een schouder voor haar zou kunnen zijn om op te huilen, maar ze is bang om haar diepe gevoelens met mij te delen, of zich te laten troosten door mij.

Maar Jezus Christus is het die haar geneest van de wonden uit haar verleden. Zij zal een sterke vrouw zijn, en ik hou veel van haar.

aan allen die borderline hebben:
Er is 1 Persoon die onvoorwaardelijk en onophoudelijk liefheeft, 1 Persoon die jij kan leren kennen, en die al alles van jou weet.
Hij houdt van je en Hij accepteert je zoals je bent.
Zijn liefde is groter dan die van een mens,
vertrouw op God,
God is liefde,
St.clair
Sintclair | 08-10-2011 | 21:10

Hello! gdddaae interesting gdddaae site! I'm really like it! Very, very gdddaae good!
Pharme272 | 01-01-2012 | 09:50

Laat voeding Uw medicijn zijn.

Het is lange tijd goed met me gegaan.
Dat het weer goed met me ging lag aan het feit dat ik anders ging eten.
Vooral veel verse groenten en fruit, zaden en ongeroosterde noten.
Die zijn lekker.
Alle toevoegingen en E-nummers en suiker laten staan.
Ook vlees, vis en eieren at ik niet.
En natuurlijk geen koek en snoep, ijs, cola en frisdranken.
Dat werkte erg goed op mijn geest.

Omdat ik toch voedingstekorten kreeg, eet ik er nu weer vis en eieren bij.
Ik vind het lekker, maar ben bang dat de verdrietige buien die ik nu toch weer heb, vooral van die vis en eieren komen.
Dus ga ik weer zoeken naar wat voor mij de juiste manier van eten is.
Uit ervaring weet ik nu dat het wel kan.

Zoek uit of het weglaten van vooral suiker en vlees je helpt.
Het is de moeite waard om uit te zoeken waar je lichaam en vooral je geest niet tegen kunnen.
Vraag er wel hulp bij, die heb je echt nodig.
Het is een flinke klus om uit te zoeken wat goed voor je is, en wat niet, maar geef de moed niet op, het werkt echt.
Ook op het internet vind je veel informatie over voeding.
Het is duur, maar er zijn diëtisten die met je mee willen denken, en dat is het geld dubbel en dwars waard.
Petra | 28-09-2012 | 21:04

Beste mensen met Borderline,

Heb het ook eens over de vrienden die slachtoffer zijn geworden van je. Misschien zie je het zelf niet zo maar je bent moeilijk te volgen in stemming, gedachten gang en persoonlijke grenzen bij de ander niet herkennen. Om als vriend of vriendin na veel geduld, begrip en empathie te hebben opgebracht, omdat we per slot allemaal mensen zijn en niemand perfect is, als de grootste vijand neergezet te worden is waanzinnig naar en laat diepe littekens na.
Wanneer je iemand (de bakker, je partner, ouders, vriend of vriendin) weer eens grondig haat en er niets meer aan de persoon goed is, vraag je dan direct af hoe reëel het is dat je dat zo voelt en ga na of een ander zonder Borderline ook zo zou reageren. Misschien een loze tip om voor jou relaties langer in stand te houden en voor mij (de vriendin die op eieren liep) een schrale troost.


Succes en een goude tip is visolie met een hoog gehalte EPA. Na twee maanden werkt het uiterst goed op de stemmings wisselingen.

Groet,

Lieke
Lieke | 03-10-2012 | 02:45