Ik heb heel veel respesct voor je!!! Ik heb zelf ook borderline. Op dit moment heb ik nog niet jou sterkte. Liefe groetjes, Iri
Iris | 11-11-2009 | 03:43

Soms denk ik dat als ik nooit zo veel alchool en medicijnen had gemengd,was mijn borderline minder zwaar geweest.

Tijdens mijn therapie ging het erover.

Ik ga niet meer naar een therapie,maar het is altijd posietif om te lezen dat voor sommige mensen het kan helpen,spitijg genoeg heb ik nog nooit goede therapie gehad,en misschien minder wilskracht als u.

Proficiat .
cristina | 17-11-2009 | 12:15

heb net te horen gekregen dat ik misschien borderline heb,jaran van drama en drank.
ik struggel mij er door en ik doe maar wat,maar ik heb eindelijk hulp gezocht.heb veel steun aan mijn vriend die veel geduld heeft,dank jevoor je verhaal.
willi de groot | 06-01-2010 | 21:13

hoi, ik ben nancy en kom uit belgië. mij wordt verweten door anderen dat ik borderline heb,een arts uit nederland zou dit zelfs al hebben geconstateerd terwijl ik nog nooit op consultatie bij hem ben geweest. ik maak heel moeilijke momenten mee en heb heel veel emotionele pijn te verwerken (ben beticht op de jeugdrechtbank ten onrecht,leugens,en men dochter wil niet meer naar me komen,men relatie is stuk,ik heb geen vaste woonst meer,...) dus idd op bepaalde momenten hoeft het niet meer,de pijn is dan zo groot,na enkele dagen herpak ik me dan weer,volgens mij zit ik in een depressie,ik betreur het dat alles tegenwoordig borderline genoemd wordt,ik denk dat dat is omdat de maatschappij dit niet goed genoeg kent, en maar beticht,ik wens iedereen hier toch veel sterkte om op de juiste baan te blijven, want dat is wel hetzelfde, we moeten er door en we komen er door ;o)
nancy | 26-01-2010 | 21:26

Hallo allemaal! Ik ben 47 jaar en herken mijzelf in de 'Verstoorde aandachtshouding'.
Als jong kind te maken gehad met vroeg verlating van ouders, ik was twee jaar toen mijn moeder vertrok en mij bij mijn oma achterliet voor onbepaalde tijd. Dit duurde 5 jaar, ik was 7 jaar oud bij de gezinshereniging. In de tien jaren daarna ben ik verwaarloosd, genegeerd, gekleineerd, altijd straf buiten proporties, lijfstraffen met schoenen, riemen, pollepels ect., ik was als de DOOD voor mijn moeder die mij'haatte' omdat zo zei ze zelf, 'ik op mijn vader lijk'.
Mij heeft zij gebruikt als pressiemiddel om met mijn vader te kunnen trouwen, zo leerde ik later. Iets dat hij absoluut niet wilde maar werd gedwongen door zijn oudere zus.
Zodoende had ik ook niet veel waarde in mijn vaders ogen en met mijn 15e jaar, met strakke borsten, heeft hij aan mij gezeten. Toen was ik blij met de 'aandacht' die ik eindelijk kreeg maar als ik hem nu zou tegenkomen kan ik hem zonder te aarselen de vernieling in helpen.Ik spreek mijn familie niet meer omdat ik vind dat ze al die jaren erbij stonden en ernaar keken, maar niks gedaan hebben om mij te beschermen tegen deze waanzin die 14 jaar geduurt heeft.

Over het gedrag van mijn moeder naar mij toe heb ik ook het e.e.a. te melden. Mijn broertje en ik verschillen 5 jaar, hij is geboren in het gezin tijdens mijn verblijf bij mijn Oma en het lievelingetje van mijn moeder, dat kreeg ik regelmatig te horen en altijd gedemonstreerd. Ik was alleen het slaafje, overgeleverd aan willekeur, op mijn 15e draaide ik het huishouden, had de zorg voor mijn broertje en de school moest ik vaarwel zeggen op mijn 17e door opeenvolgende ziekenhuis-opnamen, diagnose: Psygische Atsma.
Ik heb al heel lang last van het niet begrijpen van anderen en natuurlijk ook andersom. Ik schijn af te wijken van standaard gedrag dat wel geaccepteerd is. Last van stemmings-wisselingen, heftige woede aanvallen gepaard met vernielzucht, het afstoten van diegenen die echt om mij geven dus grote verlatingsangst. Ik zie het niet ik moet erop gewezen worden en heb nogal wat negatieve gedachten over alles en nog wat. Hell!! Ik heb moeite met het leven zelf en heb tijdens mijn 18 jarig durende huwelijk zelfmoord pogingen gedaan. Mijn ex heeft Psygologie gestudeerd en vond het nodig om mij precies dezelfde behandeling te geven als mijn moeder heeft gedaan. Overigens zonder lijfstraffen, maar voor de rest hetzelfde. Zoals men zegt 'Je trouwt uiteindelijk met je moeder' dit heeft niks met sexe te maken alswel met gedrag, je zoekt het op,dat is wat je kent. Natuurlijk kies je dan de verkeerde man!Ik ben dan ook na 18 jaren het geprobeerd te hebben uiteindelijk vertrokken. Mijn twee kinderen, die ik toen noodgedwongen heb moeten achterlaten, zijn mijn houvast en kompas in dit leven. De band is goed, daar ben ik ongelovelijk dankbaar voor. Zij begrijpen nu dat mijn vreemde gedrag ergens vandaan komt en zijn blij dat ik ermee bezig ben om 'beter' te worden.
Nu zit ik in een gezonde relatie en woon samen met mijn steun en toeverlaat en ohh wat heeft hij het zwaar! Maar ook hij begrijpt dat ik niet echt zo inelkaar zit en belicht altijd mijn goede, positieve kanten.
Ik moet alleen de juiste therapie vinden,heb al het e.e.a. geprobeerd zonder positief resultaat. Mijn ex heeft het weleens geroepen 'Mens je hebt gewoon Borderline' maar toen geloofde ik het niet. Langzamerhand begint het toch te dagen; ja dat zou het weleens kunnen zijn. Alle ingedrienten zijn aanwezig gezien mijn verleden!
Voor alle lotgenoten: Hou van jezelf!! Daar is het n.l. misgegaan, ze hebben misschien je WAARDE afgepakt maar nooit je WAARDIGHEID!!! Kusjes...
mylene | 28-01-2010 | 16:57

Wat borderline allemaal kan aanrichten, ik wist niet dat het zo hopeloos kan zijn. Als ik deze site lees dan zie ik dat het echt zo is. Er schijnen weinig succesvolle therapieen te zijn voor borderline. En eigenlijk weten ze er nog maar heel weinig over.
Gisteren heb ik een vriendin van mij moeten begraven, ook zij had borderline. Het is haar teveel geworden en heeft zelfmoord gepleegd.
Aan alle mensen die hiermee kampen wil ik zeggen: zoek alsjeblieft hulp en blijf praten met je omgeving.
Misschien is het ook nodig om meer aandacht te vragen over dit onderwerp waar toch heel veel mensen mee kampen.
Ik kan wel één boek aanraden 'Illussies'van Ingeborch Bosch, dat heeft mij veel inzicht gegeven.

Groeten,
C
cleo | 29-01-2010 | 10:38

herken het!!!
dominique | 31-03-2010 | 20:06

Hallo allemaal,
Ik ben een meid van 25 en sinds mij 2e levensjaar hebben mijn ouders al met mij bij kinderartsen, maatschappelijk werk en psychiaters gelopen. Rond mijn 15e werd al het vermoeden van borderline uitgesproken. Ik was behoorlijk dwars en wilde hier dus niets van weten. Op mijn 21e ben ik toch maar uit mezelf naar het RIAGG gestapt, omdat ik gewoonweg geen uitweg meer zag. Ik was ontzettend verslaafd aan drugs. Ik heb uiteindelijk de VERS-training gevolgd, die mij nog altijd helpt bij het omgaan met mijn borderline, ik noem het echter liever emotieregulatiestoornis (ERS), want ik merk in mijn omgeving dat de term borderline nogal negatief bekend staat. Terwijl wij toch ook echt hele mooie en goede eigenschappen bezitten. Ik ben momenteel begonnen aan een opleiding social work en denk met mijn grote inlevingsvermogen hulp te kunnen bieden aan mensen met bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstoornis. Ik wil iedereen laten weten dat na elke heftige onweersbui ook altijd weer een zonnestraal komt.
Mandy | 02-12-2010 | 16:44

Hallo allemaal,
Ik ben Roy, 24jaar. In tegenstelling tot de meeste op deze site:een man.
Ik blow al sinds mijn 12e, sinds mn 16e ook veel drinken en op mn 18e ben ik ook nog cocaine gaan snuiven. Deze vormen van gebruiken hebben mn leven niet ten goede gedaan. Ondanks dat heb ik op mijn 21e toch de liefde van mn leven ontmoet. Een schat van een meid! Het eerste half jaar ging alles heel goed en we hadden zo goed als nooit ruzie. Helaas hebben we nu waarschijnlijk al meer ruzies gehad dan menig stel wat de gouden bruiloft al heeft meegemaakt. De ruzies beginnen vaak om kleine dingen. Als zij mijn gedrag geheel terecht afkeurd, of er in ieder geval wat op aan te merken heeft, vat ik dit vaak op als een complete afwijzing. Mijn gevoelens voor haar dunnen ook heel snel wisselen: het ene moment is ze mn alles en t andere moment kon ik haar volledig de huid vol schelden. Zeggen dat ze op moest kankeren uit mb leven. :-S Wat bezield je dan? Mijn vriendin dacht het wel te weten: Borderline. Ik wou er niks van weten en heb me er het eerste half jaar niet in verdiept. Maar het werd alleen maar erger: nog meer liegen, schelden, schreeuwen, tijdens ruzies in een impulsieve bui jezelf inschrijven op een sex-dating site en ik heb r zelfs geslagen. Ik heb haar twee keer mn huis uit gezet. Waar ik achteraf uiteraard heel veel spijt van had. Ik voel me weer echt ff kut. Ik schrijf later verder. Sterkte iedereen!!
Roy | 09-04-2011 | 19:12

Ben ik weer. Ik vind t moeilijk om met mn emoties om te gaan, laat staan ze op 'papier' te zetten. Ik heb mn problemen dus lang ontkent maar als ik naar de kenmerken kijk: verlatingsangst, impulsief gedrag, stemmingswisselingen, zwart-wit denken, vaak een 'leeg gevoel', negatief zelfbeeld, woede aanvallen, auto-mutatie en dissociatieve en/of psychotische verschijnselen. Ik heb alle kenmerken. Ik ben ruim een jaar geleden pas op zoek gegaan om hulp te krijgen om te stoppen met gebruiken en om te leren gaan met mn emoties en gedachten. Dus eerst naar t ggze, daar zeiden ze dat ik eerst aan mijn verslavingen moest werken. Dus toen naar Novadic, om daar te horen te krijgen dat je eerst psychisch wat stabieler moest zijn. Wil je eindelijk hulp, val je gewoon tussen wal en schip in. Toen heb ik de eerste keer teveel medicatie (die ik bij t ggze wel gekregen had tegen mn depressie(sertraline) en om niet te drinken(diazepam)) genomen. Heb toen een nacht in het ziekenhuis gelegen en ze hebben mn maag leeg gepompt. Ik heb hierna geen medicijnen meer gekregen. Een paar maanden later zag ik een artikel in de krant over een afkickkliniek in Zuid-Afrika. Daar ben ik eind lente vorig jaar een maand geweest. Daar heeft een psychiater ook de diagnose Borderline gesteld. In Nederland hebben ze dat eerder nooit gekund omdat ik nooit langer dan een dag nuchter was. Vanaf toen heb ik ook weer medicatie gekregen. Lamotrigine tegen mn stemmingswisselingen en niet veel later via novadic ook naltrexon om de zin in drinken te verminderen. Moet zeggen dat beide me wel iets helpen maar ik ben er nog lang niet. Ik vergeet een heleboel te vertellen maar er gebeurd ook zo veel. Soms kan ik intens gelukkig zijn en t andere moment zak ik t liefst door de grond. Vanaf vandaag probeer ik weer te stoppen met gebruiken. Ik wens iedereen veel succes en mezelf ook. Tot later. Groetjes.
Roy | 10-04-2011 | 10:43

Bordeliners zijn verschrikkelijke mensen (sorry) ik ben 23jaar
Lang opgevoed door een moeder met bordeline en
Het was een letterlijke hel!!
En me zusje was het allesje en ik deed nooit wat goed en blabla
Jullie erkennen het vast wel maargoed iniedergeval mijn
Stelling luid.. BORDELINER ZOUDEN NOOIT OF TEN NIMMER
KINDEREN MOGEN KRIJGEN!!!
Sorry voor de gene die ik misschien kwets maar dit is mijn
Mening!
Anoniem | 22-04-2011 | 12:03

Waarom is t leven als Borderliner zo fuck'n moeilijk en zwaar? Ik word er stront ziek van!!
Roy | 25-04-2011 | 20:37

mijn leven is al sinds 15 jaar een hel het stopt gewoon weg niet ik heb al vijf keer de dood gezien alles uit de kast gehaalt om verandering maar alles lukt niet op het moment weet ik geen raad meer gr jos
jos van loo | 04-05-2011 | 18:43

'goed' om te weten... ik zie vaak door de bomen het bos nie meer. Het valt zo zwaar tegen! En niemand lijkt t te snappen... Eigenlijk ook wel logisch want ik snap t zelf ook niet. Waarom en waar al die gevoelens en gedachtes vandaan komen? Wist ik t maar, dan kon ik er wat mee! Heeft iemand er last van dat ik hier mijn wisselende buien plaats? Ik wil andere mensen en zeker 'lotgenoten' nie nòg meer tot last zijn. Heb en Bezorg al ellende genoeg.
Roy | 18-05-2011 | 17:50

hoi allemaal, ik kan jullie vers training aanraden, heb je dit al gedaan dan is het evt mogelijk(mits je in een groep functioneerd) om dgt te gaan doen. Ik heb er super veel vaardigheden geleerd, en kan goed overweg met mezelf. Mijn mood indigo wisselt niet zo sterk meer.. vragen? schrijf gerust iedereen krijgt antwoord!
whempie | 02-06-2011 | 22:51

''Bordeliners zijn verschrikkelijke mensen (sorry) ik ben 23jaar
Lang opgevoed door een moeder met bordeline en
Het was een letterlijke hel!!
En me zusje was het allesje en ik deed nooit wat goed en blabla
Jullie erkennen het vast wel maargoed iniedergeval mijn
Stelling luid.. BORDELINER ZOUDEN NOOIT OF TEN NIMMER
KINDEREN MOGEN KRIJGEN!!!
Sorry voor de gene die ik misschien kwets maar dit is mijn
Mening!
Anoniem | 22-04-2011 | 12:03''

Grappig bericht vind ik dit, daarom MOEST ik wel reageren. Het grappige is dat dit tot aan de leeftijd aan toe 100% klopt. Ik ben ook 23 en heb precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder en zusje. De stelling klopt ook redelijk aangezien ik zelf altijd roep dat ik geen kinderen wil omdat ik niet op m'n moeder wil gaan lijken. Maar dan nu, ik ben zelf door alles wat ik heb doorgemaakt en waarschijnlijk ook erfelijke factoren zelf een Borderliner. Dan komt nu mijn vraag voor de persoon die het geschreven heeft, weet je heel zeker dat je zelf geen Borderliner bent? Of word? Vind namelijk je felle reactie wel heel erg herkenbaar.

Ja en verder ben ik gewoon een hopeloos geval. Veel therapie gehad, veel soorten medicijnen gehad en nooit hielp iets dus ging ik uiteindelijk nergens meer heen. De laatste plaats waar ik geweest ben hielp ook niets en luisterden ze totaal niet naar wat ik wilde. Ik wilde geen groeps therapie en wat werd mijn enige optie, groeps therapie 3x in de week 18 maanden lang. Individuele behandeling konden ze mij niet bieden aangezien de enigste personen die vakbekwaam waren om mij te helpen, houd je vast, mijn moeder dus behandelen. En ze mogen geen mensen behandelen die nauw familie zijn zogenaamd. Tja, dan ben je gewoon uitgeluld. Toen mocht ik wel naar een psychiater, maar toen kreeg mijn moeder bij hem een afspraak 2 dagen ervoor dus werd ik 2 dagen later weer weggestuurd. Toen ik eindelijk een andere kreeg, kreeg ik weer voor mij niet werkende medicijnen en had ik al snel een gruwelijke hekel aan die kerel. Als ik m'n verhaal vertelde, over iets waar ik dan niet trots op was, zei hij vervolgens, je bent er wel trots op he dat je dat heb gedaan? Je kan begrijpen dat het bijna niet te doen is om jezelf naar zo'n iemand toe te blijven slepen. En ook voelde ik me op een gegeven moment gewoon te veel afgewezen aangezien ze het niet leuk vonden dat ik niet had gedaan wat was voorgesteld, maar ja, zij hadden in de eerste instantie nieteens naar mijn wensen geluisterd! Maar ondertussen loop ik dus gewoon wederom tegen de muren op. Maar ik durf geen hulp meer te vragen aangezien ik dan terug moet naar dezelfde instelling, je hebt hier nu eenmaal weinig keus. Ik ben te bang om terug te gaan, straks gebeurt weer hetzelfde. VERS kan ik ook niet volgen, want raad eens wie er volgende ronde wederom weer heen moet? Juist... Ik word gewoon gek van mezelf en weet dat er eigenlijk bijna niemand is die me zou kunnen helpen, toch zou ik het weer willen en waarschijnlijk moeten proberen om hulp te vinden, maar ik weet gewoon even niet meer hoe.... Zodoende kwam ik op deze site terecht. In elk geval bedankt dat ik een klein deel van mijn verhaal heb kunnen doen.
Nami | 15-08-2011 | 22:59

Hoi hoi allemaal,
Ook ik ben helaas besmet met het 'borderline' virus, ben 30 jaar en heb 2 heerlijke draakjes op de wereld gezet, die mijn houvast en doel zijn, zij geven mij wilskracht hier mee om te kunnen gaan.. was dit maar waar.. ik doe elke keer weer zo m'n best de drang naar pijn en vernedering uit de weg te gaan, maar de symptonen en zieke gedachte's en daden worden van kwaad tot erger.. na 10 jaar in een gedwongen relatie te hebben gezeten waar ik precies wist wat wel en niet mocht (anders werd ik geslagen) ben ik nu 3 jaar vrijgezel (dan denk je: eindelijk genezen) maar kan niet omgaan met die vrijheid, begon bij een onschuldige chat met een vreemde en eindigde als hoer, snuiven enz enz.. pff kan niet geloven dat ik dit ben en alles wat me lief is op het spel gezet heb en/of zet, sta op de wachtlijst voor een jaar intensieve groeps plus individuele therapie, moet niet langer duren..
Wens ieder met borderline heel veel kracht en hoop toe..

Liefs noname..
noname | 23-09-2011 | 23:07

In deze verhalen van jullie zie ik zoveel terug wat ik met mijn dochter meemaak. Ze is nu 18 en nog steeds in de ontkennisfase ondanks het rapport dat offidieel bevestigt, diagnose borderline. Mijn dochter is zeer intelligent, heeft echter sinds haar 14e gekozen voor drugs en eetstoornis. GHB om niets te weten beangstigt me zo erg. Ook het feit dat ze niets meer met mij te maken wil hebben en liever bij iemand anders woont. Geen werk geen uitkering en wel dagelijks in de coffeeshop zitten. Erg veel blowen en wat ze nog meer gebruikt, ik weet het niet. Hoe ze aan het geld komt weet ik niet Hoop dat ze zich aan wil melden voor hulpverlening want alles is vrijwillig. Ze weigert alle hulpverlening Maar als ik jullie verhalen hoor is opname ook niet alles.. Ik ben echt met de raad op het eind, hou zielsveel van mijn dochter maar weet echt niet meer wat ik moet doen. Liegen en bedreiging van haar kant (echt erstig, soms wordt ik bang dat ze haar bedreigingen uitvoert)geld stelen en spullen verkopen,mijn spullen kapot gooien, het houdt maar niet op. Kan iemand me iets aanraden wat ik moet doen of juist niet doen? Ben zo bang dat ze richting grote stad verdwijnt en in verkeerde handen valt.
stil verdriet | 09-03-2012 | 18:40

ben man homo en borderliner heb doodswens leef in een beschermdhius met 12 andere mensen met verschillende ziektes heb nog nooit gezoend met iemand, ben erg ongelukkig verliefd zijn doet pijn wat nu?
Riny | 11-03-2013 | 22:50