ERVARINGSVERHAAL > De positieve invloed van huisdieren
Er is al veel onderzoek gedaan naar de invloed van het hebben van huisdieren. Los van de wetenschap kunnen wij zelf ook wel bedenken dat een uurtje wandelen met de hond, de gekke capriolen en het knuffelen met je kat een gevoel van ontspanning kan geven. Huisdieren hebben een positieve invloed op mensen, of ze nu ziek zijn of niet.
Zo zouden mensen die een huisdier hebben gelukkiger zijn dan mensen zonder. Ook zijn zij met een huisdier minder eenzaam en hebben ze makkelijker contact met anderen. Ze leven langer en herstellen sneller na een operatie of ziekte. Ook ouderen hebben veel plezier van een huisdier. Gezelschap als remedie tegen de eenzaamheid. Ook het gevoel voor een dier te kunnen zorgen, speelt hierbij ook een belangrijke rol.
Uit een ander onderzoek bleek dat mensen met huisdieren 20% minder vaak naar de huisarts gaan dan mensen zonder. Het zorgen voor huisdieren kan een helende kracht hebben. Een huisdier kan de mens niet vervangen, maar kan toch een welkome aanvulling zijn en een bron van communicatie.
Een onderzoek van Mark Janssen heeft zelfs als conclusie: dieren kalmeren, verminderen depressiviteit en voorkomen zelfdoding. Ze verhogen de eigenwaarde en bevorderen sociale contacten. Dit onderzoek heeft ook uitgewezen dat therapie met dieren leidt tot minder stress, hartklachten en minder gezondheidsklachten. Onderzoek onder ouderen gaf aan dat een kat bij maar liefst 82% van hen hielp bij het omgaan met stress en 62% met gevoelens van eenzaamheid. Ruim een kwart van de ouderen bleek hun diepste gevoelens liever met de kat dan met de partner of vriend te delen.
Hoe zit dat met het hebben van de borderlinepersoonlijkheidsstoornis en het houden van een huisdier?
Als ik voor mezelf spreek, herken ik dat heel goed. In de slechte, depressieve en vele suïcidale perioden in mijn leven had ik altijd steun aan mijn huisdieren. Vooral mijn honden waren erg gevoelig voor mijn stemmingen. Beide hadden hun eigen manier om mij te troosten. Ik had ook twee chihuahua’s. Als ik erg depressief was, kwam de een altijd bij me om te spelen. Hij hing dan een beetje de clown uit en plaagde de ander. Daar moest ik altijd erg om lachen. De andere troostte mij door boven op mij te kruipen.
Mijn honden hielpen mij door zeer moeilijke perioden heen. Alleen al het uitlaten, hielp enorm bij mijn dagstructuur. Dat betekende dat ik beweging had en elke dag wel contact met mensen had, die ook hun hond uitlieten. Niets bijzonders zou je zeggen, maar voor mij een wereld van verschil. Bovendien had ik een enorm verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn dieren (ik had ook nog eens vijf oude katten van een vriendin). Ik had het druk met uitlaten, aaien, schoonmaken, eten geven, ontwormen, vlooien enzovoorts. Ik wilde ze het optimale geven. Dat heeft mij wel eens behoed om plannen te maken voor suïcide. Ik dacht er wel aan, maar ik kwam er niet toe. Een truc van mezelf? Het doet er niet toe. Voor mij werkte het.
Dat klinkt nu wel geweldig en positief, maar wie zorgt er voor de dieren als je in een crisissituatie terechtkomt? Of voor langere tijd opgenomen moet worden? Helaas heb ik beide situaties meermalen moeten meemaken. Nu heb ik fantastische ouders, die veel van dieren houden en de zorg ervoor op zich namen als ik opgenomen was. Maar na de derde opname in drie jaar, vonden mijn ouders dat dit niet langer kon. Logisch ook. De katten moest ik wegdoen. Gelukkig vond ik een Amsterdams “kattenvrouwtje”, die ze alle vijf wilde verzorgen tot er een nieuwe eigenaar zou komen. Dat was voor mij een moeilijke maar met het oog op de dieren wel de enig juiste beslissing. Daarbij kwam, dat ik het advies kreeg mijn huis op te zeggen en me in te schrijven voor begeleid wonen. Dan kun je geen honden meenemen en ik moest ze wegdoen omdat mijn ouders de zorg vanwege hun gezondheid ook niet langer aankonden. Dat was de moeilijkste en meest emotionele beslissing uit mijn leven.
Onder begeleiding van mijn moeder en een tante mocht ik uit de ‘separeer’ om thuis afscheid te nemen van mijn honden. Ze werden ’s middags opgehaald. Ik was zwaar depressief en suïcidaal en het enige wat ik kon doen, was ze urenlang vasthouden, tegen me aandrukken en knuffelen. Het gevoel dat ik ze in de steek liet, was overweldigend. Dit wil ik nooit meer hoeven meemaken!
Ik ben nu bijna een jaar verder. Al negen maanden weg van de gesloten afdeling. Mijn leven loopt weer goed, dankzij mijn medicijnen, de inzet van mezelf, mijn grote liefde en mijn behandelaars. Het begint alweer te kriebelen: ik wil zo graag een hond. Nu ik een vaste relatie heb, stabiel ben en mijn vrijwilligerswerk goed gaat, begint het getwijfel of ik weer een hond zal nemen of niet. Eigenlijk wil ik eerst voor langere tijd stabiel zijn en zo goed als zeker zijn dat ik geen heftige terugval krijg. Als dat het geval is, ga ik samen met mijn vriendin een hond uitzoeken. En daar verheug ik me nu al ontzettend op.
Auteur: AstridReacties
Het artikel hierboven over de positieve invloed van huisdieren heb ik zelf geschreven. Zou je een aanpassing willen maken?
In de één na laatste zin staat dat ik samen met mijn vriend een hond ga uitzoeken. Dat moet zijn vriendin. Vind ik wel zo fijn om veranderd te zien. En mijn vriendin ook.
Bedankt vast.
Groetjes en carpe diem,
Astrid
Astrid | 17-06-2009 | 10:29
gelukkig heb ik me huisdieren die me er vaak doorheen helpen.
ik zou niet zonder me kids kunnen (ja zo noem ik me huisdieren) het zijn mijn kids.
me hond en poezen weten als ik een slechte dag heb en wat extra steun kan gebruiken van hun, dan komen ze veel vaker naar me toe om te kroelen.
gek he! dat ze dat weten, toch knap van ze.
4 keer per dag loop ik me rondje me Dorus me hondje.
wat ik wel moeite mee heb is dat ik vaak andere mensen tegen kom, die dan willen praten met me over bv je hond en dan weet ik nooit goed wat ik zeggen moet.
maar buiten lopen is goed voor mij, effe me gedachten rustig op een rijtje zetten, nou ja rustig.
Dorus speelt en ik geniet van hem.
dat vind ik fijn om te zien.
conny | 19-08-2009 | 12:52
ik ben 33 jr en sindskort ben ik aan de weet gekomen dat in borderline heb. ik slik nog geen medicatie, welke medicatie werkt er goed ? vandaag heb ik een vreselijke jankdag, ben niet naar mijn vrijwilligerswerk gegaan, kon t niet opbrengen gewoon.
weet je raad? ik ben niet suicidiaal. groetjes rianne
rianne | 03-09-2009 | 11:16
t meeste geniet ik als we naar t strand gaan.....lekker lopen en uitwaaien....
we zijn u verder onderzoeken aan t doen in welke mate ik borderline heb....maar 1 ding weet ik zeker: heb geen spijt van mijn hond en ik weet dat hij er altijd voor me is.
Vanes
Vanesje | 22-10-2009 | 14:56
Ik ben KEI blij met MOJO !
Groetjes,
Xsam
Sam | 27-10-2009 | 19:01
ik ben benjamin, 24 jaar oud, vader van zoontje van 4 jaar en nu reeds 2 jaar getrouwd. Sinds kort weet ik dat men partner borderline heeft.
Ze heeft het al langer alleen konden we het nu pas de naam geven borderline.
Onze relatie heeft al enorm geleden door deze 'aandoening', zelfs nu wanneer ik dit bericht typ staat onze relatie op een punt dat de keuze er is tussen mij en iemand anders.
Doordat ik zelf gaan werken ben, en men lieve vrouw thuis zot omdat ze geen werk vond kwam ze in die eenzaamheid tercht met als alle gevolg dat ze op zoek ging naar iemand die mij kon vervangen wanneer ik er niet was. Jammer genoeg groeide dit uit tot meer dan een vriendschap en zijn er gevoelens gegroeid die mijn vrouw nu voor een hartverscheurende keuze steld tussen mij haar man en vader van haar kindje en een persoon waar ze nu ondertussen hopeloos is op verliefd.
Ik neem men vrouw dit absoluut niet kwalijk doordat ik ergens weet da ze er niets meer kan aan doen.
Het enigste dat ik kan hopen is dat ze een goede keuze maakt, maar die hoop neemt dag bij dag weg.
Hoop dat met deze boodschap ik enkel en alleen kan zeggen aan mensen die het ook hebben ervoor zorgen dat het hun relatie zo min mogelijk beinvloed want ik kan enkel zeggen dat de pijn die mijn hart nu vult niet te harden is...
groeten benjamin (Belgie)
benjamin | 30-10-2009 | 17:05
Aantal jaren terug zei psygoloog je hebt symtomen van bordeline toen wou ik het niet geloven en dacht je bent gek nu paar jaar verder moet ik weer naar psygoloog en weet nu zeker dat ik het heb... toevallig kwam ik hier terecht en las dit stuk ik wil dus ook een hond halen en mensen raden het me af nu ga ik twijfelen terwijl ik juist een hond al hele tijdje wil.... Wat zal ik nu doen heb er alle tijd voor
gr
esmeralda | 02-04-2010 | 20:06
Ik ben nu 44 dus al die jaren doorgekomen met hoogte en dieptepunten. Ik heb een hele lieve man met veel geduld die al die jaren al bij me is. Ik heb een hond 15 kippen en 3 paarden.
Het is voor mij heel goed dat ik structuur heb omdat ik mijn dieren graag wil maar ook in slechte tijden moet verzorgen.
Dit geeft me zoveel houvast en liefde waar ik net over na hoef te denken. Als je aan dieren begint moet je wel zeker weten dat je er voor kan zorgen en dat heb ook in de hele slechte periodes gedaan.
Ik kan het dus zeker aanraden het heeft me er steeds van weerhouden om er een eind aan te maken omdat ik niet wil dat ze slecht terechtkomen en ik eigenlijk de enige ben die goed genoeg voor ze kan zorgen ( wel een beetje ijdel)
Petra | 19-04-2010 | 18:51
Gr. Michelle
michelle | 29-09-2010 | 00:54
Een papegaai opvoeden lijkt me zo tof...
In de loop van het volgende jaar verhuis ik waarschijnlijk naar een locatie v.h. Leger des Heils in het centrum van Emmen. Dat is volledig RIBW, en mag je (gekooide) huisdieren houden.
Rest mij om jullie allemaal een zo plezierig mogelijke Kerst toe te wensen, en met optimisme het Nieuwe Jaar in te gaan.
Ik weet heel goed hoe verschrikkelijk zwaar het leven kan zijn, maar doe in Godsnaam jezelf niets ergs aan. Je bent de echt de moeite waard. Drink de beker leeg, en gooi'em weg.
Voor mijzelf kan ik zeggen dat ik leef door wat ik geloof, en niet door wat ik zie. God bless!...
Maarten van Dijken | 08-12-2010 | 15:15
